ระบบล็อค ขั้นที่ 15 : เพื่อนร่วมห้อง

posted on 06 Sep 2009 23:36 by alizex

                      " ซองมิน....... " คิบอมเรียกชื่อเขาเบาๆ พร้อมกับเดินเข้าไปหา เพราะหลังจากที่ดงแฮออกไปจากห้องได้ซักพักแล้ว ซองมินก็ยังคงนั่งอยู่ในท่าเดิม

                      " นายเป็นอะไรรึเปล่า " ร่างหนาถามอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเพื่อนของเขายังคงนิ่งเงียบอยู่อย่างนั้น น้ำตาที่ไหลอาบเต็มสองแก้มเมื่อกี้ ได้เหือดแห้งไปจนหมดสิ้น

                      " ................ชั้นไม่เป็นไร ............ ดงแฮ...........คงจะเกลียดชั้นแล้ว " ร่างเล็กตอบด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา

                      " เรื่องนั้นช่างมันก่อนเถอะ ....... นายเองก็คงเจ็บปวดมากสินะ ที่พูดออกไปอย่างนั้น "

                      " นาย.............. " ซองมินหันไปที่คิบอมด้วยอาการอ่อนแรง

                      " ชั้นเข้าใจว่าตอนนี้นายรู้สึกยังไง "

                      " นาย......ไม่คิดว่าชั้นเห็นแก่ตัวหรอ " ร่างเล็กถามเบาๆ

                      " ชั้นว่า............. สิ่งที่นายทำมันไม่ใช่การเห็นแก่ตัวซักหน่อย ............ มันเป็นหนทางเดียวที่จะช่วยดงแฮได้ ถ้าไม่ทำอย่างนี้ เรื่องก็จะยิ่งแย่กันไปใหญ่ นายไม่ต้องห่วงหรอก ดงแฮจะต้องเข้าใจ "

                      " แต่ชั้นคงไม่กล้าสู้หน้าเค้าอีกต่อไปแล้ว ............. " ซองมินเงียบไปอีกครั้ง คิบอมที่นั่งมองอยู่ตรงนั้น รู้สึกสงสารซองมินขึ้นมาจับใจ รักที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก ถึงจะรู้ว่าต้องเจ็บปวด แต่ซองมินก็ยังคงยอมรับมัน ยอมปล่อยมือจากดงแฮ ถึงแม้จะรู้ว่าถ้าทำอย่างนั้นแล้วตัวเองจะไม่เหลือใครก็ตาม .................

                       " นายยังมีชั้นนะ ซองมิน อย่าห่วงไปเลย แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นเอง " ร่างหนาพูดปลอบซองมิน ถึงแม้จะรู้ว่าตอนนี้เขาจะยังไม่ยอมรับรู้เรื่องราวอะไร แต่คิบอมก็ยังนั่งอยู่ข้างๆ ซองมินอย่างนั้น จนเกือบถึงเวลางาน

                       -

                       -

                       -

                       " นี่ ...... นายจะไปทำงานรึเปล่า " คิบอมหันไปถามซองมินที่ตอนนี้นอนฟุบอยู่ที่พื้นเหมือนคนไม่เหลือเรี่ยวแรง ใดๆ

                       " อืม.. ไปสิ เดือนนี้ชั้นหยุดบ่อยเกินไปแล้ว " ร่างเล็กพูดพร้อมกับยันตัวลุกขึ้นมาอย่าเชื่องช้า

                       " งั้นก็ไปล้างหน้าล้างตาเถอะ จริงสิ ... นายกินอะไรมารึยัง เราไปหาอะไรกินก่อนไปทำงานเถอะนะ "

                       " ชั้นไม่ค่อยหิวน่ะ........ "

                       " เถอะน่า ยังไงก็ต้องกิน เดี๋ยวก็เป็นลมเป็นแล้งไป ชั้นขี้เกียจแบกนายกลับห้อง "

                       " ขอโทษนะ ชั้นนี่มันสร้างปัญหาให้นายจริงๆ "

                       " เลิกพูดอย่างนี้ซักทีเถอะ นายนี่มันขี้กังวลชะมัด ไปล้างหน้าล้างตาเ็ร็วๆ เข้า ชั้นหิวจะแย่ นายคงไม่อยากใหั้นโมโหหิวหรอกใช่มั้ย " คิบอมพูดพร้อมกับยิ้มทะเล้นๆ ไปให้ซองมิน เพราะไม่อยากให้ซองมินเป็นกังวลมากไปกว่านี้ ร่างเล็กจึงค่อยๆ เดินเข้าห้องน้ำไป

                        -

                        -

                        -

                        -

                        -

                        -

                        ก๊อก ก๊อก ก๊อก .........................

                       " คร้าบบบ " หนุ่มร่างบางที่กำลังนอนดูโทรทัศน์อยู่ในห้อง ตอบกลับเสียงเคาะประตูนั้นด้วยน้ำเสียงเบื่อหน่ายปนขี้เกียจ พร้อมกับลุกขึ้นเดินไปที่ประตู

                       " พี่ครับ " เด็กหนุ่มท่าทางเศร้าสร้อยพูดขึ้นเบาๆ เมื่อประตูเปิดออก ก่อนจะเดินหลบเข้าไปในห้องกว้างนั้น ทำให้เจ้าของห้องเกิดอาการงวยงงไปชั่วขณะ

                       " นายมาทำอะไรที่นี่น่ะ " หนุ่มเจ้าของห้องถามขึ้น แต่คนตรงหน้าไม่ตอบ เขาเดินเข้าไปและนั่งลงที่พื้นอย่างคุ้นเคย

                       " พี่อิทึกล่ะฮะ "

                       " ยังไม่เห็นกลับมาเลย นี่ชั้นถามว่านายมาทำอะไรที่นี่เนี่ย "

                       " พี่ฮีชอล .................. ผมทำไม่ได้............. "

                       " เฮ้ย เป็นอะไรของแกเนี่ย หมายความว่ายังไง ที่ว่าทำไม่ได้น่ะห๊ะ " ฮีชอลถามซ้ำอีกครั้งด้วยเสียงที่ดังขึ้นนิดหน่อย พร้อมกับเดินไปที่คนตรงหน้า และเอามือเท้าสะเอว เขามองดูเด็กหนุ่มที่นั่งอมทุกข์อยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกแปลกใจระคนสงสัย ไม่นานเขาก็ต้องตกใจเมื่อคนตรงหน้าเริ่มมีน้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม

                       " อ่ะ อะไรเนี่ย ดงแฮ นายเป็นอะไร "

                       " ผมทำไม่ได้ ..... พี่ฮะ.... ผมดึงเค้ากลับมาไม่ได้.............................อึก..........ผมมันแย่ แย่มากใช่มั้ยฮะ " ดงแฮเริ่มร้องไห้ ฮีชอลที่เห็นอย่างนั้นจึงเข้าใจได้ทันที

                       " นี่พวกนายคุยกันแล้วหรอ ....... " เขาลดเสียงลงเล็กน้อย และลงไปนั่งตรงหน้าดงแฮ ส่วนดงแฮนั้นก็ได้แต่พยักหน้าเบาๆ

                        " ที่ซองมินไม่เลือกผม ก็เพราะว่าผมทิ้งเค้าให้อยู่คนเดียว ไม่เอาใจใส่อย่างนั้นใช่มั้ยฮะ "

                        " นี่.........เอ่อ.......มันไมใช่อย่างนั้นหรอกน่า " ฮีชอลพยายามพูดช้าๆ เขาไม่เคยต้องมานั่งปลอบใจใครแบบนี้ ส่วนใหญ่ถ้ารุ่นน้องทั้งสองมีเรื่องอะไรมา จะเป็นอิทึกที่คอยไกล่เกลี่ยและให้คำปรึกษา ส่วนเค้าก็จะคอยสมทบอยู่ห่างๆ ..... ปัดโธ่....เวลาแบบนี้เจ้าอิทึกมันไปไหนของมันกันนะ ชั้นยิ่งไม่เก่งเรื่องนี้ซะด้วยสิ ให้เหน็บแนมยังพอว่า แต่นี่คนกำลังเศร้า แล้วมันจะไปพูดอย่างนั้นได้ไงกันเล่า......อ๊าาา ให้ตายสิ

                        " นี่..ใจเย็นๆ ก่อนนะ ค่อยๆ เล่ามาซิ เป็นแบบนี้ชั้นก็ไม่รู้เรื่องซะทีน่ะสิ "

                        " พี่ครับ....คือ......คือว่า..................." ดงแฮพยายามที่จะพูดอะไรบางอย่าง แต่มันเหมือนกับซ้ำเติมรอยแผลให้กับตัวเอง มันยากเหลือเกินที่จะคิดถึงเรื่องที่ทำให้รู้สึกเจ็บปวดและต้องพูดมันออกมา

                         " อะไรเล่าื อย่ามาอ้ำๆ อึ้งๆ น่า ....อ๊ะ....... ขอโทษๆ พูดมาสิ..... " ฮีชอลเผลอหงุดหงิดใส่ดงแฮ มันเป็นนิสัยของเ้ค้าที่ทนอะไรแบบนี้ไม่ได้นาน แล้วจู่ๆ ก็มีเสียงอะไรบางอย่างดังมาจากข้างนอก

                         " ฮีชอล ฮีชอล อยูรึเปล่าเนี่ย เปิดประตูหน่อยสิ " อิทึกกำลังร้องเรียกเขาอยู่ที่หน้าห้อง ฮีชอลที่นั่งอยู่ตรงนั้นรู้สึกโล่งอกขึ้นมาทันที เขารีบวิ่งจึงไปเปิดประตู

                         " ฮีชอล...อ๊ะ " อิทึกตกใจเล็กน้อยเมื่ออยู่ดีๆ ฮีชอลก็เปิดประตูออกอย่างรวดเร็ว

                         " นี่ นายไปไหนมาน่ะห๊ะ กลับมาช้าจริงเชียว เจ้าดงแฮมันมาที่นี่ ดูเหมือนจะมีเรื่องอะไรกับเจ้ากระต่ายนั่นอีกแล้ว " หน้าสวยกระซิบกระซาบด้วยความกระวนกระวาย เขาดึงให้อิทึกเข้ามาในห้องพร้อมกับรีบปิดประตูตามหลัง

                         " แล้วนายถามอะไรบ้างรึยัง ว่าทะเลาะกันเรื่องอะไร " อิทึกกระซิบตอบกลับด้วยเสียงแผ่วเบาซะยิ่งกว่าฮีชอลซะอีก

                         " ไม่รู้ๆ ชั้นก็ถามแต่มันดันอ้ำอึ้งอะไรก็ไม่รู้ โอ๊ยย ชั้นทำอะไรไม่ถูกแล้ว นายก็รู้ว่าชั้นไม่เก่งเรื่องแบบนี้ นายรีบๆ เข้าไปหาดงแฮซะทีเถอะน่า " ทั้งสองยังคงพูดกันด้วยเสียงกระซิบ ฮีชอลผลักเบาๆ ที่หลังของอิทึก เพื่อให้เขาเดินเข้าไปหาดงแฮ

                         " เออๆ รู้แล้วน่า เลิกผลักชั้นซะที " อิทึกหันกลับไปต่อว่าเบาๆ ก่อนจะเดินไปที่ที่ดงแฮอยู่ พร้อมกับนั่งลงช้าๆ โดยมีฮีชอลที่เกาะอยู่ข้างหลัง ค่อยๆ นั่งลงตามไปด้วย

                          " นี่ มีเรื่องอะไรกัน ตอนที่โทรมาเมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลยไ่ม่ใช่หรอ เจอกันแล้วรึยังกับซองมินน่ะ " อิทึกถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

                          " เจอแล้วครับ..........แต่..........." ดงแฮหยุดพูดไปอีกครั้ง

                          " อ๊า จะพูดก็ไม่พูดซะที นายเนี่ย ชั้นเริ่มจะหงุดหงิดแล้วนะ " ฮีชอลพูดเสียงดัง อิทึกจึงหันไปมองด้วยสายตาเชิงบอกว่าให้เงียบๆ ก่อน

                          " คือว่าผมไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงดี ซองมิน ..... ซองมินกับ..................." เขาชะงักอีกครั้งเมื่อนึกถึงหน้าของคนที่เขากำลังจะพูดชื่อออกมา น้ำตาก็ยิ่งเอ่อล้นออกมาไม่หยุด

                          " นี่ ใจเย็นๆ สิ " อิทึกบอก

                          " ใช่ ใจเย็นๆ ก่อนสิ พูดออกมาเถอะนะ "

                          " ฮึก..........ซองมิน..กับ.........คยู..ฮยอน..ม........มะ.......... มี...อะไรกัน " จบประโยคนั้นทั้งอิทึกและดงแฮถึงกับช็อค

                          " นายว่าอะไรนะ อย่ามาพูดบ้าๆ น่า เจ้ากระต่ายของชั้นไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นหรอก " ฮีชอลที่รู้สึกจะช็อคกับเรื่องที่ได้ยินมากกว่าอิทึก แม้ว่าเค้าจะไม่ได้รังเกียจเรื่องแบบนี้ และเห็นดีเห็นชอบที่ดงแฮกับซองมินจะชอบพอกัน แต่ตัวเค้าเองก็ไม่ได้มีรสนิยมแบบนั้น และเรื่องนั้นมันก็ดูเหมือนจะไกลตัวเสียจนเกินไป ถึงจะเห็นว่าผู้ชายกับผู้ชายคบกันนั้นไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร แต่เค้าเองก็ไม่เคยรู้สึกอยากจะมีอะไรกับผู้ชายด้วยกันเลยแม้แต่น้อย

                           " นะ นายได้ยินมาจากไหน ดงแฮ นายฟังผิดรึเปล่า " อิทึกพูดขึ้น

                           " เค้าบอก.........ซองมินเป็นคนบอก อันที่จริงเค้าคุยอยู่กับคิบอมแล้วผมไปได้ยินเข้า..... " ดงแฮพูดพร้อมกับเช็ดน้ำตาที่ใบหน้าด้วยเสื้อเชิ๊ตที่สวมอยู่

                           " มันกลายเป็นแบบนั้นได้ยังไง ก็พวกนาย......... " ฮีชอลที่อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่พอนึกถึงว่าน้องชายที่น่ารักนั้น ได้ทำอะไรบางอย่างที่เกินกว่าคนธรรมดาจะเข้าใจ ......เจ้าเด็กนั่น...กับ....ผู้ชาย อ๊ากกกกกก........ในใจยิ่งรู้สึกแปลกๆ มากยิ่งขึ้น

                           " ผมเองก็ไม่รู้ แต่เท่าที่ฟังเค้าพูดมา ดูเหมือนว่าจะไม่ได้เต็มใจ "

                           " ไม่เต็มใจ งั้นก็แสดงว่า ไอ้บ้านั่นมันใช้กำลังบังคับใช่มั้ย หนอยย.....แก ไอ้เด็กไม่รู้กาละเทศะ ชั้นจะไปจัดการมันเดี๋ยวนี้ " ฮีชอลที่ตอนแรกอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก เมื่อได้ฟังดังนั้นถึงกับโมโหขึ้นมาทันที จนอิทึกต้องเข้าไปห้าม

                           " นี่ ไม่เอาน่า ใจเย็นๆ ก่อนสิ ฟังที่ดงแฮเล่าให้จบก่อนได้มั้ย "

                           " จะฟังอะไรอีกเล่า ดงแฮ นี่นายไม่โมโหบ้างรึไงนะ ทำไมนายถึงได้ปล่อยให้เป็นอย่างนั้นเล่า แล้วตอนนี้ซองมินอยู่ที่ไหน ทำไมนายถึงไม่พาเค้ากลับมาด้วย " ฮีชอลเริ่มระเบิดอารมณ์ จนไม่ทันได้สังเกตว่า ดงแอนั้นมีสีหน้าที่รู้สึกผิดมากเพียงไร

                           " ผมทำไม่ได้...................ซองมิน.....เค้าไม่ได้เลือกผม...................."

                           " มันจะเป็นอย่างนั้นได้ยังไง ก็ในเมื่อนายดีกับซองมินขนาดนี้ แล้วทำไมซองมินถึงได้ไปเลือกคนอย่างนั้นเล่า ปัดโธ่ว้อย มันอะไรกันเนี่ย พวกนายนี่มันยังไงกันนะ เจ้ากระต่ายนั่นต้องโดนบังคับอะไรซักอย่างแน่ "

                           " ไม่ใช่หรอกครับ....ก็เค้าพูดอย่างนั้น เค้าพูดเหมือนอยากจะให้ผมเลิกยุ่งกับเค้าซะที ............ ซองมินเป็นคนเลือกเอง ผมทำอะไรไม่ได้ ในเมื่อผมผิดเอง ที่ไม่ดูและเค้าให้ดี ทั้งๆ ที่ควรจะอยู่เคียงข้าง แต่กลับละเลยปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนั้น ผมนี่มันแย่ แย่ๆๆๆๆๆ " ดงแฮพูดด้วยความโมโห พร้อมกับน้ำตาคลอขึ้นมาอีกครั้ง

                           " ซองมินเองก็อาจจะมีเหตุผลอะไรบางอย่างก็ได้นะ นายไม่คิดบ้างหรอ ว่าที่เค้าพูดอย่างนั้นเพราะไม่อยากจะให้นายต้องมาทนเจ็บปวดเพราะเค้า เค้าคงอยากจะจบปัญหานั่นซักที ซองมินเองก็คงจะเป็นห่วงนายมาก ถึงได้พูดแบบนั้น เค้าคงจะรู้สึกผิดน่ะ " อิทึกพยายามหาเหตุผลมาพูด เพื่อที่จะให้ดงแฮไม่ต้องคิดว่าเป็นความผิดของเขา

                           " ผมยอมเจ็บมากกว่าที่จะต้องมาทนเห็นเค้ากลายเป็นแบบนั้น อยู่กับเจ้านั่น แล้วซองมินจะไปมีความสุขได้ยังไงกัน พี่ครับ.......ผมควรจะทำยังไง ควรจะทำยังไงดี................" อิทึกับฮีชอลเงียบไปพักใหญ่ เพราะไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงกับเรื่องที่เกิดขึ้นตรงหน้า ถึงจะรู้สึกไม่พอใจที่ซองมินตัดสินใจอย่างนั้น แต่ฮีชอลเองก็รู้สึกสงสารซองมินอยู่ไม่น้อย

                           " ไม่คิดเลยว่าเจ้าซองมิน จะชอบไอ้เด็กบ้านั่นซะขนาดนั้น ................ ทำไมมันถึงได้เข้าใจยากขนาดนี้นะ " สิ้นคำพูดของฮีชอล ห้องทั้งห้องก็เงียบลงอีกครั้ง ทิ้งให้คนทั้งสามหลุดเข้าไปอยู่ในความนึกคิดของตัวเอง เหตุผลต่างๆ นาๆ ก็ไม่อาจสามารถตอบคำถามในจิตใจของพวกเค้าได้ การที่ต้องทนทรมานเพราะการได้รักใครซักคนนั้น มันแย่ซะยิ่งกว่าอะไร ในเมื่อคนคนนั้นรับรู้ได้ถึงความรู้สึกที่เรามีให้ แต่กลับตอบกลับมาด้วยความเฉยชา และโหดร้าย ถ้าต้องทนอยู่แบบนั้นต่อไป สู้หายไปซะเฉยๆ ยังดีซะกว่า.........................................................

                            -

                            -

                            -

                            -

                            -

                            -

                            " ซองมิน เป็นอะไรรึเปล่า สีหน้าดูไม่ดีเลย " ชายหนุ่มร่างใหญ่ถามขึ้น เมื่อเดินผ่านเคาท์เตอร์ที่ซองมินยืนประจำอยู่

                            " อ่ะ เปล่าหรอกครับ พี่จุงฮวา ไม่มีอะไร แค่เพลียๆ นิดหน่อย "

                            " งั้นหรอ ถ้าไม่ไหวก็พักก่อนได้นะ วันนี้คนไม่ค่อยเยอะเท่าไหร่ เห็นเจ้าคิบอมบอกว่านายไม่ค่อยสบายด้วยนี่ " ชายคนนั้นยังคงมีสีหน้าเป็นห่วงเป็นใย

                             " เอ๋ ไม่หรอกครับ เดี๋ยวก็หาย พี่ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ แล้ววันนี้พี่ยูจินไม่มาด้วยหรอกครับ "

                             " เค้ารออยู่ที่บ้านพ่อกับแม่เค้าน่ะ วันนี้เป็นวันเกิดพ่อของยูจิน "

                             " งั้นหรอครับ "

                              " ถ้าไม่เป็นไรก็ดี แต่อย่าฝืนล่ะ ชั้นไม่ว่าอะไรหรอก อิทึกฝากนายไว้กับชั้น เพราะงั้นนายเองก็เป็นเหมือนน้องชั้นคนนึงล่ะนะ ยังไงก็ดูแลตัวเองให้ดีก็แล้วกัน ชั้นไปล่ะ ไม่อยากให้ยุจินเค้ารอนาน " ชายร่างใหญ่พูดจบและยิ้มให้ซองมินอย่างอ่อนโยน ซองมินรีบคำนับให้หนึ่งครั้งก่อนที่เขาจะเดินออกจากร้านไป นอกร้านตอนนี้ยังคงมีหิมะตก แม้จะไม่หนักมาก แต่มันก็ทำให้บรรยากาศข้างนอกดูเปลี่ยนแปลงไปจากที่เคย

                              " ทั้งๆ ที่อากาศดีออกอย่างนี้ แต่ทำไมชั้นถึงได้รู้สึกหดหู่อย่างนี้นะ ................ "

                              " ซองมิน พักได้แล้ว " คิบอมที่เดินออกมาจากหลังร้าน พูดขึ้นพร้อมกับยกถ้วยโกโก้ร้อนๆ ให้กับซองมิน

                              " ขอบใจนะ " ซองมินรับถ้วยโกโก้นั้นมาพร้อมกับยิ้มให้

                              " เอ้า ดื่มซะสิ เดี๋ยวก็เย็นหมดหรอก "

                              " อื้ม จะดื่มล่ะนะ " ซองมินพูดพร้อมกับยกถ้วยโกโก้นั้นขึ้นมาดื่มช้าๆ คิบอมที่ยืนมองอยู่นั้นจึงยิ้มให้อย่างสดชื่น

                              " เอ้า เข้าไปพักได้แล้ว เดี๋ยวชั้นดูต่อให้เอง "

                              " ฝากด้วยนะ " ซองมินพูดพร้อมกับเดินไปที่ประตู

                              " สบายมาก " คิบอมยิ้มกว้างตอบกลับมา ทำให้ซองมินรู้สึกอุ่นใจขึ้นมานิดหน่อย

                              ............. ไม่เป็นไรน่ะ นายเลือกแล้วนี่นา ก็ต้องอยู่ให้ได้สิ .............................ซองมินคิดในใจพร้อมกับเดินหายเข้าไปหลังร้าน



                               " คิดเงินด้วยครับ " เสียงนึงดังขึ้นมาจากด้านหลังคิบอม เขากำลังก้มหาถุงพลาสติกมาเพิ่มเพราะแพ็คเก่ากำลังจะหมด

                               " ครับๆ " คิบอมรีบตอบกลับพร้อมกับหันหน้ามาที่เคาท์เตอร์เพื่อที่จะคิดเงินให้กับ ลูกค้า แต่ก็ต้องชะงัก

                               " สวัสดี ซองมินอยู่มั้ย " คนร่างสูงถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็นมิตร

                               " อยู่ อยู่สิ เอ่อ เค้าพักอยู่น่ะ นายมาทำอะไรที่นี่ คยูฮยอน "

                               " ผมมารับซองมิน " เขาพูดพร้อมกับยื่นกล่องซีดีให้คิบอม

                               " งั้นหรอ " คิบอมพูดเบาๆ พร้อมกับคิดเงินแล้วเอากล่องซีดีนั้นใส่ถุงให้เสร็จสรรพ และยื่นไปให้คยูฮอน

                               " งั้นนายก็รอหน่อยละกัน อีกครึ่งชั่วโมงถึงจะได้เวลาเลิกงานน่ะ ตอนนี้เป็นเวลาพักของเค้า ชั้นไม่อยากไปรบกวนน่ะ " คิบอมพูดพร้อมชำเลืองมองไปที่คยูฮยอนที่กำลังมองออกไปนอกร้าน ก่อนจะหลบสายตาเมื่อเห็นว่าเค้ากำลังจะหันกลับมา

                               " ไม่เป็นไร ผมจะไปรออยู่ที่ร้านกาแฟข้างๆ นี่ บอกเค้าให้ด้วยละกัน ว่าอย่าไปไหน เลิกแล้วให้รออยู่ที่นี่ " คยูฮยอนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ก่อนจะหันหลังกลับไป

                               " เดี๋ยว !!! "

                               " ครับ มีอะไร " คยูฮยอนหันกลับมาตามเสียงเรียก พร้อมกับทำหน้าตายียวนเกินจะบรรยาย

                               " ชั้นถามอะไรนายอย่างได้มั้ย " คิบอมพยายามลดเสียงลงเมื่อเห็นว่ามีลูกค้าผู้หญิงสองสามคนเดินผ่าน เคาท์เตอร์ไป

                               " อยากรู้อะไรงั้นหรอ "

                               " นายคิดว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้มันดีแล้วงั้นหรอ "

                               " คุณหมายถึงเรื่องอะไรล่ะ " คำตอบที่กวนประสาทนั้นทำให้คิบอมรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาในใจ..............ไอ้ เด็กนี่ มันพูดดีๆ ไม่เป็นรึไงฟะ ......

                               " ชั้นหมายถึงที่นายทำกับซองมิน นายคิดว่ามันดีแล้วหรอ "

                               " แล้วมันเป็นอะไรล่ะฮะ ในเมื่อเค้าชอบผม ผมก็ตอบสนองความต้องการของเค้ามันก็เท่านั้นเอง จริงๆ แล้วคุณอยากจะถามอะไรกันแน่ "

                               " นายไม่ชอบซองมินบ้างรึไง " คิบอมพูดเบาๆ เขารู้สึกโกรธแทนซองมินนิดๆ ที่ได้ยินอย่างนั้น แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้ เพราะกลัวว่าจะกลายเป็นปัญหาสำหรับซองมินเปล่าๆ เขามองหน้าคยูฮยอนด้วยสายตาที่จริงจัง ยังไม่ทันที่คยูฮยอนจะตอบอะไรกลับมา จู่ๆ ลูกค้าผู้หญิงกลุ่มนึงก็เดินตรงเข้ามาที่เคาท์เตอร์ที่คนทั้งสองยืนเผชิญ หน้ากันอยู่ พร้อมกับส่งเสียงดัง

                               " ขอโทษนะคะ ชั้นหาซีดีของ พี่เบิร์ด ( เกาหลีมีด้วยหรอ -__- ไรเว๊!!!! ) ไม่เจอน่ะค่ะ พี่ช่วยบอกได้มั้ยคะว่าอยู่ตรงไหน "

                               " อ่า ครับๆ อยู่ตรงสุดทางเดินทางซ้ายมือนู่นน่ะครับ ชั้นที่สอง " คิบอมรีบไันไปพูดกลับกลุ่มนักเรียนหญิงกลุ่มนั้น

                               " เอ๋ แต่ชั้นเดินไปหลายรอบแล้วนะคะ ไม่เห็นจะมี "

                               " เอ่อ ครับๆ สักครู่นะครับ " เขาพยายามมองหาพนักงานในร้านคนอื่่น แต่ก็ไม่เห็นว่าจะมีใครว่างซักคน คยูฮยอนที่เห็นอย่างนั้นจึงทำท่าจะเดินออกจากร้านไป

                               " อ๊ะ ดะ เดี๋ยวก่อนสิ ยังคุยกันไม่จบนะ อย่างเพิ่งไป " คิบอมร้องเรียกคยูฮยอนเสียงดัง จนคนในร้านหันมามอง แต่กลับไม่มีการตอบรับใดๆ กลับมา เมื่อประตูหน้าร้านเปิดขึ้น คยูฮยอนก็เดินจากไปและไม่หันกลับมามองอีกเลย

                               " นี่ ว่ายังไงคะ จะช่วยหามั้ย " เสียงเด็กผู้หญิงในกลุ่มนั้นดังขึ้นอีกครั้งคิบอมจึงรีบหันไป

                               " ครับ ๆ เชิญทางนี้ครับ เดี๋ยวผมพาไป " ...............บ้าเอ๊ย เอาไว้ก่อนก็ได้ฟะ แต่ว่าสงสารซองมินชะมัด ทำไมมันต้องเป็นคนอย่างนี้ด้วยวะ ไม่เข้าใจเลยจริงๆ.......คิบอมรู้สึกหงุดหงิดในใจ เพราะคิดว่าต่อไปนี้ชีวิตของซองมินคงจะยุ่งเหยิงยิ่งกว่าเดิมเป็นแน่ .................

                               -

                               -

                               " นายหายไปไหนมา " เสียงเข้มๆ เสียงหนึ่งดังขึ้นเมื่อคิบอมกลับมาที่เคาท์เตอร์ ซองมินกำลังยืนกอดอกรออยู่

                               " ง่ะ ชั้นแค่พาลูกค้าชั้นซีดีมาน่ะ เค้าหาซีดีพี่เบิร์ดไม่เจอ "

                               " แล้วทิ้งเคาท์เตอร์ไปเนี่ยนะ "

                               " ก็คนอื่นเค้าไม่ว่างกันนี่นา แล้วลูกค้ากลุ่มนั้นก็ดูเอาเรื่องไงไม่รู้ ชั้นเลยต้องพาไปเอง "

                               " ก็ไปตามชั้นก็ได้หนิ " ซองมินพูดพร้อมกับจัดเคาท์เตอร์ให้เป็นที่เป็นทาง

                               " เออน่า รู้แล้วๆ ไม่ต้องทำหน้าอย่างนี้ได้มั้ย เห็นแล้วนึกถึงน้องสาวที่บ้าน "

                               " เชอะ ชั้นไม่ใช่น้องสาวนายซะหน่อย "

                               " รู้แล้วน่า นี่..........ซองมิน......... "

                               " หืม มีอะไร "

                               " คยูฮยอนมาที่นี่ .............. " คิบอมพูดเบาๆ เขาเงียบไปพักนึงเมื่อเห็นว่าซองมินที่เพิ่งจะกลับมาเป็นปกติได้หยุดการ กระทำทุกอย่างที่ พร้อมกับทำหน้านิ่งๆ อีกครั้ง

                               " งั้นหรอ "

                               " นี่ นายคิดดีแล้วงั้นหรอ ที่ทำอย่างนี้ "

                               " อืม.......... ก็ชั้นเลือกแล้ว มันเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แล้วนี่ ช่างเถอะน่า ไม่ต้องมาเป็นห่วงชั้นหรอก คนนิสัยแย่ๆ อย่างชั้นมันก็สมควรจะเจอแบบนี้แหละ " ซองมินพูดพร้อมกับยิ้มเนือยๆ

                               " แล้วนายจะมีความสุขได้ยังไง " คำพูดนั้นทำให้ซองมินนิ่งไปพักใหญ่ เขาก้มหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะพูดขึ้น

                               " แล้วนายไม่คิดบ้างหรอ ว่าวันนึงคยูฮยอนเค้าอาจจะเปลี่ยนไปก็ได้ " เขาพูดพร้อมกับหันมามองหน้าคิบอมด้วยดวงตาใสเป็นประกาย

                               " นายคิดอย่างนั้นหรอ " คิบอมถามกลับไป และไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ใยความคิดนั้นของซองมิน

                               " อืม ก็เคยคิดน่ะนะ ตอนเด็กๆ เค้าไม่ใช่คนอย่างนี้นี่นา ชั้นคิดว่าซักวันนึงเค้าจะต้องคิดได้ และก็กลับมาเป็นอย่างเดิมอย่างแน่นอน " คิบอมมองดูเพื่อนของเขาด้วยสีหน้าเป็นกังวล และคิดในใจว่ายังไงก็คงไม่มีทางเป็นไปได้ แต่ถ้าการที่ซองมินคิดอย่างนั้นแล้วมันทำให้รู้สึกสบายใจ เค้าก็ไม่อยากจะพูดอะไรขัดขึ้นมาอีก

                               " มันก็อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้นะ นายซะอย่าง ต้องทำให้เจ้านั่นเปลี่ยนไปได้อยู่แล้วล่ะ " เขาพูดกับซองมินด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะให้เป็นปกติมากที่สุด

                               " ขอบคุณนะคิบอม นายนี่ใจดีจริงๆ เลย " ซองมินพูดพร้อมกับยิ้มให้คิบอมเล็กน้อย ถึงแม้ในใจจะรู้สึกขมขื่นมากเพียงใด แต่เมื่อคิดว่าได้ตัดสินใจไปแล้ว ก็ไม่มีอะไรจะต้องกังวลอีก ............

                               " เอาล่ะ เริ่มเก็บร้านกันเถอะ " คิบอมพูดขึ้น พร้อมกับเดินไปหาพนักงานอีกคนในด้านหนึ่งของร้าน
ซอง มินจึงเริ่มเช็คของในสต็อค แล้วไม่นานร้านที่สว่างไสวก็ถูกแทนที่ด้วยความมืด มีเพียงพนักงานสามสี่คนที่ยังยืนอยู่ท่ามกลางลมที่พัดมาเย็นเฉียบตอนนี้หิมะ ได้หยุดตกแล้ว คิบอมและพนักงานอีกคนพยายามจะช่วยกันปิดประตูหน้าร้าน แล้วทันใดนั้น คยูฮยอนก็เดินเข้ามาจากถนนอีกฝั่ง พร้อมกับแบกเป้ใหญ่ๆ ไว้บนหลัง

                               " คยูฮยอน ..... " ซองมินเรียกชื่อเขาเบาๆ ก่อนจะรีบหันไปหาคิบอม

                               " เลิกงานแล้วหรอ " ร่างสูงตอบกลับมา ท่าทางของเขายังหยิ่งยโสเหมือนเคย คิบอมที่จัดการปิดประตูเสร็จเรียบร้อยหันกลับมาหาซองมินพร้อมกับเดินเข้ามา ที่คนทั้งสอง

                               " พวกชั้นจะไปหาอะไรกิน นายสองคนจะไปด้วยมั้ย "

                               " อ่ะ เอ่อ......... " ซองมินที่กำลังอ้ำๆ อึ้งๆ มองไปที่หน้าของคยูฮยอนทีหน้าของคิบอมที จู่ๆ พนักงานอีกสองคนในร้านก็ทยอยกันเดินเข้ามาหาคนทั้งสาม

                               " อ้าว นี่ใครน่ะ ไม่เคยเห็นหน้า " พนักงานร่างผอมคนหนึ่งพูดขึ้น เมื่อเห็นว่าซองมินกับคิบอมยืนคุยอยู่กับคนแปลกหน้า

                               " อ่ะ นะ นี่....... " ซองมินพูดตะกุกตะกัก

                               " สวัสดีครับ ผมชื่อคยูฮยอน เป็นน้องชายของพี่ซองมินครับ " คยูฮยอนพูดขึ้นพร้อมกับคำนับและยิ้มกว้างไปให้พนักงานทั้งสอง ทำให้ซองมินกับคิบอมออกอาการงงๆ เล็กน้อย

                               " อ้อ งั้นหรอๆ ไม่เห็นซองมินเคยบอกเลยนี่ ว่ามีน้องชายน่ะ "

                               " เค้าเป็นลูกของคนรู้จักน่ะครับ คะ คือ ที่บ้านฝากให้ผมช่วยดูแลน่ะ...ฮะ " ซองมินรีบพูดตอบกลับไป พร้อมกับนึกในใจว่านี่มันอะไรกัน

                               " ว่าไงล่ะ จะไปด้วยกันรึเปล่า " พนักงานอีกคนพูดขึ้น

                               " เ่อ่อ.... "

                               " เอาไว้คราวหน้าละกันฮะ พอดีวันนี้ผมมีการบ้านที่ไม่เข้าใจอยู่สองสามข้อ อยากจะให้พี่ซองมินช่วยดูให้หน่อย ขอโทษด้วยนะครับ " คยูฮยอนยังคงพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม คิบอมที่ยืนมองอยู่ถึงกับทำหน้าแหยทันที ...........ไอ้บ้านี่ มันตอแหลจริงๆ .............

                               " เอ้าๆ งั้นก็ได้ งั้นเราก็ไปกันเถอะ หิวจะแย่แล้ว "

                               " ไปดีๆ นะครับ " คยูฮยอนคำนับอีกครั้งเมื่อเห็นว่าคนเหล่านั้นกำลังจะเดินจากไป พร้อมกับหันไปยิ้มให้ซองมิน

                               " อื้อๆ โชคดีๆ แหม ซองมิน น้องนายนี่มีสัมมาคารวะดีจริงๆ คราวหน้าก็พามาเที่ยวที่ร้านมั่งสิ " ซองมินได้แต่ยิ้มแหยๆ กับคำพูดนั้น

                               " เราก็ไปกันเถอะครับ พี่ซองมิน "

                               " อะ อื้อ " ซองมินเลิ่กลั่กกับท่าทางของคยูฮยอน เขาหันไปมองคิบอมอีกครั้ง

                               " ไปเถอะ มีอะไรก็โทรมาละกัน " คิบอมบอก ในใจนึกเป็นห่วงซองมิน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

                               " อื้อ แล้วเจอกันนะ คิบอม "

                               " แล้วเจอกัน " คิบอมมองไปที่คยูฮยอนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะเดินจากไป คยูฮยอนเห็นอย่างนั้นจึงรีบคว้ามือของซองมินมาจับไว้ทันที

                               " นี่ ปล่อยนะ " ร่างเล็กพูดเสียงดัง เขาหันไปหาคยูฮยอนที่ตอนนี้เปลี่ยนสีหน้ามาเป็นปกติเรียบร้อย

                               " ทำไม จับนิดจับหน่อยไม่ได้ "

                               " นายนี่มันตลบแตลงจริงๆ "

                               " ขอบคุณ " ร่างสูงตอบกลับพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์ ซองมินที่เห็นอย่างนั้นรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที ถึงในใจจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่เค้าจะทนได้แน่หรือกับการที่ต้องอยู่ต่อไปแบบนี้

                               " ชั้นหิว ทำอะไรให้กินหน่อยสิ " คยูฮยอนพูดขึ้นเมื่อทั้งสองคนมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องของซองมิน

                               " มาพูดอะไรตอนนี้ ในห้องชั้นมันมีอะไรให้กินซะที่ไหนกัน " ซองมินพูดพร้อมกับไขแกุญแจและเปิดประตูเข้าไป

                               " ก็เมื่อกี้มันไม่หิว " คยูฮยอนตอบพร้อมกับทำหน้ากวนประสาท ซองมินที่เห็นอย่างนั้นยิ่งหงุดหงิดมากขึ้นอีก

                               " ชิ อะไรกัน "

                               " นี่ ว่าไงล่ะ " คยูฮยอนพูดขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเดินไปเปิดโทรทัศน์ที่มุมห้องเขาทิ้งกระเป๋าลงที่พื้นและนั่งลงบน เตียงเหมือนเป็นบ้านของตัวเองยังไงหยั่งงั้น

                               " ว่าไงอะไรล่ะ ชั้นเหนื่อยนะ ทำไมนายไม่บอกตั้งแต่เมื่อกี้ "

                               " ชั้นอยากกินบะหมี่ดำ " คยูฮยอนตอบกลับมา เขาไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของซองมินเลยแม้แต่นอ้ย

                               " ชั้นไม่ได้ถามว่าจะกินอะไร " ซองมินตะคอกกลับไป

                               " ทำไมนายต้องหงุดหงิดอย่างนี้ด้วยนะ มันทำให้ชั้นปวดหัวรู้มั้ย " ร่างสูงยังคงพูดจายียวน ซองมินพยายามอดกลั้น ............มันเพราะอะไรกันล่ะ ไอ้เด็กหน้าไม่อาย มันไม่รู้จริงๆ หรือแกล้งโง่กันนะ .................

                               " ชั้นมีบะหมี่ดำสำเร็จรูป นายจะกินรึเปล่า " ร่างเล็กพยายามพูดให้เป็นปกติ

                               " แค่นี้หรอ " คยูฮยอนหันมาหาซองมินที่กำลังถอดผ้าพันคอและเสื้อคลุมออก

                               " แค่นี้แหละ ทำไม "

                               " ชั้นกำลังโตนะ กินแค่นี้มันไม่อิ่มหรอก "

                               " ชั้นทำให้นายสองห่อเลย พอใจมั้ย " ซองมินหันไปที่คยูฮยอนและเห็นว่าเขากำลังยิ้มด้วยความสนุกที่ได้แกล้งเขา ถึงซองมินจะรู้สึกโมโหแต่ก็ไม่อยากจะต่อปากต่อคำอะไร

                               " ก็ได้ เร็วๆ ล่ะ ชั้นหิวจะแย่ " ร่างสูงพูดพร้อมกับหันไปสนใจโทรทัศน์ต่อ

                               -

                               -

                               -

                               -

                               ......หลังจากที่จัดแจงล้างถ้วยชามที่คยูฮยอนกินไว้เสร็จเรียบร้อย แต่ซองมินก็ไม่เห็นว่าคยูฮยอนมีทีท่าว่าจะกลับแต่อย่างใด

                               " นายจะกลับเมื่อไหร่กัน " ร่างเล็กถามขึ้น

                               " ทำไม " คยูฮยอนตอบกลับแต่ตายังคงจดจ้องอยู่ที่หน้าจอทีวี

                               " ชั้นจะนอนแล้ว นายก็กลับไปได้แล้ว พรุ่งนี้มีเรียนไม่ใช่รึไง "

                               " ชั้นจะค้างที่นี่ "

                               " อะไรนะ "

                               " จะต้องให้พูดทำไมหลายๆ ครั้ง นายนี่มันเข้าใจอะไรยากอย่างงี้นะ " ร่างสูงหันมาทำท่าหงุดหงิดใส่

                               " นายจะนอนที่นี่ได้ยังไงกัน "

                               " ทำไมจะไม่ได้ "

                               " ก็ชั้นไ่ม่ให้นอน "

                               " คิดว่าทำได้ก็ลองดูสิ " ซองมินได้ยินอย่างนั้นจึงไม่พุดอะไรต่ออีก

                               " งั้นชั้นจะไปค้างกับคิบอม " ร่างเล็กพูดขึ้นพร้อมกับเดินไปหยิบกระเป๋า

                               " ที่ที่นายจะไปค้างได้มีแค่ที่นี่ .......กับบ้านชั้นเท่านั้น!!! " คยูฮยอนพูดเสียงแข็ง ทำให้ซองมินชะงักเล็กน้อย

                               " งั้นเอาไว้คราวหน้าชั้นจะไปค้างที่บ้านนาย "

                               " หึ ไปหลอกเด็กอนุบาลเถอะไป "

                               " อะไรกันเล่า "

                               " ต่อไปนี้ชั้นจะมาอยู่กับนายทุกวัน เพราะชั้นรู้ดีว่าถ้าไม่ทำอย่างนี้นายก็จะไม่ยอมไปที่บ้านชั้น "

                               " ไม่ได้นะ " ซองมินรีบพูดเสียงดัง

                               " มันจะเป็นอย่างนั้น " เหมือนเป็นคำขาด ซองมินไม่ได้ทำอะไรอีก เขาวางลงกระเป๋าไว้ที่เดิมอย่างแผ่วเบา ก่อนจะเดินไปที่มุมแต่งตัว

                               " แล้วนายกะจะนอนทั้งๆ อย่างนั้นรึไง " ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ เขาจึงต้องปล่อยให้เลยตามเลย.......เมื่อกี้เพิ่งตัดสินในไปแล้วนี่ แย่ยอมแพ้ง่ายๆ สิ .........

                               " ชั้นอาบน้ำมาแล้ว ในกระเป๋านี่มีเสื้อผ้าชั้นอยู่ จัดการเอาไปแขวนให้ด้วยล่ะ " ร่างสูงพูดเชิงเป็นคำสั่ง ซองมินหันไปมองเขาอีกครั้งก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าใบนั้นมาและจัดแจงเก็บ เสื้อผ้าของคยูฮยอนให้เข้าที่เข้าทาง หลังจากที่แขวนชุดนักเรียนของคยูฮยอนเสร็จเรียบร้อย คนตัวเล็กจึงหยิบผ้าเช็ดตัวและเดินไปที่ห้องน้ำทันที

                               " มันอะไรกัน ต้องอยู่ด้วยกันตลอดเลยงั้นหรอ แล้ัั้นจะทำยังไง " ซองมินเริ่มครุ่นคิด ถึงสิ่งที่คยูฮยอนเคยทำไว้กับเค้า ........... บ้าชะมัด มันจะกลายเป็นแบบนั้นอีกแล้วใช่มั้ย .............ในขณะที่ซองมินกำลังเอื้อมมือไปเปิดฝักบัวอยู่นั้น จู่ๆ คยูฮยอนก็เดินมาเคาะประตูเสียงดัง

                               ก๊อก ก๊อก............

                               " อะ อะไร "

                               " นายเอาเสื้อผ้าชั้นไว้ตรงไหน ชั้นหาชุดนอนไม่เจอ "

                               " ก็ตรงลิ้นชักชั้นสองนั่นไงล่ะ พวกกางเกงกับเสื้อที่ใส่นอนน่ะ อยู่ตรงนั้น " ซองมินร้องบอกเสียงดัง แข่งกับเสียงน้ำจาำกฝักบัวที่กำลังไหลรินมาโดนตัวเค้า เมื่อเห็นว่าเสียงเงียบไป เขาจึงหันไปและกำลังจะอาบน้ำต่อ

                                " นี่ ไม่เห็นมีอะไรเลย นายเอาไปไว้ตรงไหนกันแน่น่ะ ห๊ะ " เสียงคยูฮยอนดังขึ้นอีกครั้ง ซองมินที่เริ่มหงุดหงิดจึงหยิบผ้าเช็ดตัวมาคลุมไว้และเลื่อนประตูห้องน้ำออก เล็กน้อย หวังจะชี้นิ้วบอก แต่ทันใดนั้น มือของคยูฮยอนก็เลื่อนมาขวางไว้ทันที

                                " นี่ !! อะไรของนาย " ร่างสูงดันประตูเอาไว้เมื่อเห็นว่าซองมินพยายามจะเลื่อนปิด เขาพลักประตูจนสุดแรง เผยให้เห็นร่างอันเปลือยเปล่าของซองมินที่มีผ้าเช็ดตัวเพียงผืนเดียวปิดเอา ไว้

                                " อยู่ดีๆ ก็รู้สึกร้อนขึ้นมาน่ะ ขอชั้นอาบน้ำด้วยคนละกัน..............."

............................................................................................................................................................

talk : อ่า ขอชี้แจงเรื่องฟิคกับผู้อ่านชาว Exteen หน่อยนะคะ คือว่า เราเก็บฟิคไว้สองที่ หลักๆ เลยก็จะอยู่ในเว็บเด็กดี จริงๆ แล้วอยากให้ไปอ่านกันที่นั่นมากกว่า จะได้พูดคุยกันด้วย เพราะว่าที่บล็อคนี้ มะลิ มาอัพเก็บไว้ด้วย เพราะตอนนั้นเจอปัญหานิดหน่อย ก็เลยต้องมีสองที่ แต่ถ้าใครอยากอ่านที่นี่ก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าอยากร่วมสนุกพูดคุยกันก็เชิญได้ที่.....