ระบบล็อค ขั้นที่ 14 : ถึงเวลา.........
posted on 06 Sep 2009 23:34 by alizex................ ชายหนุ่มร่างเล็กที่กำลังพยายามเคลื่อนตัวจากเตียงด้วยความยากลำบาก เป็นเพราะว่าตัวของเขาถูกห่อหุ้มด้วยผ้าห่มผืนใหญ่ ในขณะที่กำลังจะเดินไปอีกมุมของห้องนั้น จู่ๆ ก็มีเสียงนึงพูดขึ้น...
" นั่นนายจะไปไหน " ชายร่างสูงอีกคนถามขึ้น พร้อมกับเดินมายืนตรงหน้า
" หลีกไป " ร่างเล็กพูดเสียงแข็ง
" ....ก็ได้.....แต่อย่าลืมที่คุยกันเมื่อกี้ล่ะ .................. แล้วตอนเย็นเจอกัน "
" หมายความว่ายังไง ... "
" ก็หมายความว่าเดี๋ยวตอนเย็นชั้นจะไปรับนายที่ทำงานไงล่ะ ......... นะ....ที่รัก " ร่างสูงพุดพร้อมกับโน้มตัวเข้าไปหาคนตัวเล็กหวังจะจูบ แต่ร่างเล็กกลับเบือนหน้าหนี เขาจึงบีบที่คางของร่างเล็กอย่างแรงและดึงเข้ามาจูบอย่างรวดเร็ว
" อื้ออออ หยุดนะ!!! " คนตัวเล็กตกใจและรีบผลักเข้าที่แผงอกของคนตรงหน้าอย่างแรง พร้อมกับเอามือมาเช็ดที่ปากด้วยความขยะแขยง
" รีบๆ ชินซะทีเถอะน่า ยังไงซะ นายก็ไม่มีทางหนีชั้นพ้นหรอก.....ซองมิน... " ร่างสูงพูดพร้อมก่อนจะหยิบกระเป๋าและเดินไปเปิดประตู
" นายมันเลว!!!.......แล้วสัญญานั่นล่ะ....คำสัญญาที่นายให้ไว้เมื่อคืน............" ซองมินเริ่มระเบิดอารณ์
" .....สัญญา......สำหรับชั้น มันไม่มีความหมาย " ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา
" แต่ของชั้นมี !!!!!! " คนตัวเล็กตะโกนลั่น
" นั่นมันก็เรื่องของนาย "
" ชั้นเกลียดนาย !!!!! " ซองมินตะโกนเสียงดัง แต่คยูฮยอนไม่มีทีท่าอะไร เขาหันมามองที่ซองมินอีกครั้ง พร้อมกับแสยะยิ้ม...
" แล้วเจอกัน .......... " ร่างสูงพูดเรียบๆ ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้ซองมินยืนน้ำตาซึมอยู่ตรงนั้นด้วยความรู้สึกปวดร้าว ..... นี่มันอะไรกัน.....ทำไมต้องเป็นชั้นที่มาพบเจอแต่เรื่องแบบนี้......ทั้งๆ ที่พยายามจะลืมเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมด อยากจะคิดว่ามันเป็นแค่ฝันร้าย แต่ไม่ว่ายังไง ภาพเหล่านั้นมันก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว น้ำตาแห่งความเจ็บปวดเริ่มไหลรินออกมาอีกครั้ง ....... ตอนนี้เค้ารู้สึกต้องการใครซักคน แต่ในความรู้สึกนั้นกลับมีแต่เพียงใบหน้าของดงแฮเท่านั้นที่แว่บขึ้นมา ....................
" โธ่...ชั้นจะทำอย่างนั้นได้ยังไง...ชั้นจะมีหน้าไปเจอเค้าได้ยังไงกัน.........."
-
-
-
-
-
-
" กินอะไรอยู่น่ะ " ชายหนุ่มร่างบางถามขึ้นพร้อมกับวางกระเป๋าลงที่โต๊ะฝั่งตรงข้าม ทำให้อิทึกที่นั่งคีบบะหมี่อยู่เงยหน้าขึ้นมอง
" แล้วนายเห็นว่าเป็นอะไรล่ะ " เขาตอบเรียบๆ ก่อนจะลงมือกินบะหมี่ชามนั้นต่อ
" อะไรกัน ชั้นถามดีๆ ทำไมนายต้องกวนโมโหด้วยเนี่ย "
" ไปไหนมาฮะ พี่ฮีชอล " ดงแฮที่นั่งอยู่ข้างๆ อิทึกถามขึ้น
" คุยธุระนิดหน่อยน่ะ ... แล้วซองมินล่ะ " ฮีชอลพูดพร้อมกับนั่งลง อิทึกจึงเหลือบตาขึ้นมองเล็กน้อย
" ยังไม่เห็นเลยฮะ ผมก็นั่งรออยู่เนี่ย โทรศัพท์ก็ไม่ยอมรับ เป็นอะไรของเค้าก็ไม่รู้
" ไม่ใช่ว่ามีเรื่องอะไรหรอกนะ พวกนายสองคนนี่น่าเป็นห่วงจริงๆ " เขาพุดพร้อมกับหันไปมองอิทึก ทำให้เค้ารีบหลบสายตาอย่างรวดร็ว
" ผมก็นั่งเครียดอยู่เนี่ย เฮ้อ เอายังไงดีน้าาาา " ดงแฮเริ่มว้าวุ่นใจ ในมือยังคงกดโทรศัพท์พยายามที่จะติดต่อซองมิน แต่ก็ยังไม่มีใครรับสายอยู่ดี
" วันนี้มันเวรเจ้ากระต่ายนั่นจะต้องออกไปเล่นข้างนอกไม่ใช่รึไง "
" ก็ใช่น่ะสิฮะ "
" ไม่เป็นไรหรอกน่า เดี๋ยวชั้นไปแทนเองก็ได้ " อิทึกพูดขึ้นก่อนจะวางตะเกียบลงไว้ที่ถ้วยบะหมี่
" อะไรกัน วันนี้นายต้องส่งงานนะ จะออกไปได้ยังไง " ฮีชอลรีบหันไปบอก
" ชั้นลืมหยิบมาน่ะ อีกอย่างวันนี้ชั้นก็ขี้เกียจเข้าเรียนด้วย "
" พูดอะไรของนายน่ะ อยู่ๆ เป็นอะไรไปเนี่ย "
" ไม่ได้เป็นอะไรนี่ ......... เอ้อ นี่ ดงแฮ แล้วนายเรียนเสร็จตอนกี่โมงล่ะ "
" วันนี้ผมมีเรียนแค่คาบเดียว ตอนเที่ยงก็เลิกแล้วครับ "
" อืม งั้นถ้านายเรียนเสร็จแล้วไม่ลองไปหาซองมินที่ห้องดูล่ะ เจ้านั่นมันไม่สบายรึเปล่า "
" พี่คิดอย่างนั้นหรอครับ "้
" อืม ก็ดีกว่ามานั่งรออยู่อย่างนี้ไม่ใช่เรอะ "
" ก็จริงนะครับ " ดงแฮตอบ พร้อมกับคิดว่าจริงๆ แล้วอยากจะออกไปซะเดี๋ยวนี้เลยด้วยซ้ำ.........
-
-
-
-
-
..........ตื๊ดดดดดดดดดดดดดดด...............
เสียงโทรศัพท์ที่จู่ๆ ก็ดังขึ้นมานั้น ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังนอนขดตัวอยู่ในผ้านวมผืนโตต้องขยับตัวเล็กน้อย พร้อมกับตื่นขึ้นมาอย่างหัวเสีย....
" อ๊อยยย อะไรกันเนี่ย " ชายหนุ่มร่างหนางัวเงียตื่นขึ้นมาทั้งๆ ที่ดวงตายังปิดสนิท เขาพยายามเปิดตาเพื่อรับแสงอย่างช้าๆ และเพ่งไปที่หน้าจอมือถือ
" ซองมิน...... อะไรกัน นี่มันเพิ่งจะบ่ายโมงเองนะ " เขาบ่นพึมพำก่อนจะกดรับ
" ฮัลโหล "
" คิบอม ......... " เสียงนั้นตอบกลับมาอย่างเศร้าสร้อย
" นายเป็นอะไรน่ะ "
" ชั้นขอโทษที่โทรมากวน....ฮึก ....ตอนนี้ชั้นอยู่ข้างนอก ....ฮึก .... คิบอม....ให้ชั้นไปหานายได้มั้ย ..... "
" ได้ .. ได้สิ ... นายเป็นอะไรไป ..... แล้วที่ว่าอยู่ข้างนอกน่ะมันที่ไหน ให้ชั้นไปหานายดีกว่ามั้ย "
" ไม่เป็นไร นายไม่ต้องออกมาหรอก "
" งั้นนายอยู่ไหนแล้วเนี่ย อีกนานมั้ยกว่าจะถึง "
" ไม่นานหรอก นายรอที่ห้องนั่นแหละ ฮึก ขอโทษนะ ที่โทรมาอย่างนี้ ฮึก แต่...แต่ชั้นไม่มีใครแล้ว ......... "
" อย่าพูดอย่างนั้นสิ ชั้นจะรอนายอยู่ที่ห้องนะ รีบมาล่ะ ... นายทำให้ชั้นเป็นห่วงนะเนี่ย "
" ฮึก... ขะ..ขอโทษ..ชั้นจะรีบไป ........."
" ไม่ต้องขอโทษ รีบมาก็แล้วกัน ชั้นจะรอ "
" อืม ... ขอบใจนะ คิบอม ขอบใจ...... " เขาพูดก่อนจะวางสายไป คิบอมจึงรีบลุกขึ้นเพื่อที่จะไปล้างหน้าล้างตา แต่ทันใดนั้น
ก๊อก ก๊อก ก๊อก...............
เสียงเคาะประตูดังขึ้น เขาจึงคิดในใจว่า ซองมินอาจจะมาถึงแล้ว จึงรีบเดินไปเปิดประตู
" อะไรมันจะเร็วขนาดนี้เนี่ย .......... อ้าว .. นาย.... " คิบอมถึงกับแปลกใจเมื่อคนที่เค้าตั้งใจเปิดประตูไปต้อนรับนั้นกลับไม่ใช่ซอง มิน
" หวัดดี .... ชั้นมากวนนายรึเปล่า " ชายหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าประตูพูดทักทายด้วยท่าทางแจ่มใส
" ดงแฮ ..... นี่พวกนายมีเรื่องอะไรกัน..... " คิบอมถามขึ้นพร้อมกับหลีกทาง ให้ดงแฮเดินเข้ามา
" เรื่องอะไร ....... นายพูดอะไรหรอ ....... " ดงแฮหันไปถามคิบอมกลับ พร้อมกับวางกระเป๋าลง และถอดเสื้อคลุมออกแล้วพาดมันไว้ที่กระเป่าอีกที
" ก็นายกับซองมินน่ะสิ .. นี่มันอะไรกันเนี่ย "
" ซองมินทำไมหรอ " ดงแฮรีบถามเมื่อได้ยินชื่อของซองมิน "
" ก็เมื่อกี้เจ้านั่นมันโทรมา เสียงแปลกๆ ยังไงไม่รู้ .......... นี่พวกนายทะเลาะกันหนักขนาดนั้นเลยรึไง " คิบอมพูดพร้อมกับเดินไปหยิบเอาผ้าขนหนูผืนเล็กมาพาดไว้ที่บ่า
" ไม่นี่ ชั้นยังไม่ได้คุยกับเค้าเลยด้วยซ้ำ ที่ชั้นมาหานายก็เรื่องนี้แหละ วันนี้ซองมินไม่ได้ไปเรียน แล้วเมื่อกี้ชั้นก็เข้าไปหาซองมินที่ห้องมาแต่ไม่มีใครอยู่ ชั้นเลยคิดว่าเค้าอาจจะมาหานาย " ดงแฮพูดพร้อมกับนั่งลงที่พื้นข้างๆ ฟูกนอนของคิบอม
" งั้นเจ้านั่นมันเป็นอะไรของมัน อืม ว่าแต่นายรออยู่ที่นี่แหละ ซองมินเองก็บอกว่ากำลังจะมา "
" งั้นหรอ ค่อยยังชั่วหน่อย ชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อยเชียว " ดงแฮพูดพร้อมกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก
" ชั้นไปล้างหน้าล้างตาก่อนล่ะ นายจะดื่มอะไรก็ตามสบายเลยนะ " คิบอมหันมาบอกก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป
" อืม ขอบใจ " เขาตอบเบาๆ ก่อนจะรีบหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าขึ้นมาโทรหาอิทึก แต่เพราะสัญญาณไม่ค่อยดี เขาจึงลุกออกไปคุยที่ระเบียงด้านนอก
" ฮัลโหล "
" พี่ เป็นยังไงบ้างครับ "
" อืม ก็ปกติดี วันนี้คนเยอะเป็นบ้า นี่พวกชั้นก็เพิ่งจะได้พักเนี่ย ว่าแต่นาย...เจอซองมินรึยัง " อิทึกตอบกลับมา
" ครับ ตอนนี้ผมอยู่ที่ห้องคิบอม ซองมินกำลังจะมาที่นี่ ผมก็เลยรอเค้าอยู่น่ะฮะ "
" หรอ ก็ดีแล้ว มีอะไรก็เคลียร์มันให้เรียบร้อยซะวันนี้ จะได้ไม่ต้องมาคอยกังวลอะไรอีก ชั้นไม่อยากจะเห็นพวกนายเป็นอย่างนี้ซักเท่าไหร่หรอกนะ "
" ครับพี่ ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง ขอบคุณมากๆ ครับ "
" อืม "
" แล้วพี่ฮีชอลล่ะครับ "
" ไม่รู้สิ ป่านนี้คงจะเรียนเสร็จแล้วล่ะมั้ง "
" แล้วเค้าไม่ตามพี่ไปหรอฮะ "
" ไม่รู้สิ ช่างเถอะ เจ้านั่นจะไปไหนก็เรื่องของมัน "
" นี่ พวกพี่มีอะไรกันรึเปล่าฮะ ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว ผมว่ามันแปลกๆ "
" ไม่หรอกน่า ไม่ต้องห่วงหรอกน่า พวกนายเองก็รีบๆ คืนดีกันได้แล้วนะ "
" ครับๆ งั้นเดี๋ยวไว้ผมจะโทรไปหาใหม่นะครับ ขอบคุณแทนซองมินด้วยนะฮะ พี่อุตส่าห์ไปเล่นแทน "
" เออน่า เรื่องแค่นี้ไม่เห็นจะต้องคิดมาก "
คิบอมที่เพิ่งออกมาจากห้องน้ำ รู้สึกแปลกใจที่ไม่เห็นดงแฮอยู่ในห้อง เขาเดินออกไปที่ระเบียง เพื่อจะตากผ้า จึงพบว่าดงแฮกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ เขาจึงเดินกลับเข้ามาและเลื่อนประตูปิดเพื่อไม่ให้ลมพัดเข้ามา พร้อมกับดึงผ้าม่านมาปิดเอาไว้อีกที ในขณะที่คิบอมกำลังจะเดินไปเปิดตู้เย็นนั้น จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เขาจึงคิดว่าคราวนี้คงจะเป็นซองมิน เลยรีบเดินไปเปิดประตู แต่เมื่อเปิดออกเขาก็ต้องตกใจ เมื่อคนข้างนอกนั้นได้พุ่งเข้ามาหาเขาทันที......
" คิบอมมม ฮึก ฮืออออออออออออ " ซองมินพุ่งตัวเข้าไปกอดคิบอมโดยที่เขาไม่ทันได้ตั้งตัว พร้อมกับร้องไห้เสียงดัง ตัวทั้งตัวสั่นเทิ้ม คิบอมเห็นอย่างนั้น จึงยิ่งรู้สึกแปลกใจมากขึ้น เขากอดซองมินเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้น.....
" มีอะไร นี่นายเป็นอะไรไป ทำไมถึงได้ร้องไห้หนักขนาดนี้ "
" ชั้น....ชั้น....ฮือออออ คิบอมมม ชั้นจะทำยังไงดี " เขายิ่งร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิมและเริ่มพุดไม่เป็นภาษา
" ซองมิน ใจเย็นๆ ก่อนสิ ถ้านายยังร้องไห้อยู่อย่านี้ ชั้นก็ฟังไม่รู้เรื่องกันพอดี "
" ขะ .... ขอโทษ ... ฮึก .... ฮึก .... ชะ..ชั้น .... ชั้นไม่มีหน้จะไปเจอใครอีกแล้ว คิบอม ช่วยชั้นที ทุกอย่างมันแย่ไปหมด ชั้นไม่รู้จะทำยังไงแล้ว ฮืออออออออออ ...."
" นี่ ใจเย็นๆ นั่งลงก่อนสิ ค่อยๆ พูด ชั้นอยู่นี่ ชั้นอยู่ตรงนี้ นายบอกชั้นมาสิ ชั้นจะช่วยนายเอง " คิบอมพูดอย่างอ่อนโยน ก่อนจะค่อยๆ พยุงตัวซองมินไปนั่งที่ฟูกนอนของเขา
" คิบอม คิบอม ชั้นมันโง่ ชั้นโดนหลอก ทุกสิ่งทุกอย่างที่เค้าทำ ล้วนแต่เป็นเรื่องโกหกทั้งนั้น ไม่ไหวแล้ว ชั้นไม่อยากเป็นอย่างนี้ ทำยังไงถึงจะลืมมันได้ซะที ใจชั้นมันเป็นอะไรไปแล้ว "
" อะไรกัน หมายความว่ายังไง ใครกันที่หลอกนาย "
" ฮึก ฮือออออ ฮือ คิบอม คิบอม.........ชั้นมี............ฮึก..........." ยังไม่ทันจะพูดให้จบเค้าก็เงียบไปซะเฉยๆ
" อะไรซองมิน พูดมาสิ "
" คิบอม......................ชั้นมีอะไรกับคยูฮยอน!!!!! "
" นายว่าอะไรนะ!!! " คิบอมที่ได้ยินอย่างนั้นถึงกับตกใจ
" ชั้นมันเลว น่าขยะแขยง ชั้นจะทำยังไงดี ถ้าดงแฮรู้เรื่องนี้เข้า ต้องแย่แน่ๆ ชั้นไม่อยากให้มันเป็นอย่างนั้น ชั้นไม่อยากให้เค้าต้องมาเจ็บปวดเพราะชั้น คิบอม ชั้นจะทำยังไง "
" ชั้นว่านายอย่างเพิ่งพูดอะไรตอนนี้จะดีกว่า " คิบอมพูดเบาๆ ทำให้ซองมินนึกแปลกใจ
" ทำไม มีอะไรอย่างนั้นหรอ " ร่างเล็กถามขึ้นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลอาบแก้ม
" ดงแฮอยู่ที่นี่ !!! " คำพูดนั้น ทำให้ซองมินถึงกับหน้าถอดสี และหยุดร้องไห้ทันที
" หมายความว่าไงดงแฮอยู่ที่นี่ เค้ามาที่นี่งั้นหรอ " ซองมินรู้สึกหวิวในใจ.........
" ใช่ ชั้นอยู่ที่นี่ " เสียงนั้นเรียบเย็นราวกับน้ำแข็ง ทั้งคิบอมและซองมินรีบมองไปยังที่มาของเสียง ดงแฮที่ยืนนิ่งราวกับถูกสะกดไว้ เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปที่ประตูบานเลื่อนพร้อมกับกระแทกปิดมันอย่างแรง
กึง!!!!!!!!!
" ดงแฮ " ซองมินอุทานออกมาเบาๆ พร้อมกับรีบลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นว่าดงแฮทำท่าจะเดินเข้ามา
" นี่ใจเย็นๆ ก่อนนะ " คิบอมรีบลุกขึ้นและเดินไปขวางซองมินไว้ เมื่อเห็นว่าดงแฮเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว แต่ก็โดนดงแฮผลักออกไปอย่างแรงจนคิบอมล้มลงไปกอง ซองมินรู้สึกตกใจมาก เพราะไม่คยเห็นเค้าเป็นอย่างนี้มาก่อน ถึงจะโมโหแค่ไหน แต่ดงแฮก็ไม่เคยใช้กำลังกับคนที่ไม่รู้เรื่อง
" นี่ จะทำอะไรน่ะ " คิบอมที่โดนผลักอย่างไม่ทันตั้งตัว ตะโกนเสียงดังและรีบลุกขึ้นจากพื้น เขากลัวว่าดงแฮจะโมโหจนลืมตัวแล้วเผลอทำร้ายซองมินเข้า ซองมินที่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นถึงกลับทำอะไรไม่ถูก เขารู้สึกกลัวดงแฮที่เป็นอย่างนี้
" โอ๊ยยยย!!!! " ซองมินร้องเสียงดัง เมื่อจู่ๆ ดงแฮก็กระชากเอาผ้าพันคอที่พันอยู่รอบคอของเขาออกมาอย่างแรง เผยให้เห็นรอยจ้ำเขียวๆ รอบคอ เมื่อเห็นอย่างนั้นดงแฮจึงรีบตรงเข้าไปบีบที่แขนของซองมินอย่างรวดเร็ว คิบอมมาถึงคนทั้งสองพอดี แต่จู่ๆ ดงแฮก็ผ่อนแรงที่มือ และเริ่มสั่นไปทั้งตัว เขาทรุดนั่งลงช้าๆ จนเหมือนจะคุกเขาอยู่ตรงหน้าของซองมิน
" ทั้งๆ ที่มันเริ่มจะจางแล้วแท้ๆ ............. " ดงแฮพูดด้ยเสียงสั่นเครือ ซองมินกับคิบอมที่ได้ยินอย่างนั้นจึงรู้ได้ทันทีว่าดงแฮกำลังพยายามจะระงับ อารมณ์ไม่ไห้ร้องไห้ ซองมินรู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที เขาค่อยๆ นั่งลงกับพื้นช้าๆ ตรงหน้าดงแฮ คิบอมจึงยืนมองอยู่อย่างนั้น
" ดงแฮ .... ชั้น..... " ซองมินกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ต้องชะงักไป
" รอยนั่น ............ ทั้งๆ ที่มันกำลังจะจางลงแล้วแท้ๆ แต่ชั้นกลับ....... " ดงแฮพูดประโยคเดิมอีกครั้ง
" ชั้นขอโทษ ดงแฮ ชั้นขอโทษ ............. " ซองมินเริ่มร้องไห้ออกมาอีกครั้ง
" มันไม่ใช่ความผิดของนายหรอก..............ทั้งๆ ทีั่ชั้นบอกว่าจะคอยปกป้องนาย แต่กลับเป็นอย่างนี้ไปได้ ทั้งๆ ที่รอยนั่นมันกำลังจะจางลงแล้ว แต่ชั้นกลับปล่อยให้มันเกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สอง คนอย่างชั้นมันไม่ได้เรื่องเลยจริงๆ ทั้งๆ ที่บอกไว้อย่างนั้น แต่ชั้น....ชั้นกลับปกป้องนายไม่ได้ มัวแต่คิดถึงแต่ตัวเอง เอาแต่คิดว่านายจะคิดกับชั้นยังไง ชั้นมันเห็นแก่ตัว ทั้งๆ ที่ตอนนั้นชั้นควรจะอยู่เคียงข้างนาย คอยดูแลนาย ไม่อย่างนั้นเรื่องมันคงไม่เป็นอย่างนี้....และนายกับเจ้านั่นก็จะไม่ ...............ฮึก ทั้งหมดมันเป็นความผิดของชั้นเอง ซองมิน ยกโทษให้ชั้นเถอะนะ " ซองมินได้ฟังอย่างนั้นถึงกับเสียใจมากยิ่งขึ้น แทนที่ดงแฮจะโมโหกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่กลับมาโทษตัวเองและคิดว่าเรื่องทั้งหมดเป็นความผิดของเค้า ซองมินรู้สึกเศร้าใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า ..........ทำไมนายถึงได้ดีขนาดนี้นะ ............ ทั้งๆ ที่เรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะความโลเลของชั้นแท้ๆ............
" ไม่ใช่หรอก ........ ... ชั้นต่างหากที่เป็นคนผิด นายอย่าโทษตัวเองอีกเลย ............"
" หมายความว่ายังไง "
" ทุกสิ่งทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะชั้นไม่ยอมตัดสินใจให้มันเด็ดขาดตั้งแต่แรก เรื่องมันถึงได้บานปลายแบบนี้ นายไม่จำเป็นต้องมารู้สึกผิด มันไม่ใช่ความผิดของนาย ........... ดงแฮ .... นายจะโกรธ จะเกลียดชั้นยังไงก็ได้ จะต่อว่าชั้นยังไงก็ยอม เป็นเพราะชั้นที่มัวแต่คิดถึงตัวเองมันถึงได้เป็นอย่างนี้......เห็นนายใจดี หน่อยก็หยิบฉวยโอกาสนั้นทำให้ตัวเองสบายใจ ชั้นมันเลวที่สุด............ดงแฮ.....คนที่ต้องขอโทษมันควรจะเป็นชั้น ไม่ใช่นาย "
" ช่างเถอะ ซองมิน...........เรามาเริ่มต้นกันใหม่ ......เริ่มกันใหม่เถอะนะ .... ต่อไปนี้ชั้นจะดูแลนาย เอาใจใส่นายให้มากกว่านี้ ชั้นจะไม่มีวันยอมให้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นอีกเป็นอันขาด .....ชั้นรักนาย...รักนายนะ....ซองมิน...... " ดงแฮพูดพร้อมกับเอื้อมไปจับที่มือของซองมิน แต่ซองมินกลับนิ่งเงียบ........คิบอมที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่ ก็ไม่มีทีท่าว่าจะทำอะไร เพียงแค่ยืนดูคนทั้งสองอยู่ห่างๆ เท่านั้น.....
" ........ชั้นทำอย่างนั้นไม่ได้หรอก..................ถึงปากจะบอกว่าทรมาน ไม่อยากเป็นอย่างนี้ และถึงจะโดนบังคับให้ทำเรื่องเลวร้ายแบบนั้น... แต่ไม่ว่ายังไงชั้นก็ไม่สามารถลบคยูฮยอนออกไปจากใจได้เลย ..........ชั้นนี่มันบ้าจริงๆ........... ดงแฮ .........ชั้นขอโทษ ......... " ดงแฮได้ยินซองมินพูดอย่างนั้นถึงกับเงียบไปพักใหญ่ นี่มันอะไรกัน สิ่งที่เค้าเฝ้ารอคอยมาตลอดนั้น ตอนนี้มันกลับกลายเป็นเพียงแค่อดีตไปเสียแล้ว......
" แต่ชั้น....รอ " ดงแฮพยายามจะพูด แต่ก็ถูกซองมินขัดขึ้นซะก่อน
" .....ถึงจะทำอย่างนั้น นายเองก็มีแต่จะเจ็บ ชั้นไม่อยากให้มันเป็นอย่างนั้น นายเป็นคนสำคัญของชั้นนะ......ดงแฮ......ชั้นไม่อยากจะให้นายต้องเจ็บปวด เพราะความเห็นแก่ตัวของชั้น ..... ไม่อยากให้นายเป็นอย่างนั้น และชั้นเองก็ควรจะตัดสินใจได้แล้ว ......." ซองมินพูดไปพร้อมกับพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ด้วยความยากลำบาก ถึงแม้เขาจะรู้สึกดีกับดงแฮยังไง แต่ก็ไม่อาจจะพัฒนาความสัมพันธ์นั้นให้ไปได้ไกลเกินกว่านี้ สิ่งที่เค้ากำลังทำนั้นเป็นเพียงหนทางเดียวที่จะทำให้ดงแฮหลุดพ้นจากวังวนของความทรมานนี้ซะที..........ชั้นไ่ม่อยากจะเอาเปรียบนายอีกต่อไปแล้ว........... "
" ไม่ ชั้นไม่มีทางเป็นอย่างนั้น ไม่่ว่ายังไง ชั้นก็จะรักนาย "
" อย่าทำอย่างนี้เลย ............ นายควรจะมีความสุขได้แล้ว..............."
.....ไม่มีใครพูดอะไรอีกเลยหลังจากนั้น บรรยากาศในห้องเงียบงันไรซึ่งเสียงใดๆ และดงแฮเองก็ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมด้วยความรู้สึกที่ว่างเปล่า........ ตอนนี้........เขาได้ปล่อยมือจากซองมินไปเสียแล้ว...................
..............................................................................................................................................................
talk : หวัดดีค่าาา
เป็นไงกันบ้าง ไม่รู้จะพูดอะไร ไปนอนดีกว่า
เหอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนท์นะคะ ดีใจังเล้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
แล้วเมนท์กันมาอีกเยอะๆ น้าาาาา ไม่โหวดก็ไม่เป็นไร เพราะมะลิคิดว่าคอมเมนท์ดีกว่าเยอะเลยนิ
เหมือนเราได้เข้าใกล้กันอีกนิด เหอๆ แบบนี้มันมีความสุขมากกว่า เพราะมันทำให้รู้ว่ามีคนชอบฟิคเรื่องนี้มากแค่
ไหนและรู้สึกกับมันยังไง หุหุ รู้สึกยังไงก็เมนท์กันมาได้เลยนะค้าาาาาา ขอบคุณค่าาาาาาาาาาาาา