ระบบล็อค ขั้นที่ 13 : เรื่องราว

posted on 22 Aug 2009 00:52 by alizex

                            .................. เช้าที่อากาศสดใส ถึงพื้นถนนจะยังคงถูกปาคลุมไปด้วยหิมะสีขาวโพลน เพราะพายุหิมะเมื่อคืน แต่ก็ไม่ได้่ทำให้การดำเนินชีวิตของใครหลายคนสะดุดเลยแม้แต่น้อย และเพราะอากศที่เย็นขึ้นเรื่อยๆ นั้น วันนี้ที่มหาลัยของซองมินจึงดูสดใสไปด้วยสีสันของเสื้อกันหนาวที่บรรดานัก ศึกษาแต่ละคนต่างพากันใส่มาอวดโฉม

                    " เฮ้อ วันนี้หนาวเป็นบ้า ดีนะที่กลับไปเอาเสื้อคลุมที่กับผ้าพันคอที่ห้องก่อนค่อยมาเรียน ไม่งั้นได้นั่งหนาวกันคอแข็งแน่ๆ " ชายหนุ่มน่าตาสะสวยพูดขึ้น ที่ลำคอของเขาพูกพันไว้ด้วยผ้าพันคอสีแดงเลือดนก และเสื้อคลุมสีดำที่ดูเข้ากัน ถ้ามองเฟินๆ ใครหลายคนอาจจะคิดว่าเค้าเป็นเพียงสาวสวยที่ชอบแต่งตัว ซึ่งจริงๆ แล้วมันก็ไม่แปลก เพราะขนาดคนใกล้วชิดที่เดินเคียงคู่มาด้วยกันยังอดภูมิใจไม่ได้เพราะตลอดทาง มีคนเหลือบมองอยู่ตลอด ด้วยความอิจฉาที่คิดว่าเขามีแฟนน่าตาสะสวยซะเหลือเกิน

                     " โชคดีที่ตื่นแต่เช้าต่างหาก ไม่งั้นชีวอนได้เข้าเรียนสายแน่ๆ " ชายหนุ่มสวมเสื้อนวมสีขาวพูดขึ้น พร้อมกับไอเย็นที่ลอยออกมาจากปาก

                     " เพราะนายนั้นแหละ ชั้นปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตื่นซะที "

                     " ก็ชั้นเพลียนี่นา นายต่างหาก เล่นนอนดิ้นมันทั้งคืน ทั้งศอก ทั้งเข่า เห็นชั้นเป็นกระสอบทรายรึไง "

                     " มันไม่ใช่ความผิดชั้นซะหน่อย นายผิดเองที่หลบไม่ทัน.....สมน้ำหน้า " หนุ่มหน้าสวยพูดพร้อมกับยิ้มเยาะ แล้วจู่ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

                     ตื๊ดดดดดดดด.........

                     " ฮัลโหล....ฮีชอลพูดครับ "

                     " สวัสดี นี่ผมเอง ......" สำเนียงเแปล่งๆ ที่ฟังคุ้นหูนั้นทำให้ฮีชอลจำได้ทันที แต่ก็รู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย ที่จู่ๆ คนคนนี้ก็โทรมา

                      " นายรู้เบอร์ชั้นได้ยังไง " ฮีชอลถามชึ้นทำให้อิทึกหันไปมอง

                      " ผมขอมาจากชีวอนน่ะ เอ่อ...แล้วตอนนี้คุยได้รึเปล่า "

                      " ดะ..ได้..คุยได้ๆ " เขาพูดพร้อมกับหันไปมองอิทึกที่กำลังแสดงความอยากรู้อยากเห็นว่าคนในสายนั้นเป็นใคร

                      " อิทึก นายไปรอชั้นที่โต๊ะก่อนนะ เดี๋ยวชั้นตามไป " ฮีชอลพูดเบาๆก่อนจะเดินเลี่ยงไปอีกทาง ปล่อยให้อิทึกยืนงงอยู่อย่างนั้น

                      " ฮัลโหล..อะ....อืม....อิทึกน่ะ ................ใช่ รู้จักกันมานานแล้ว....นายมีอะไรรึเปล่า " ฮีชอลเดินมาถึงที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ข้างๆ ตึก

                      " ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอก แค่อยากจะเป็นเพื่อนด้วยเท่านั้น.......คงไม่ว่าอะไรใช่มั้ย "

                      " หืม.... ไม่นี่ .ทำไมชั้นจะต้องว่าอะไรด้วยล่ะ " เขาพูดพร้อมกับเดินไปพิงที่ต้นไม้ต้นนั้น

                      " งั้น....ถ้าผมโทรมาหาคุณจะคุยกับผมรึเปล่า "

                      " ทำไมถึงถามอย่างนั้นล่ะ ..........นายนี่แปลกๆ นะ อ้อ แล้วก็ไม่ต้องพูดสุภาพกับชั้นก็ได้ เรียนปีเดียวกันไม่ใช่หรอ เรียกกันแบบธรรมดาเพอะนะ ชั้นไม่ชินที่มีคนพูดเพราะกับชั้นน่ะ มันทำตัวไม่ถูก "

                      " อ๋อ ฮ่ะ ฮ่ะ จริงสินะ แบบนี้มันแปลกๆ ยังไงก็ไม่รู้เนอะ แต่จะให้ผมเรียกยังไงดีล่ะ "

                      " ก็เรียกชื่อก็ได้นี่ ไม่ก็นายกับชั้น เป็นไง "

                      " ..........ก็ได้.........ฮีชอล " เขาพูดเบาๆ ฮีชอลที่ฟังอยู่รู้สึกได้ถึงอาการเขินของฮันคยองทันที

                      " อื้ม อย่างนั้นแหละ ดีมาก " เขาพูดพร้อมกับยิ้มแก้มแดง

                       " ครับ .....แล้วนี่ทำอะไรอยู่หรอ "

                       " อ๋อ ...ชั้นเพิ่งมาถึงมหาลัยน่ะ แล้วนายล่ะอยู่ไหน "

                       " ผมอยู่ที่ห้องน่ะ วันนี้มีเรียนตอนบ่าย "

                       " งั้นหรอ "

                        " เอ่อ ปกติคุณ.....เอ้ย ฮีชอล อ๋าาาา อายชะมัดที่เรียกชื่ออย่างนี้ ขอผมเรียกอย่างเดิมไม่ได้หรอ มันยังไม่ชินน่ะ "

                        " นายนี่ละก็ เอาเถอะๆ จะเรียกยังไงก็ตามใจ ชั้นไม่ว่าก็ได้ "

                        " โทษที ...รอให้ผ่านไปซักหน่อยเดี๋ยวก็คงจะชินไปเอง "

                        " อือ อือ "

                         " เอ่อ แล้ว ปกติทานข้าวที่ไหนหรอครับ "

                        " ชั้นหรอ ...ชั้นก็กินในมหาลัยนี่แหละ กับอิทึกแล้วก็รุ่นน้องอีกสองคนน่ะ ชั้นไม่ค่อยมีเพื่อนหรอก แบบว่าที่สนิทๆ ก็มีกันแค่นี้แหละ "

                        " งั้น ถ้าเกิดวันไหน คุณไม่อยู่ทานข้าวด้วย พวกเค้าจะว่าอะไรรึเปล่า "

                        " หืมม ก็คงจะไม่มั้ง ทำไมหรอ "

                        " ก็......ผมคิดว่าจะชวนคุณไปทานข้าวด้วยกันน่ะ ...........เอ่อ....ได้รึเปล่า "

                        " กินข้าวกับนายหรอ แบบไปกันสองคนน่ะนะ "

                         " ใช่......หรือว่าไม่สะดวก "

                        " อ้อ ปะ....เปล่า มันก็ได้อยู่น่ะ แต่ช่วงนี้ที่มหาลัยกำลังเตรียมงานนิทรรศการน่ะ คณะชั้นต้องออกไปเล่นนอกสถานที่กันย่อยๆ เลยไม่รู้ว่าจะว่างช่วงไหนบ้าง "

                        " อืม งั้นหรอครับ ไม่เป็นไร ถ้าว่างยังก็ช่วยบอกด้วยละกัน แล้วผมจะได้ไปรับ "

                         " ดะ...ได้สิ แล้วจะบอกนะ "

                         " อ๊ะ ...ผมต้องไปอาบน้ำแล้ว ถ้ายังไง เดี๋ยวผมโทรหาใหม่นะครับ "

                         " อะ อืม ..ได้ "

                         " งั้นแค่นี้นะครับ สวัสดี "

                         " อ่ะ อืม " ฮีชอลตอบกลับไปก่อนจะกดวางโทรศัพท์ พร้อมกับนึกสงสัย ว่าทำไมจู่ๆ ฮันคยองถึงได้โทรมาหา พร้อมกับชวนเค้าออกไปกินข้าวด้วยกันอย่างนี้

                          " มาแปลกแฮะ แล้วนี่.....ทำไมชั้นจะต้องตื่นเต้นเวลาที่คุยกันด้วยนะ ......."

                          -

                          -

                          -

                          -

                          " อ้าว ดงแฮ มาแล้วหรอ " อิทึกที่เพิ่งจะเดินมาถึงโต๊ะประจำของพวกเขาพูดเสียงดัง เมื่อเห็นว่าดงแฮได้นั่งอยู่ก่อนแล้ว

                          " อ่า ครับพี่ มาได้สักพักแล้ว " เค้าพูดตอบด้วยท่าทีเหม่อๆ

                          " เป็นอะไรอีกแล้ว นี่ยังไม่ได้คุยกันอีกรึไง " อิทึกถามพรอ้มกับนั่งลงข้างๆ

                          " ผมกะว่าจะคุยวันนี้แหละครับ แต่ยังไม่เห็นซองมินออกมาเลย โทรไปก็ไม่ยอมรับสาย "

                          " เดี๋ยวก็คงจะมาล่ะมั้ง แล้วนี่นายกินอะไรรึยัง "

                          " ยังเลยครับ ไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ด้วย "

                          " เฮ้อ แกนี่ งั้นชั้นไปซื้อขนมปังก่อนนะ เดี๋ยวมา " อิทึกพูดพร้อมกับเดินจากไป ปล่อยให้ดงแฮนั่งครุ่นคิดถึงเรื่องของซองมินเพียงลำพัง ...นายอยู่ไหนกันนะ ....เขานึกไม่สบายใจ เมื่อเห็นว่าติดต่อซองมินไม่ได้อีกแล้ว ทั้งกังวลกลัวว่าจะมีเรื่องอะไรเหมือนกับคราวที่แล้ว ...........อย่าให้เป็นอย่างนั้นเลย ................

                          -

                          -

                          -

                          -

                          .........อีกด้านหนึ่ง คยูฮยอนที่กำลังงัวเงียตื่น เขาลุกขึ้นนั่งพร้อมกับหันไปมองร่างเล็กที่นอนหลับใหลอยู่ข้างๆ แสงแดดยามเช้าสะท้อนให้เห็นผิวกายที่ขาวนวลเนียนนั้นชัดเจนยิ่งขึ้น เขาลูบไล้มือลงไปบนผิวขาวนั้นอย่างเบามือ ก่อนจะยิ้มเล็กน้อย

                           " นายยังคิดจะหนีชั้นไปไหนอีกรึเปล่านะ....... ซองมิน " ทันใดนั้น เจ้าของผิวนวลก็เริ่มขยับตัวเล็กน้อย ทำให้คยูฮยอนดึงมือของเขากลับมา แล้วจู่ๆ ร่างเล็กนั้นก็ลุกพรวดขึ้นมา

                           " ทำไมนายยังอยู่ที่นี่อีก " ร่างเล็กถามขึ้นเสียงแข็ง

                           " แล้วทำไมถึงจะอยู่ไม่ได้ล่ะ นายมีปัญหาอะไรรึไง " ร่างสูงตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ยียวนเช่นเคย แต่ร่างเล็กไม่ตอบ เขาจับผ้าห่มขึ้นมาปิดร่าง และทำท่าจะลุกขึ้น

                           " จะไปไหน " คยูฮยอนพูดพร้อมกับดึงที่ผ้าอย่างแรง ทำให้ซองมินถึงกับเซและล้มลงบนเตียง เขาถึงกับแสดงสีหน้าไม่พอใจ และทำท่าจะลุกขึ้นอีกครั้ง แต่ร่างสูงไม่ปล่อยให้เป็นอย่างนั้น เขาดึงแขนของซองมินอย่างแรงจนซองมินเกือบจะหน้าคว่ำลงตรงนั้น แต่ยังดีที่ใช้มือยั้งไว้ได้ทัน

                            " ปล่อยชั้นนะ " ร่างเล็กตะคอกเสียงดัง พร้อมกับสะบัดแขน แต่ร่างสูงไม่ยอมเขาคว้าเข้าที่คอของซองมินทันที และบังคับให้ร่างเล็กหันหน้ามา

                            " ยังจะกล้าขึ้นเสียงกับชั้นอีกหรอ นายนี่มันไม่เคยจำเลยนะ " ร่างสูงพูดพร้อมกับบีบคางซองมินแน่น

                            " มีอะไรที่ชั้นควรจะจำอย่างนั้นหรอ สิ่งที่นายทำไม่เห็นจะมีอะไรน่าจดจำซักนิด " ซองมินพูดพร้อมกับจ้องตาคยูฮยอนด้วยความโกรธ

                            " ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ชั้นว่าลิ้นนายคงจะจำรสชาติชั้นได้ดีไปเลยใช่มั้ยล่ะ " คยูฮยอนพูดพร้อมกับสบัดมือ ทำให้หน้าของซองมินหันไปอีกทางอย่างแรง ซองมินที่ในตอนนี้ไม่มีความรู้สึกอื่นใดนอกจากความเกลียดชัง

                             " นายคิดหรอ...ว่าแค่นี้จะเอาชนะชั้นได้ " รางเล็กพูดเสียงดัง

                             " ไม่นี่ ชั้นก็ไม่ได้คิดจะทำแค่นี้ซักหน่อย..................." เขาหันมาแสยะยิ้มให้ซองมิน ก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาใส่

                             " อ้อ ถ้าคิดว่าจะหนีไปซบอกสุดที่รักของนายล่ะก็ คิดให้ดีๆ ละกัน ลืมแล้วหรอว่าเมื่อคืนนายกับชั้น............. "

                             " หยุดพูดนะ " ซองมินรีบห้ามเสียงดัง

                             " ....ก็จำได้นี่.......หึ...ก็ดี จะไ้ด้ไม่ต้องเสียเวลาเตือนกันอีกรอบ " คยูฮยอนพูดพร้อมกับหันไปหยิบเสื้อเชิ้ตมาสวม ซองมินถึงกับนั่งนิ่ง คำพูดนั้นทำให้เค้ารู้สึกได้ถึงความพ่ายแพ้ในทันที.....................






...............................................................................................................................................................




talk : ดีก๊าบบ กลับมาอีกครั้งหลังจากพ้นวิกฤตโดนแบน เหอๆ

คิดว่าจะต้องโดนแบนนานกว่านี้ซะอีก ใจหายหมดเลย

............. แต่ก็ต้องขอบคุณสำหรับกำลังใจจากรีดเดอร์ทุกท่านนะคะ ซึ้งใจจริงๆ แต่ก็นะ ถึงยังไงการที่โดนแบนมันก็ทำให้มะลิสะดุดเล็กน้อย แต่ไม่เป็นไร ตอนนี้กำลังอัพเลเวลอยู่ สู้ตายยยยยยยยย.....

..มะลิ

2 Comments