Fic KyuMin+suJu+Lips+LoCk+ล็อคใจไว้ด้้วยรัก+++

             หลัง จากที่ซองมินสามารถเข้าไปในบ้านของคยูฮยอนได้ เค้าก็แทบไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า สภาพของห้องรับแขกที่กระจัดกระจาย เต็มไปด้วยอาหาร และขวดเบียร์กำลังส่งกลิ่นเหม็นอับน่ารังเกียจออกมา ทำให้ซองมินถึงกับอื้งไปชั่วขณะ แต่ที่ทำให้เขาช็อคยิ่งกว่านั้นก็คือ ในบรรดากองผ้าที่เละเทะตรงนั้น กลับมีหญิงสาวนอนเปลือยกายอยู่ถึงสองคน 

             
             " นี่มันอะไรกัน " เขาอุทานเบาๆ พร้อมกับมองหาคยูฮยอน แต่ก็ไม่มีแม้เงา

                       สภาพ ข้างหน้านั้นทำให้เขารู้สึกว่าอยากจะออกไปจากตรงนั้นเสียเหลือเกิน หญิงสาวผมยาวคนหนี่ง นอนอยู่บนโซฟา มีเพียงผ้าห่มเล็ก บางๆ ผืนเดียวคลุมไว้ตรงสะโพก ส่วนอีกคนนั้น นอนซุกอยู่ระหว่างโซฟาสองตัวที่ทำมุมกันอยู่ พร้อมกับกอดหมอนใบเล็กๆ เอาไว้โดยปราศจากสิ่งปกคลุมร่างกาย          

    

              " นายเข้ามาได้ยังไง " เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากข้างหลังเขา ทันใดนั้นความคิดก็แวบเข้ามาในหัว ถ้างั้นเมื่อกี้ที่คยูฮยอน แค่โผล่หน้าออกไป งั้นก็แสดงว่าเค้าก็ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเหมือนกันน่ะสิ 

              " ชั้นถามว่านายเข้ามาได้ยังไง " เสียงนั้นดังขึ้นมาอีกครั้ง และฟังดูรุนแรงยิ่งกว่าเดิม ซองมินพยายามจะหันหลังกลับไป โดยที่คิดว่าจะไม่มองลงข้างล่างเด็ดขาด แต่ทันทีที่หันกลับไป

              " อ๊ะ บ้าจริง " เขานึกในใจ และรู้สึกโล่งอกที่เห็นคยูฮยอนยังใส่กางเกงยีนส์อยู่ 

              " หูหนวกรึไง ชั้นถามทำไมไม่ตอบ " เขาตะคอกใส่ซองมิน ทำให้เขาสะดุ้ง ซองมินจึงเงยหน้าขึ้นมามองคยูฮยอน 

              " ฉันมีกุญแจสำรองน่ะ " ใครจะไปบอกล่ะ ว่าพ่อเค้านั่นแหละที่เป็นคนบอกที่ซ่อนกุญแจสำรองอันนั้น

              " ออกไปเดี๋ยวนี้ " คยูฮยอนตะคอก 

              " ไม่ ชั้นจะอยู่ที่นี่ พ่อนายเป็นคนบอกให้ชั้นมาคอยดูแลนาย " เขาพูดพลางหันไปมองรอบๆ ตัวว่าควรจะทำยังไงต่อไปดี จึงนึกได้ว่า ก่อนอื่นต้องให้ผู้หญิงสองคนนั้นออกไปจากบ้านซะก่อน เรื่องคยูฮยอนเอาไว้ทีหลัง

              " ดูแลงั้นหรอ ชั้นขอบอกอะไรไว้อย่างนะ คนอย่างชั้นไม่จำเป็นต้องให้ใครมาดูแล ชั้นอยู่ของชั้นเองได้ แล้วนายก็รีบๆ ออกไปจากบ้านชั้นซะที " เขาพูดพร้อมกับจ้องหน้าซองมิน เหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ซองมินไม่สนใจบคำพูดของเขา ซ้ำยังรีบเดินไปปลุกหญิงสาวทั้งสองให้ตื่นจากฝัน 

               " นายจะทำอะไร " คยูฮยอนร้องถาม แต่ซองมินก็ยังไม่สนใจเขา 

               " นี่ ตื่นได้แล้ว เร็วๆ เข้า รีบใส่เสื้อผ้าซะ เดี๋ยวจะมีคนมาที่นี่ มันดูไม่ดี " ซองมินแกล้งพูดพลางเอาหมอนบนโซฟาอีกตัว มาสะกิดหญิงสาวทั้งสอง โดยที่เขาหันหน้าไปอีกทาง นั่งปลุกอยู่ซักพักหญิงสาวสองคนก็รู้สึกตัว พวกเธอตกใจเมื่อเห็นว่ามีคนอื่นอยู่ด้วย นอกจากคยูฮอน 

                " ไปได้แล้ว นี่พวกเธอยังเป็นนักเรียนอยู่ใช่มั้ย ทำไมไม่กลับบ้านกลับช่อง " ซองมินที่เมื่อเห็นทั้งสองตื่นแล้วจึงลุกขึ้นและหันหลังให้ พวกเธอจึงรีบ หยิบเสื้อผ้ามาใส่ แล้วรีบออกไปทันที 

                " ไปนะ " หญิงสาวทั้งสองหันมาบอกคยูฮยอน ก่อนที่จะเดินออกจากบ้านไป....

                " นายจะไปได้รึยัง " คยูฮยอนที่นิ่งเงียบมาซักพัก พูดขึ้นมาด้วยอารมณ์หงุดหงิด

                " ชั้นบอกไปแล้วไงล่ะ ว่าจะอยู่ที่นี่ ฟังไม่รู้เรื่องรึไง " เค้าพูดพลางก้มเก็บกองขยะเหล่านั้นยัดใส่ถุงรวมกัน " นายก็อย่ายืนอยู่เฉยๆ สิ มาช่วยชั้นเก็บเร็วๆ เข้า " เค้าหันไปบอกคยูฮยอน ทำให้เค้าโมโห 

                " นายคิดว่านายเป็นใคร อยู่ดีๆ ถึงมาสั่งให้ชั้นทำโน่นทำนี่ ออกไปเดี๋ยวนี้!!! "เค้าคำราม
ซองมินที่อดทนมานาน เมื่อได้ยินอย่างนั้นจึงตะคอกกลับไป

                " นายนั่นแหละคิดว่าตัวเองเป็นใคร ถือดียังไงมาตะคอกใส่ชั้น  ตั้งแต่ชั้นมาถึงแล้ว พูดดีๆ ไม่เป็นหรือไง ชั้นอายุมากกว่านายนะ "

                " ชั้นไม่สน นายจะอายุเท่าไหร่มันก็ไม่เกี่ยวกับชั้น ชั้นบอกให้นายออกไปจากบ้านชั้นเดี๋ยวนี้ " ซองมินหันมามองหน้าคยูฮยอน พยายามระงับอารมณ์และพูดขึ้นด้วยเสียงเรียบๆ 

                " ตั้งแต่วันนี้ชั้นจะมาหานายที่บ้านทุกวัน คอยดูแลเรื่องต่างๆของนาย หลังจากครบกำหนดพักการเรียนแล้ว นายจะต้องไปโรงเรียนทุกวัน ห้ามขาด และนายไม่มีสิทธิ์คัดค้านใดๆ ทั้งสิ้น มันเป็นคำสั่งของพ่อนาย " 

                คยูฮยอนรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก เมื่อได้ยินอย่างนั้น แต่ในเมื่อทำอะไรไม่ได้ จึงพูดขึ้นมาว่า " ถ้าอย่างนั้นนายอยากจะทำอะไรก็เชิญ แต่ชั้นขอเตือนไว้ก่อนว่าอย่ามายุ่งกับชั้น  ไม่งั้นนายเจอดีแน่ " พูดจบเค้าก็เดินจากไปทันที

                 " บ้าเรอะ ชั้นจะทำอย่างนั้นได้ไงล่ะ ในเมื่อเหตุผลที่ต้องมาชั้นมาที่นี่ มันข้องเกี่ยวกับตัวนายทั้งนั้น " ซองมินนึกในใจ " นี่มันยิ่งกว่าที่ชั้นคิดไว้ซะอีกนะเนี่ย "     

                 
                  ก๊อก ก๊อก ก๊อก .....         
                  

                   " มีอะไร " เสียงนึงดังขึ้นมาจากในห้องหลังจากที่ซองมินเคาะประตู

                   " เปิดประตูให้ชั้นเข้าไปที " เขาพูด

                   " นายไม่มีสิทธิ์เข้ามาในนี้ " เสียงเดิมตอบกลับมา

                   " นายคิดว่าชั้นเข้าบ้านนายได้ แล้วจะเข้าห้องนายไม่ได้รึไง อย่างลืมสิว่าชั้นมีกุญแจ "  พูดไปอย่างนั้นแหละ จะได้ผลมั้ยเนี่ย เขานึกในใจ

          
         กึง!! เสียงประตูเปิดออกและดังเหมือนไปกระแทกกับอะไรซักอย่าง

                        
                   " ชั้นเข้าใจ ที่นายหงุดหงิด แต่พ่อนายขอร้องให้ชั้นมา ชั้นไม่กล้าขัดก็เลยต้องมา "

                   " งั้นถ้าพ่อชั้นบอกให้นายไปตาย นายก็จะไปอย่างนั้นใช่มั้ยล่ะ " 

                   " นายนี่พูดดีๆ กับเค้าไม่เป็นบ้างรึไงนะ จะหงุดหงิดอะไรนักหนา " ซองมินพูดอย่างรำคาญ

                   " มันเรื่องของชั้น " คยูฮยอนตอบกลับมา 

                   " ช่างเถอะ ชั้นแค่จะมาบอกนายว่าชั้นทำอาหารเย็นไว้ให้ อย่าลืมลงไปกินด้วยล่ะ ชั้นต้องไปทำงานแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้จะมาใหม่ " 

                   " ไหนนายบอกว่าจะมาอยู่ที่นี่ไม่ใช่รึไง " คยูฮยอนพูดขึ้น

                   " ชั้นแค่จะมาอยู่เป็นบางครั้งเท่านั้นแหละ อย่างเวลาที่ชั้นไม่มีเรียนหรือไม่ได้ทำงานพิเศษ ชั้นก็จะมา นายไม่ต้องห่วงหรอก ยังไงชั้นไม่คิดจะมาอยู่กับนายอยู่แล้ว ชั้นมาบอกแค่นี้ แหละ ไปล่ะ " เค้าพูดพร้อมกับเดินหันหลังออกไป ทิ้งไว้ให้คยูฮยอนอยู่ตามลำพัง 

                   " อาหารเย็นงั้นหรอ ไม่เห็นจะต้องทำเลย " คยูฮยอนพึมพำเบาๆ พร้อมกับเอนหลังนอนลงบนเตียง

                                ...............................................++++......................................

                      
                      ตรู๊ดดดดด........
 
                      " ฮัลโหล นี่ชั้นเองนะ " 

                      " อื้ม ว่าไง " ซองมินที่เพิ่งกลับจากทำงาน พูดขึ้นพร้อมกับโยนเป้ลงไปกองไว้ข้างๆ เตียง

                      " นายอยู่ไหนน่ะ " คนในสายถามขึ้นมา

                      " ชั้นเพิ่งจะถึงห้องน่ะ " " งั้นหรอ ชั้นแค่อยากรู้ว่านายเป็นไงบ้างเลยโทรมาถามดูน่ะ แต่ไม่อยากโทรตอนที่นายทำงานอยู่ "

                      " ก็ไม่มีอะไรมากหรอก แค่มีปากเสียงกันนิดหน่อยน่ะ ดูๆ แล้วเค้าก็เป็นแค่เด็กเอาแต่ใจธรรมดาๆ นั่นแหละ ชั้นว่านะคงไม่มีปัญหาอะไรหรอก " เค้าไม่ได้เล่าให้ดงแฮฟังถึงสิ่งที่ได้พบเจอมาเมื่อไปถึงบ้านคยูฮยอน เพราะ กลัวว่าดงแฮจะเป็นห่วง " แล้วนายอยู่ไหนล่ะ" ซองมินถามกลับบ้าง

                      "  ชั้นอยู่ในห้องน่ะกำลังจะนอนแล้วล่ะ " เค้าพูดพลางเอาจัดหมอนให้เข้าที่เข้าทาง

                      " หรอ งั้นนายก็รีบพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวชั้นจะไปอาบน้ำ " 

                      " อืม งั้นชั้นวางแล้วนะ หวัดดี" ดงแฮบอก

                      " อืม หวัดดี อ้อ พรุ่งนี้อย่ามาสายอีกล่ะ " ซองมินรีบพูดเพราะกลัวว่าดงแฮจะวางซะก่อน

                      " รู้แล้วล่ะน่า แค่นี้นะชั้นง่วงแล้ว " ติ๊ด.. เขากดวางและโยนมันลงไปบนที่นอน

                      " อาบน้ำงั้นหรอ " ดงแฮนึก

                      ...ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ที่ผมเริ่มรู้สึกว่าไม่อยากจะเป็นแค่เพื่อนอีกต่อ ไปแล้ว ความรู้สึกที่มันวนเวียนอยู่ในหัว พร่ำบอกอยู่เสมอว่าอยากจะเป็นมากกว่านี้ อยากจะครอบครองทั้งใบหน้าและร่างกายนั้น อยากที่จะได้เค้ามาอยู่ข้างกาย แต่ไม่รู้จะทำยังไง ผมควรจะทำยังไงกับความรู้สึกนี้ดี.....................

                      ผมแอบรักซองมิน มาตั้งแต่เริ่มเข้าเรียน ม.ต้น หลังจากนั้นไม่นานเค้าก็สูญเสียพ่อแม่ไป เด็กอายุ 16 ที่ไม่เคยเจอความลำบาก ต้องมาอยู่เพียงลำพังคนเดียว ญาติพี่น้องก็ไม่มี ตอนนั้นซองมินน่าสงสารมาก ทั้งๆที่เห็นเค้าเป็นทุกข์ ผมกลับช่วยอะไรไม่ได้เลย ได้เพียงแค่คอยมองอยู่ห่างๆ เท่านั้น ผมกับซองมินเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่สมัยเรียนประถม อยู่ด้วยกันแทบจะตลอดเวลา คิดอยู่เสมอว่ามีความสุขมาก ที่ได้รู้จักกับคนๆ นี้ แต่ความใกล้ชิดนั้น กลับทำให้ผมเริ่มเปลี่ยนไป ความรู้สึกที่เรียกว่า "รัก" มันก่อตัวขึ้นมาโดยที่ผมเองก็ไม่รู้ตัว มันคงจะไม่แปลกอะไร ถ้ามันเป็นความรักแบบเพื่อนธรรมดาแต่ความรักของผมนั้น คือความรักฉันท์ชู้สาว อย่างที่ชายหญิงทั่วไปมีให้กัน ผมรู้ว่ามันผิด เพระผมกับซองมินต่างก็เป็นผู้ชาย แต่จะทำยังไงล่ะ ในมื่อความรู้สึกมันท่วมท้น จนยากที่จะถอนตัว ผมรู้สึกทรมาน ที่ต้องทนเก็บความรู้สึกเหล่านี้ไว้ในใจ เวลาคิดถึงมันทีไร ก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกทั้งๆที่อยากจะบอกความรู้สึกออกไป แต่ก็ทำไม่ได้เพระกลัวว่าเค้า จะรับไม่ได้ในสิ่งที่ผมเป็น ผมกลัวว่าจะต้องเสียเค้าไป ทั้งๆ ที่อยากจะสัมผัส อยากจะกอด อยากจะจูบ เหมือนที่คนรักทั่วไปเค้าทำกัน แต่ผมกลับต้องข่มใจไว้ ตอนนี้ความอดทนของผมนั้น มันถึงขีดจำกัดแล้ว ผมว่ามันคงถึงเวลาซะที ที่ผมควรจะบอกกับเค้าว่าผมรักเค้ามากแค่ไหน แม้ว่าผลจะออกมาเป็นอย่างไร ตอนนี้ผมไม่สนใจมันอีกต่อไปแล้ว ...............................

...มะลิ