Fic KyuMin+suJu+Lips+LoCk+ล็อคใจไว้ด้้วยรัก+++

                            " นายต้องการอะไร " ซองมินพูดขึ้นเมื่อร่างสูงนั่งลงที่พื้นข้างๆ เตียง

                            " ชั้นแค่อยากจะเจอนาย " คยูฮยอนพูดเรียบๆ

                            " เลิกพูดอย่างนี้ซะทีเถอะ นายต้องการอะไรกันแน่ จู่ๆ ก็เปลี่ยนท่าทีไปอย่างนี้ ชั้นตามนายไม่ทันแล้วนะ " ซองมินพูดเสียงดัง พร้อมกับนั่งลงที่ปลายเตียงและนึกหงุดหงิดในใจ แต่คยูฮยอนกลับนิ่งเงียบ

                            " ตั้งแต่วันนั้น ....... วันที่นายอยู่กับเจ้านั่น "

                            " วันนั้น..........นายหมายถึงดงแฮงั้นหรอ "

                            " ชั้นรู้สึกแปลกๆ มาตลอด ชั้นไม่พอใจที่รู้ว่านายกับเจ้านั่นอยู่ด้วยกัน มันหงุดหงิด ว้าวุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก ชั้นว่า....ชั้นคงจะชอบนายเข้าแล้ว " คยูฮยอนพูดพร้อมกับก้มหน้าลงเล็กน้อย แต่ซองมินกลบนั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น โดยที่ไม่พูดอะไรเลย คยูฮยอนจึงหันไปที่ซองมิน

                            " อยู่ มาพูดอะไรของนายน่ะ ว่างมากนักรึไง ถึงได้มาคอยปั่นหัวคนอื่นเล่นอย่างนี้ นี่นายเห็นชันเป็นแค่ของเล่นของนายจริงๆ ใช่มั้ย ..................." ซองมินพูดด้วยความโมโห พร้อมกับน้ำตาที่เริ่มเอ่อล้นขึ้นมา

                            " พอเถอะ อย่างทำอยางนี้เลย นายแค่ต้องการจะให้ชั้นกลับไปอยู่กับนายเพื่อที่จะได้เล่นสนุกกับความรู้สึก ของชั้นเท่านั้นใช่มั้ยล่ะ คยูฮยอน........ชั้นไม่ไหวแล้ว " น้ำตาที่ท่วมท้นขึ้นมา เพราะความรู้สึกสับสนกับการกระทำของคยูฮยอน เขาไม่เข้าใจว่าคยูฮยอนทไอย่างนี้ไปเพื่ออะไร ทั้งๆ ที่ผ่านมาไม่เคยแยแสเค้าเลยซะด้วยซ้ำ

                            " ไม่ใช่อย่างนั้นนะ ชั้น.....ชั้นแค่ไม่อยากให้นายไปอยู่กับคนอื่น ซองมินชั้นของโทษ ที่ผ่านมาชั้นทำไม่ดีกับนายไว้มาก แต่ตอนนี้ชั้นรู้แล้ว ว่าจริงๆ ชั้นเองก็ชอบนาย ได้โปรดยกโทษให้ชั้นเถอะนะ " เขาพูดพร้อมกับเลื่อนตัวเข้าไปใกล้ซองมิน

                           " ยกโทษงั้นหรอ อยู่ดีๆ จะมาให้ชั้นยกโทษให้เนี่ยนะ มันจะไม่ง่ายไปหน่อยหรอ "

                           " ชั้นรู้ว่ามันเป็นการเอาเปรียบนายที่มาพูดอย่างนี้ แต่ชั้นทนไม่ได้ที่จะต้องเห็นนายอยู่กับคนอื่น มันทำให้ชั้นปวดใจ "

                           " ปวดใจ นายคิดว่านายรู้จักคำนั้นดีแล้วหรอ ความเจ็บปวดของนายมันเทียบกับของชั้นได้รึเปล่า ถึงมันจะเ็ป็นเวลาเพียงไม่นาน ที่ชั้นเริ่มชอบนาย ถึงนายจะไม่ชอบชั้นตอบชั้นก็ไม่เคยว่า แต่กลับมาเหยียบย่ำน้ำใจชั้น ทำกับชั้นเหมือนเป็นแค่สิ่งของ สิ่งที่นายทำมันเกินกว่าที่ชั้นจะรับได้ นายไม่เคยแคร์ควาามรู้สึกของชั้นเลยซักนิด แล้วยังกล้ามาพูดอย่างนี้กับชั้นอีกอย่างนั้นหรอ "

                            " ชั้นขอโทษ พูดแบบนี้มันก็เหมือนเอาแต่ได้ ชั้นรู้ว่าชั้นมันเห็นแก่ตัว แต่ชั้นไม่อยากให้มันเป็นอย่างนี้ต่อไป ชั้นรู้ว่าที่ผ่านมานายทรมารแต่ไหน ตอนนี้ชั้นเข้าใจแล้ว ความเจ็บปวด จากการได้ชอบใครซักคนมันเป็นยังไง..........แต่ถ้านายยังยืนยันว่าจะไม่ให้ อภัยชั้น และถึงแม้ว่าชั้นจะต้องเจ็บปวดและทรมานใจอยู่อย่างนั้น ความทรมานจากการที่ชั้นได้รักนาย ถ้าเป็นอย่างนั้น ...ชั้นก็ยอม " ซองมินที่นั่งนิ่งอยู่นั้นถึงกับน้ตาไหลริน ถึงแม้จะยังรู้สึกสองจิตสองใจ กับคำพูดของคยูฮยอน ไม่จริงใช่มั้ย เมื่อกี้เค้าบอกว่ารัก.......รักชั้น ทันใดนั้น ใบหน้าของดงแฮก็เริ่มเด่นชัดขึ้นมาอีกครั้ง " ซองมิน ....ชั้นรักนาย "

                            " ทำไม......ทำไมนายถึงได้เห็นแก่ตัวอย่างนี้นะ อยู่ๆ ก็มาพูดว่ารัก แล้วชั้นจะให้ชั้นเชื่อนายง่ายๆ อย่างนั้นรึไง " ซองมินที่ยังคงนึกถึงคำพูดของดงแฮในคืนนั้น คำที่ทำให้เค้ารู้สึกอบอ่นุแล้วมีความสุขมากมาย ทั้งๆ ที่เป็นคำคำเดียวกัน แต่กลับเทียบไม่ได้เลยกับครั้งนี้ ที่คนพูดกลับกลายเป็นคยูฮยอน คำว่ารักครั้งนี้ มันทำให้รู้สึกมีความสุขยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ที่เคยเป็นมา หัวใจที่พองโต เต็มเปี่ยมไปด้วยความตื้นตันยากที่จะบรรยายเป็นคำพูด..............แต่ความ สุขนี้มันเป็นของจริงแน่เหรอ

                             " ชั้นจะรู้ได้ยังไง ว่านายไม่ได้โกหก ถ้าหากว่าชั้นยกโทษให้ นายกล้าสัญญามั้ยว่าจะไม่ทำกับชั้นเหมือนที่ผ่านมา กล้าสัญญามั้ยว่าจะไม่ทำกับชั้นเหมือนเป็นแต่สิ่งของ นายกล้าสัญญารึเปล่า " ซองมินทั้งสับสน และกังวล เค้าต้องการความมั่นใจจากอีกฝ่าย คยูฮยนอนนิ่งไปพักนึง ก่อนจะคุกเข่าขึ้นตรงหน้าของซองมิน พร้อมกับเอื้อมไปจับที่มือของซองมินเบาๆ

                             " ถ้ามันจะทำให้นายยกโทษให้ล่ะำ็ก็ .............ชั้นสัญญา "

                             " นาย....พูดจริงๆ หรอ "

                             " ใช่ ชั้นสัญญา ชั้นจะไม่บอกว่านายเป็นแค่ของเล่นของชั้นอีก เพราะมันไม่ใช่อีกต่อไปแล้ว " คยูฮยอนพูดพร้อมกับมองหน้าซองมินด้วยสายตาอ่อนโยน ทำให่คนร่างเล็กกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ คำพูดที่เค้าอยากจะฟังมาตลอด ซองมินก้มหน้าลงร้องไห้สะอึกสะอื้น คยูฮยอนจึงสัมผัสเบาๆ ที่แก้มทั้งสองข้าง และเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ๆ


                            " นายจะยกโทษให้ชั้นได้รึยัง "

                             ซองมินไม่พูดอะไร เพียงแต่พยักหน้าเบาๆ และเริ่มร้องไห้ออกมาอีกครั้ง คยูฮยอนจึงฉุดร่างเล็กๆ นั้นเข้ามากอด

                            " มองหน้าชั้นสิ " คยูฮยอนพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล พร้อมกับยิ้มน้อยๆ

                            " นายยกโทษให้ชั้นแล้วใข่มั้ย " เขาถามอีกครั้ง แต่ซองมินก็ยังคงพยักหน้าแทนคำพุดเช่นเคย

                            " งั้นนายรับปากอะไรชั้นอย่างได้มั้ย " ซองมินมองไปที่คยูอยอนด้วยสีหน้าสงสัย

                            " อะไรงั้นหรอ "

                            " นายอย่าทิ้งชั้นไปอยู่กับใครอีกนะ ... ซองมิน ...........ต้งอเป็ฯของชั้นแค่คนเดียวรู้มั้ย "

                            " ถ้าอย่างนั้น มันก็ไ่ม่ต่างอะไรจากเิดิมน่ะสิ ชั้นก็ยังเป็นเหมือนแค่สิ่งของอยู่ดี "

                            " ไม่ใช่อย่างนั้น ชั้นแค่ไม่อยากจะเห็นนายใกล้วชิดกับคนอื่น มันก็เท่านั้น ....... นายจะรับปากชั้นได้รึเปล่า " คยูฮยอนพูดพร้อมกับทำหน้าออดอ้อนไปที่ซองมิน ทำไห้ร่างเล็กเผลอยิ้มออกมา

                            " รู้แล้วล่ะน่า " รอยยิ้มอายๆ ผุดขึ้นมาพร้อมกับใบหน้าที่เริ่มเป็นสีชมพู คยูฮยอนจึงจูบที่แก้มนวลนั้นเบาๆ

                            " นี่ ไม่เอาน่ะ " ร่างเล็กพูดพร้อมกับผลักเบาๆ ที่แผงอกของคนตรงหน้า

                            " ทำไมล่ะ แค่นี้ไม่ได้รึไง รึว่าอยากให้ทำมากกว่านี้ "

                            " จะบ้ารึไง พูดอะไรออกมา "

                            " ก็มันจริงนี่ นายจะอายอะไร ในเมื่อมากกว่านี้ก็เคยทำมาแล้ว "

                            " พูดอะไรน่ะ .... ตอนนั้นชั้นไม่ได้เต็มใจซักหน่อย นายเป็นคนบังคับชั้นต่างหากล่ะ "

                            " งั้นตอนนี้ คงไม่ต้องใช้กำลังอย่างนั้นแล้วใช่มั้ย " ซองมินหน้าแดงขึ้นนอีกเมื่อได้ยินอย่างนั้น ร่างสูงค่อยโน้มตัวไปที่ซองมินช้าๆ พร้อมกับจูบที่ริมฝีปากแดงระเรื่อนั้นอย่างแผ่วเบา รสจูบนั้นมันช่างดึงดูดใจจนยากที่จะขัดขืน ซองมินแทบจะหลอมละลายอยู่ในอ้อมกอดนั้น แล้วคนร่างสูงก็ค่อยๆ จับตัวซองมินให้ลงมานั่งบนตัก สองมือเริ่มลูบไล้ไปทั่วร่างของคนตัวเล็ก เขาสอดมือเข้าไปใต้ชายเสื้อนั้น พร้อมกับเลิกขึ้นเพื่อที่จะถอดมันออก ไม่นานเสื้อยืดก็ถูกวางกองไว้ที่พื้น ร่างสูงค่อยๆ สัมผัสไปที่ผิวขาวนวลนั้น เขาจ้องมองไปทั่วเรือนร่างราวกับจะกลืนกิน ร่างสูงค่อยๆ บรรจงจูบไปทั่วตัวของซองมิน ความร้อนพุ่งขึ้นในทันที ร่างเล็กรู้สึกเพลิดเพลินไปกับจูบนั้น แต่ก็ต้องสะดู้ง เมื่อร่างสูงขบเบาๆ ที่ติ่งเล็กตรงเนินอกข้างหนึ่ง พร้อมกับเริ่มใช้มืออีกข้างลูบคลำและเคล้นคลึงไปทุกส่วนของลำตัว เขาตวัดลิ้นแตะเบาๆ ที่ปลายติ่งนั้นก่อนจะดูดมันเข้าไปและเริ่มรัวลิ้นจนส่วนยอดอกนั้นตั้งขึ้น มา ร่างเล็กเสียวสะท้านไปทั้งตัว เขาจิกเบาๆ ที่ผมของคยูฮยอน  และเริ่มหายใจหอบ แม้จะอายแต่ก็ไม่อาจหยุดยั้งอารมณ์นี้ได้ ร่างสูเงยหน้าขึ้นมาช้าๆ และจูบที่ซอกคอของซองมินเบาๆ ก่อนจะใช้มือจับท้ายทอยของร่างเล็กให้ก้มลงมาเล็กน้อย ก่อนที่ทั้งสองจะเริ่มแลกจูบกันอย่างดูดดื่ม

                             " นี่ จะทำอะไรน่ะ " ร่างเล็กพูดขึ้นพร้อมกับปัดมือของคยูฮยอนที่กำลังพยายามจะเลื่อนกางเกงนอน ตัวบางของเขาออก

                             " แล้วนายคิดว่าชั้นกำลังทำอะไรล่ะ " ร่างสูงพูดพร้อมกับใช้มืออีกข้าง ล้วงเข้าไปที่ใต้สะโพกช้าๆ


                             " นี่.....ทำไมนายต้องสอดมือเข้าไปลึกถึงตรงนั้นด้วยล่ะ "

                             " ก็จะทำให้นายชินไว้ก่อนเจอของจริงไงล่ะ "

                             " พูดจบคยูฮยอนก็ดึงกางเกงของซองมินโดยที่เค้าไม่ทันได้ตั้งตัว จนซองมินเกือบหงายหลัง แล้วกางเกงนอนบางๆ ตัวนั้นก็เลื่อนลงมาอยู่ที่หัวเข่าก่อนจะโดนดึงออกไปอีกครั้งและกองอยู่ที่ ข้อเท้าข้างหนึ่ง

                              " นี่..หยุดนะ " ซองมินพูดเมื่อเห็นว่าคยูอยอนลุกขึ้นและทำท่าจะดึงกางเกงในของเขา

                              " ทำไมล่ะ ถ้าไม่ถอดออกก็ทำไม่ได้น่ะสิ "

                              " ทำอะไร นี่ชั้นไม่ได้บอกว่าจะทำอย่างนั้นซักหน่อย "

                              " มาพูดอะไรเอาป่านนี้ เสื้อผ้านายจะหมดตัวอยู่แล้วนะ "

                              " ดะ..เดี๋ยวสิ ....นี่..อย่านะ " สิ่งปกปิดร่างกายที่เหลืออยู่เพียงชิ้นเดียวสุดท้ายก็ถุกดึงออกไปจนได้ ซองมินไม่รู้จะทำอย่างไร ได้แต่นิ่งอยู่อย่างนั้น รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่คยูฮยอนมาถึงตัวแล้ว ร่างสูงอุ้งคนตัวเล็กขึ้นไปบนเตียงอย่างนุ่มนวล พร้อมกับถอดเสีื้อของตัวเองออก ซองมินเริ่มละล้าละลัง ไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่นอนมองตาปริบๆ คยูอยอนค่อยๆ โน้มตัวลงมาหาร่างเล็กช้าๆ พรอ้กมับจูบที่ริมฝีปากอย่างแผ่วเบา มือของร่างสูงค่อยๆ เลื้่อนลงมาที่กลางลำตัวของซองมินอย่างช้าๆ ทำให้ซองมินถึงกับเกร็ง เพราะคยูฮยอนไปแตะเอาของสงวนเข้า

                              " เดี๋ยวชั้นทำให้นะ " ร่างสูงพูดเบาๆ ก่อยจะจูปที่แก้มหนึ่งทีแล้วจึงเลื่อนใบหน้าลงมาที่ส่วนนั้นของซองมิน

                              " อ๊ะ อาาาา " ร่างเล็กครางเบาๆ เมื่อลิ้นของคยูฮยอนสัมผัสเข้าทีส่วนของของแท่งเนื้อนั้น เขาใช้ลิ้เลียเบาๆ ก่อยจะตวัดขึ้น ไปจนสุดปลาย และเริ่มเลีไปทั่วทั้งแท่งนั้น ทำให้น้ำลายไสๆ เยิ้มเต็มไปหมด มือของคยูฮยอนค่อยๆ จับที่ส่วนนั้นเบาๆ และ ก่อนจะค่อยๆ ดันมันเข้าไปในปากอย่างระวัง ร่างสูงดูดเบาๆ อีกครั้งก่อนจะค่อยๆ ครอบครองลำแท่งนั้นด้วยปากของเขาจนมิด คยูฮยอนโยกศรีษะเบาๆ ทำให้ร่างเล็กกระตุก เขาทั้งดูดแลอมโยกขึ้นโยกลงอย่างกับมันเป็นอมยิ้มก็ไม่ปาน ซองมินที่ตอนนี้กำลังเพลิดเพลินร้องครวญครางเสียงดัง ก่อนจะกระตุกอย่างแรง เมือ่รู้สึกถึงสัมผัสบางอย่าง ตรงส่วนที่ลึกล้ำที่สุดของร่างกายนิ้วของคยูฮยอนนั่นเอง

                               " อ๊ะ ...อย่า....มะ ไม่เอานะ "

                               " ไม่เป็นไรนะ ชั้นจะทำเบาๆ " ร่างสูงถอนปากจากแท่งเนื้อ พร้อมกับยกสะโพกของร่างเล็กขึ้น และก้มลงใช้ลิ้นตวัดไปมาอยู่ตรงปากทางนั้นช้าๆ ทำให้ซองมินเกร็งจนสุดตัว ทั้งๆ ที่ตัวเขาเอง ยังไม่เคยไปยุ่งวุ่นวายกับส่วนนั้นมากเท่านี้เลยซักครัง แต่กลับยอมให้คยูฮยอนทำได้ถึงขนาดนี้

                               " อาาาา "

                               " ชอบมั้ย ....นายมีความสุขรึเปล่า " คยยูฮยอนถามขึ้น แต่ซองมินกลับรู้สึกอายเกินกว่าจะต้องพูดอะไรตอนนี้ ร่างสูงไม่รอช้า ค่อยๆ ใช้นิ้วชอนไชเข้าไปตรงส่วยนั้นทันที

                                " ไม่.....อย่านะ "

                                " อย่าเกร็งสิ ...........เดี๋ยวนายก็รู้สึกดีเอง " ถึงจะได้ยินอย่างนั้น แต่ก็รู้สึกแปลกๆ อยู่ดี ในเมื่อตอนนี้ร่างกายของเขากำลังถุกรุกไล่ด้วยสิ่งแลกปลอมอย่างนั้น ซองมินรู้สึกเคลิ้มอย่างบอกไม่ถูก

                                " อ๊ะ อาาาาา "

                                " น่ารักจัง ... ซองมินร้องอีกสิ "

                                " อาา อ๊ะ อ๊ะ.....อย่านะ อย่าทำอย่างนั้น " ร่างเล็กรีบดีดตัวขึ้นมาเมื่อเห็นว่าคยูฮยอนทำท่าเหมือนจะทำอะไรบางอย่าง

                                " ทำไมล่ะ รึว่านายรังเกียจชั้น "

                                " ปะ  เปล่านะ ไม่ใช่อย่างนั้น ชั้นแต่ชั้นยังไม่พร้อมน่ะ ชั้นยังไม่อยากให้ทำถึงขั้นนั้น "
              
                                " แล้วมันต่างกันตรงไหนล่ะ "

                                " ไม่ได้ ชั้นว่ามันเร็วเกินไป ชั้น..ชั้นยังไม่พร้อมจริงๆ "

                                " งั้น แล้วเมือ่ไหร่กันล่ะ หรือว่านายไม่ชอบชั้นแล้ว "

                                " ชะ ชอบสิ ชั้นชอบนาย แต่ชชั้นกลัวนี่นา "

                                " ไม่เป็นไรหรอกนะ เชื่อใจชั้นสิ "

                                พูดจบคยูฮยอนก็จัดแจงท่าทางของวองมินทันที เขายกขาของซองมินขึ้นข้างนึง พรอ้มกับปลดเข้มขัดออก ซองมินรู้สึกตกใจมาก เขาพยายามดันตัวคยูฮยอนออก

                                 " ไม่เอานะ บอกว่าอย่าเพิ่งไง " ร่างสูงไม่ฟังเสียง เขาถอดกางเกงของตัวเองออกจนเหลือแต่ร่างเปลือยเปล่า

                                 "  ปล่อยชั้นนะ " ร่างเล็กพยายามขัดขืนจนสุดกำลัง ถึงเขาจะชอบคยูฮยอนมากแค่ไหน แต่เรื่องแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆ ที่นึกจะทำก็ทำได้ เขากำลังจะมีอะไรกับผู้ชายด้วยกันนะ จะไม่ให้คิดมากได้ยังไง

                                 " หยุดเดี๋ยวนี่้นะ คยูฮยอน "

                                 " พอซะที ชั้นหมดความอดทนแล้วนะ ...... ชั้นเคยบอกนายแล้วใช่มั้ย ว่ายังไงก็จะทำให้นายชอบมันจนได้ " ซองมินถึงกับอึ้งเมื่อจู่ๆ คยูฮยอนก็นะคอกเสียงดัง และเริ่มเปลี่ยนสีหน้าทันที ซองมินรู้สึกคุ้นกับประโยคที่เพิ่งจะได้ยิน .........ไม่จริง .....นี่มันเป็นคำพูดที่คยูฮอยนพูดไว้ก่อนจะจากไปวันนั้น

                                 " นี่มันอะไรกัน "

                                 " นายนี่มันใสซื่อกว่าที่ชั้นคิดไว้ซะอีกนะ ไม่คิดเลยว่าจะหลงกลกับลูกไม้ตื้นๆ แบบนี้ได้ "

                                  " นายพูดเรื่องอะไร "

                                  " นี่นายยังไม่เข้าใจอีกรึไงนะ...หึหึ เล่นกับนายนี่มันสนุกจริงๆ "

                                  " งั้นที่มหาลัย กับที่ร้าน ...........เรื่องพวกนั้น "

                                  " ใช่ ชั้นหลอกนาย อ๊ะ ... แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมดหรอกนะ ที่บอกว่าจะไม่พูดว่านายเป็นแค่ของเล่นของชั้นอะไรนั่นน่ะ ชั้นพูดจริง เพราะตอนนี้นายเป็นสัตว์เลี้ยงของชั้นแทนต่างหากล่ะ หึ กระต่ายน้อยน่าสงสาร "

                                  " ทำไมนายถึงได้ทำแบบนี้ "

                                  " นายผิดเอง........ที่ไม่เชื่อฟังชั้น คิดจะไปคบกับไอ้บ้านั่นงั้นหรอ  ฝันไปเถอะ ชั้นจะทำให้นายไม่มีหน้าไปเจอมันได้อีกเลย "

                                  ร่างสูงพยายามจับแขนของซองมินที่กำลังขัดขืน คนตัวเล็กทำท่าจะลุกขึ้นแต่ไม่สำเร็จ เพราะโดนร่างสูงผลักเขช้าอย่างแรงจนล้มลงไปที่เตียง คยูฮยอนรีบเข้ามากดหน้าอกของซองมินไว้ก่อนที่เค้าจะทันได้ขยับตัว

                                   " ปล่อยนะ "

                                   " อยู่เฉยๆ ไปเถอะน่า "

                                   ซองมินที่ตอนนี้ไม่สามารถขยับไปไหนได้ เพราะตอนนี้ร่างสูงคร่อมอยู่บนตัวเขาเรียบร้อยแล้ว ร่างสูงใช้มืออีกข้าง จับขาข้างหนึงของซองมินให้ยกขึ้นพร้อมกับแยกมันออก เขาทำเหมือนกับคนตรงหน้าเป็นเพียงแค่ตุ๊กตาตัวหนึ่ง

                                    " นายมันเลว ชั้นเกลียดนาย...........ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ "

                                    " ถึงจะด่าให้ตายชั้นก็ไม่รู้สึกอะไรหรอกน่ะ แล้วก็นะ คนเลวๆ อย่างชั้นนี่แหละที่จะทำให้นายหลงจนลืมหูลืมตาไม่ขึ้น "

                                     " ชั้นไม่มีวันเป็นอย่างนั้นเด็ดขาด " ร่างเล็กตอบกลับไปพรอ้มกับพยายามผลักคยูฮยอนออกอย่างสุดกำลัง


                                      " เลิกดีดดิ้นซะทีเถอะ ยังไงวันนี้นายก็ต้องเป็นของชั้น "

                                      ถึงจะพยายามยังไง ก็ไม่สามารถหลุดรอดออกไปจากเงื้อมมือนั้นได้ ซองมินในตอนนี้ทั้งกลัวทั้งสับสน ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เพิ่งรู้สึกว่ามีความสุข เมื่อได้ยินคำบอกรักจากคยูฮยอน แต่กลับกลายเป็นว่าทั้งหมดที่เกิดขึ้นนั้นเป็นแค่เรื่องหลอกลวง ทั้งเจ็บทั้งแค้นใจ ทำไมถึงได้กลายเป็นแบบนี้ไปได้นะ แกนี่มันโง่จริงๆ ซองมิน โดนหลอกเข้าเต็มเปา ยังไม่รู้สึกตัว ทำไมกันนะ..... ทำไมนายถึงได้ใจร้ายกับชั้นแบบนี้..................ทั้งๆ ที่ชั้นรักนายจริงๆ ...... คยูฮยอน.............

                                     .............. น้ำตาแห่งความทุกข์ทรมานไหลอาบเต็มสองแก้ม โดนคนที่รักทำถึงขนาดนี้ เป็นใครก็คงยิ้มไม่ออก ยิ่งรักมากเท่าไหร่ ตอนนี้ชั้นก็เริ่มเกลียดนายมาเท่านั้น ...ที่นายทำได้ขนาดนี้ก็เพียงเพื่อที่จะเอาชนะชั้นเท่านั้นหรอ ซองมินกลับยิ่งเศร้าหนักเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าไม่ได้ใส่ใจความรู้สึกของเขา เลยแม้แต่น้อย สายตาที่มองมามีเพียงแต่ความหื่นกระหาย ที่อยากจะเอาชนะ ............ร่างสูงมองดูเหยื่อตัวน้อยข้างหน้าด้วยความพึงพอใจ เขาจับอะไรบางอย่างจ่อไปที่ส่วนนั้นของซองมิน และพยายามดันมันเข้าไปจนสุดแรง เสียงร้องโอดครวญของร่างเล็กดังขึ้น เพราะความเจ็บปวดจากการกระทำนั้น แต่ร่างสูงไม่ได้สนใจซักนิด กลับยิ่งเพิ่มแรงดันแท่นเนื้อนั้นเข้าไป เขาขยับสะโพกอีกครั้งจนแท่งนั้นหายเข้าไปจนสุดทาง

                                           " อาาาา " ร่างสูงครางเบาๆ เมื่อเขาเริ่มขยับสะโพกเพื่อดึงแท่งเนื้อนั้นออกมา และดันมันเข้าไปช้าๆ อีกที

                                           " โอ๊ย..ชะ...ชั้นเจ็บ เอามันออกไปนะ "

                                           " งั้นอย่าเกร็งสิ ไม่อย่างนั้นชั้นจะทำให้นายเจ็บยิ่งกว่านี้ "

                                           " หยุดนะ ชั้นขอร้องล่ะ ......... ชั้นเจ็บไปหมดแล้ว " ซองมินร้องครวญคราง ถึงจะไม่ได้รังเกียจ แต่เรื่องแบบนี้ถ้าไม่ทำด้วยความรักแล้วล่ะก็ เขาเองก็ไม่ต้องการ

                                            " อ๊ะ  อาาาาา " ร่างเล็กครางเบาๆ เมือคยูฮยอนเริ่มเร่งจังหวะ

                                            " เริ่มชอบแล้วล่ะสิ ของนายมันเริ่มเข้าที่แล้่วนะ "

                                             " มะ ไม่นะ " ร่างเล็กรู้สึกเกลียดตัวเองที่เผลอหลุดปากร้องออกมาอย่างนั้น ถึงจะู้รู้สึกไม่ชอบใจนัก แต่พอเวลาผ่านไป กลับรู้สึกต้องการมันมากขึ้น ไม่นะ อย่าเป็นอย่างนี้สิ นายไม่เต็มใจไม่ใช่รึไง ซองมิน ทำยังไงดี ทำไมมันถึงรู้สึกได้รู้สึกดีอย่างนี้นะ น่าอายจริงๆ คนอย่างนายมันนช่างน่ารังเกียจนัก ใครก็ได้ช่วยพาชั้นไปจากตรงนี้ที.........................................
















talk : ง่า สั้นอีกแล้วง่ะ เหอๆ ขอโทษนะคะที่มาอัพช้า แบบว่าคอมฯ มะลิเจ๊งอ่ะค่ะ ส่งซ่อมอยู่ ยังไม่ได้เลย เหอ นี่ต้องมานั่งอัพที่ร้านเน็ตนะ้เนี่ย เสียงตังค์อีกแว้ว มีใครเห็นใจม้ายยยยยยยยยย ฮาาาา ปวดตับอย่างทีสุด นั่งอัพฉากนี้ท่ามกลางสมรภูมิรบ โดนแก๊ง DotA ขนาบทั้งสองข้าง โอ้ววว วมันช่างงงงงงง ................................

                  แต่ก็นะ ผ่านมาจนได้ ด้วยความรำคาญเลยขออนุญาติอัพแค่นี้ เพราะไม่ไหวแล้ว เดี๋ยวไอ้คนข้างๆ มันจะแอบอ่านเอา ทั้งเขิน ทั้งอยากจะอัพ แต่ก็กลัวมันหาว่าเราโรคจิต ไม่รู้จะทำไง ดึกดื่นป่านนี้มันยังมานั่งรบกันอยู่ได้ ว้อย เซ็งงงงงงงง ไม่ไหวแล้ว เอาไว้เจอกันตอนหน้านะคะ ทุกคน ขอบคุณที่ติดตามนะค้า ยังไงก็ช่วยกันเม้นด้วยนะ ถ้าตอนนี้มันไม่ได้อรรถรสก็ขอโทษด้วย ติ-ชมกันมาหน่อยน้า มันเหงาอ่า ..................................................













...มะลิ


ชอบมากก็เมนท์มากๆๆ น้า เหอๆๆ ชอบน้อยลงมาหน่อยก็เม้นด้วย ชอบน้อยลงมาอีกก็ต้องเม้นท์ แต่ถ้าไม่ชอบก็ต้องเมนท์เหมือนกานนนน สรุป ยังไงก็ต้องเม้นท์ใช่มะ ( จะพิมให้เปลืองไฟทำไมฟะเนี่ย เหอๆๆๆๆๆ  ) บ้าไปแล้วววววววววววววว

ให้ของขวัญอะไรแม่บ้างเปล่าอ่า  อย่าลืมรักแม่ให้มากๆ นะทุกคน จุ๊บๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ