ระบบล็อค ขั้นที่ 11 : จุดเริ่มต้นของการตัดสินใจ 2
posted on 16 Aug 2009 03:36 by alizex
" ไม่คิดเลยนะเนี่ยว่านายจะเท่ได้ถึงขนาดนี้.........ถึงจะได้คะแนนเป็นอันดับ สองก็เถอะ แต่ยังไงก็ได้เป็นตัวจริงล่ะนะ แต่ว่านายเท่ขึ้นจริงๆ นะเนี่ย " อิทึกพูดขึ้นในขณะที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ข้างสนามหลังจากที่การแข่งขันจบสิ้น
" ฮ่าๆๆ อะไรกันครับพี่ พูดอย่างนี้ผมก็เขินแย่สิ " ชีวอนที่นอนแผ่บนสนามหญ้าด้วยความอ่อนแรงพูด พร้อมกับยิ้มอายๆ
" ก็มันจริงนี่ นายว่ามั้ยฮีชอล " เขาหันไปพูดกับฮีชอลที่นั่งอยู่ข้างๆ
" อืม ก็น้องชั้นทั้งคนนี่นา " เขาบอกด้วยสีหน้านิ่งๆ
" แหม ทีเงี้ยเอาใหญ่เลยนะ ปกติไม่เห็นจะเคยชมชีวอนเลยนี่ " อิทึกแหย่
" เปล่าซักหน่อย ชั้นแค่จะบอกว่า เพราเค้าเป็นน้องชั้นเค้าถึงทำไ้ด้ขนาดนี้ต่างหาก ฮ่าๆๆๆๆ " ฮีชอลหัวเราะเสียงดัง พลางหันไปมองหน้าอิทึกที่ทำหน้าเหมือนอยากจะด่ากลับ แต่พูดไม่ออก และคิดว่าฮีชอลก็ยังคงหลงตัวเองไม่เลือกที่เหมือนเดิม
" น้ำมาแล้วครับ " ฮันคยองที่เดินมาพร้อมกับหอบน้ำมาเต็มกอด
" ว้าว ขอบใจมากนะ แหม ทีเวลาอยู่กับผมไม่เห็นจะบริการอย่างนี้เลยน้า " ชีวอนพูดพร้อมกับรีบรับน้ำมาจากฮันคยอง
" ไม่ได้หรอก นานๆ จะมีแขกมาซะที " เขาพูดด้วยรอยยิ้มพร้อมกับนั่งลงข้างๆ ฮีชอล
" พี่ใช้ภาษาไม่ถูกอีกแล้วนะเนี่ย ทำหยั่งกะอยู่บ้านแน่ะ " ชีวอนหันไปพูดพร้อมกับยิ้มให้
" นี่นายอยู่ที่นี่มากี่ปีแล้วเนี่ย " ฮีชอลหันไปถาม เพราะถึงฮันคยองจะพูดเกาหลีสำเนียงดีมาก แต่บางที่ก็ยังหลุดใช้คำพูดผิดๆ อยุ่
" อืม นี่ก็จะห้าปีแล้วล่ะ ตั้งแต่ผมเข้า ม.ปลาย ปีหนึ่งน่ะครับ " เขาพูด
" นี่ไม่ต้องพูดครับก็ได้น่า มันดูห่างเหินยังไงไม่รู้ " อิทึกหันไปบอกฮันคยอง
" อ่า ครับ อ๊ะ โทษที ผมตื่นเ้ต้นน่ะ ที่วันนี้ได้เจอฮีชอลตัวจริง " คำพูดนั้นทำให้คนที่ได้ฟังทั้งสามถึงกับนิ่งเงียบไปตามๆ กัน เป็นเพราะไม่เข้าใจว่าฮันคยองหมายความว่าอย่างไร แต่ที่แน่ๆ มันทำให้ฮีชอลเขินไปซะแล้ว
" อะไรกัน มะ หมายความว่ายังไง ชั้นไม่ใช่ดาราซักหน่อย " เค้าพูดพร้อมกับทำท่าเลิ่กลั่ก จนอิทึกต้องหันไปมอง
" พี่ก็....อย่าพูด อะไรอย่างนี้สิ " ชีวอนหันไปพุดกับฮันคยองเสียงดัง ทำให้ฮีชอลกลับคืนสู่สภาพปกติ ส่วนฮันคยองก็ยังคงยิ้มอยู่อย่างนั้น แต่อิทึกกลับรู้สึกแปลกๆ ในใจ
" อ่า แล้วเมื่อไหร่ลุงฮวาง ( ฮีชอลหมายถึงคนขับรถที่บ้านชีวอน ) จะมาซะทีล่ะ " เขาพูดด้วยท่าทางที่ไม่เป็นปกติ
" เดี๋ยวก็คงมาแล้วล่ะครับ ผมบอกให้เค้ามาประมาณนี้แหละ " ชีวอนหยิบเอานาฬิกาข้อมือที่เก็บไว้ในเป้ขึ้นมาดู
" อ๊ะ นั่นใช่รึเปล่า " อิทึกชี้ไปที่รถแวนสีดำ ที่เพิ่งแล่นเข้ามาจอดตรงลานกว้างข้างสนามฟุตบอล
" ใช่ครับ ป่ะ ไปกันได้แล้ว " ชีวอนพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืนและบิดตัวเพื่อยืดเส้นยืดสาย อิทึกจึงหยิบกระเป่าและลุกขึ้นพร้อมกับหันไปฉุดมือฮีชอลให้ยืนขึ้นด้วย เหมือนกัน
" พี่ไม่ไปด้วยจริงๆ หรือครับ " ชีวอนหันไปถามฮันคยอง ทำให้ฮีชอลชะงักเล็กน้อย
" ไม่ไปหรอก ชั้นมีนัดกับเพื่อนแล้วน่ะ ฝากขอบคุณแม่นายด้วยแล้วกันที่ชวน " เขาบอก
" คร้าบ คร้าบ แล้วจะบอกให้ แล้วเจอกันนะพี่ " ชีวอนบอกพร้อมกับโบกมือให้
" เออ แล้วเจอกัน.............แล้วพบกันใหม่นะ " เขาพูดกับชีวอนและหันไปหาอิทึกและฮีชอลพร้อมกับยิ้มให้ ก่อนจะโบกมือให้คนทั้งสามที่กำลังเดินไปที่รถ
" หวัดดีครับลุงฮวาง " อิทึกพูดกับลุงคนขับรถด้วยรอยยิ้ม
" โฮ่ หวัดดีครับคุณหนูอิทึก คุณหนูฮีชอล แหมไม่เจอกันตั้งนานเลยนะเนี่ย " ลุงฮวางหันมาทักพวกเขาพร้อมใบหน้าที่ยิ้มแย้ม
" เป็นยังไงบ้างครับคุณหนูได้เป็นตัวจริงรึเปล่า " เขาถาม
" แหม ผมซะอย่าง ฮ่าาๆๆ " ชีวอนตอบพร้อมกับหัวเราะอย่างร่าเริง ก่อนจะหันไปเรียกฮีชอลที่ยังยืนเบลอๆ อยู่
" อ้าว ทำอะไรอยู่น่ะพี่ ขึ้นรถสิฮะ " เขาบอก
" อ่า อื้อ " ฮีชอลตอบพร้อมกับเบียดตัวขึ้นไปนั่งบนเบาะถัดจากอิทึกที่หลังรถก่อนจะปิดประตู
" เป็นอะไรไปหรอฮะ " ชีวอนที่หันมาถามจากที่นั่งข้างคนขับ
" ป่ะ เปล่าหรอก " เขาตอบเบาๆ และหันไปมองที่นอกกระจก ฮันคยองยังคงยืนยิ้มและมองมาที่พวกเขา ฮีชอลมองเขาในขณะที่รถวิ่งออกไปเรื่อยๆ จนลับสายตา อิทึกนั่งมองเขาเงียบๆ โดยไม่พูดอะไรอีกเลย....
.........................................................................................................................
..............ซองมินที่กำลังยืนเหม่ออยู่ที่เค้าเตอร์ เค้ามองไปข้างนอกร้าน ซึ่งตอนนี้ขาวโพลนไปด้วยหิมะ ที่ตกหนักมาตั้งแต่ตอนเย็น และจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตกเลย
ตรู๊ดดดดดดดดด........
" สวัสดีครับ " ซองมินรับโทรศัพท์และนึกสงสัยว่าเป็นใครเพราะมันไม่ขึ้นชื่อ
" เอ่อ สวัสดีครับ ใช่พี่ซองมินรึเปล่าครับ " เสียงในสายตอบกลับมาอย่างสดใส
" ใช่ แล้วนั่นใครหรอ " มือสวยถามกลับไปพร้อมกับขยับโทรศัพท์เล็กน้อย เพราะสัญญาณไม่ค่อยดีเท่าที่ควร
" อ่า ผมชางมินครับ เป็นเพื่อนของคยูฮอนน่ะ "
" เอ๋ เพื่อนหรอ เพื่อนของคยูฮยอนงั้นหรอ " เขาพูดย้ำด้วยความสงสัย เพราะไม่เคยเห็นคยูฮยอนพูดถึงใครเลยซักคน
" ครับ ผมเป็นเพื่อนที่โรงเรียนของเค้าน่ะครับ พอดีว่าวันนี้เค้าโดดเรียนออกไปตอนกลางวัน แล้วไม่กลับมาอีกเลย ตอนนี้ผมอยู่ที่หน้าบ้านเค้าแต่เรียกยังไงก็ไม่มีใครตอบ แถมไฟก็ไม่เปิดซะด้วย สงสัยจะยังไม่กลับน่ะครับ "
" ตั้งแต่กลางวันเลยงั้นหรอ "
" ครับ พอดีวันนี้เค้ามีประชุมแนะแนวพิเศษเลยไม่ได้เรียน ไม่ทราบว่าพี่เห็นเค้าบ้างรึเปล่า " ทั้งๆ ที่อยากจะให้ความร่วมมือ แต่ซองมินก็ไม่ค่อยแน่ใจว่าเพื่อนคนนี้ของคยูฮยอนจะไว้ใจได้จริงๆ รึเปล่า
" เอ่อ ไม่หรอก ชั้นก็ไม่ได้เจอเค้าตั้งแต่เมื่อวานแล้วน่ะ " เขาพูดโกหกไป
" งั้นหรอครับ ว้า ของเค้าอยู่ที่ผมซะด้วยสิ ทั้งมือถือกระเป๋าตังค์อยู่ในนี้หมดเลย "
" กระเป๋าตังค์ด้วยงั้นหรอ " ซองมินกลับยิ่งสงสัยหนัก และคิดในใจว่าคยูฮยอนเดินจากโรงเรียนมาหาเค้าถึงมหาลัยเลยหรอเนี่ย ถึงระยะทางมันจะไม่ได้ไกลมาก แต่ถ้าเดินมาเนี่ยเป็นเค้าก็คงไม่ไหวเหมือนกัน
" ครับ ผมเองก็อยากจะรอน่ะครับ แต่ไม่รู้ว่าจะกลับมารึเปล่าน่ะสิฮะ ลองไปที่ๆ เจ้าหมอนี่มันไปดู ก็ไม่เจอเลยซักกะที่ จะให้พรุ่งนี้ก็กลัวว่าจะมีปัญหาอะไรรึเปล่า " ชางมินพูดด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล
" อ่า อืม เอาไงดีนะ "
" เอ่อ ตอนนี้พี่อยู่ที่ไหนหรอฮะ "
" ชะ ชั้นอยู่ที่ร้านทำงานพิเศษน่ะ ร้านขายซีดีแถวเกมส์เซ็นเตอร์ตรงมหาลัย XX น่ะ"
" งั้นหรอครับ งั้นเอาอย่างนี้ละกัน ผมเอาของไปฝากไว้ที่พี่ได้มั้ยฮะ "
" เอ๋ อ่ะ เอาอย่างนั้นหรอ "
" อืม ผมว่าอย่างนั้นน่าจะดีกว่า ยังไงเลิกงานพี่ก็ต้องมาบ้านเจ้านี่อยู่แล้วใช่มั้ยล่ะฮะ "
" อ่า เอ๊ะ เธอรู้เรื่องนี้ด้วยงั้นหรอ " ซองมินแปลกใจเล็กน้อยที่เขารู้เรื่องนี้ แต่จะตอบกลับไปยังไง ในเมื่อเค้าตอนนี้ไม่ได้คิดว่าจะไปบ้านคยูฮยอนอีกแล้ว
" อ่า ..."
" นะฮะพี่ ยังไงพี่ก็เข้าบ้านมันได้นี่ฮะ ผมน่ะไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากุญแจสำรองอยู่ไหน จะให้รอคงไม่ไหวแล้วล่ะฮะ "
" เอ๋ เอ่อ กะ ก็ได้ งั้นก็เอามาไว้ที่ชั้นละกัน รู้ทางใช่มั้ย " ซองมินยิ่งแปลกใจและเริ่มคิดว่าเพื่อนคยูฮยอนคนนี้รู้เกี่ยวกับเค้ามากกว่า ที่คิด
" ครับ งั้นผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้ ขอบคุณมากนะครับ " ชางมินตอบพร้อมกับกดวางโทรศัพท์และยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก แต่ซองมินในขณะนั้นทั้งกังวล และไม่รู้จะทำยังไงต่อ ถ้าเกิดรับกระเป๋าไว้
" ไปไหนของเค้านะ " เค้าพูดเบาๆ
ไม่นานนัก ซองมินก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อเค้าจากหน้าร้าน เพราะเค้ากำลังนั่งอยู่ที่ห้องพัก
" เฮ้ ซองมีนนนน มีคนมาหาแน่ะ " รุ่นพี่ในร้านโผล่หน้าเข้ามาบอกก่อนจะหันกลับไปทำงานต่อ ซองมินจึงหยิบเสื้อโค้ทและออกไปทางหลังร้าน เขาเดินไปตามซอยแคบๆ ข้างร้าน ท่ามกลางหิมะที่กำลังตกหนัก เขารู้สึกว่าอากาศข้างนอกหนาวมากเหลือเกิน และเมื่อถึงปากทาง เขาเห็นเด็กนักเรียน ม ปลาย ท่าทางดูดีคนหนึ่งกำลังยืนชะเง้อมองอยู่ที่หน้าประตูร้าน เขาจึงร้องเรียก
" นี่ ทางนี้ " เขากวักมือเรียกให้เด็กหนุ่มคนนั้นเดินมาที่ข้างๆ ร้าน พร้อมกับรีบเอามือซุกเข้าไปในกระเป๋าเสื้อ
" อ่า หวัดดีครับ " เด็กหนุ่มรีบทักทาย เขาคำนับให้อย่างรวดเร็ว ก่อนจะยื่นกระเป๋าในมือไปให้ซองมิน ก่อนจะเอามือไปขยับหมวกไหมพรมที่ใส่อยู่ไม่ให้มันเลื่อนลงมา
" เธอคือ ชางมินหรอ " ซองมินถามกลับไป และรับเอากระเป๋าใบนั้นมากอดไว้ และเริ่มพินิจ พิเคราะห์ลักษณะท่าทางของชางมิน ที่ตอนนี้ปากเป็นสีแดงเพราะความหนาว พร้อมกับคิดในใจ ดูไม่เหมือนจะเป็นเพื่อนกับคยูฮยอนได้เลยแฮะ ออกจะดูเป็นลูกคุณหนู ดูเป็นเด็กดีออกอย่างนี้ เอ หรือยังไงหว่า เขาชักไม่แน่ใจ
" อยู่ห้องเดียวกันงั้นหรอ แล้วเค้ามีเพื่อนคนอื่นบ้างรึเปล่า คยูฮยอนน่ะ "
" ครับ อ๋อ ปกติก็ไปไหนมาไหนกับผมประจำแหละครับ "
" งั้นหรอ แล้วที่โรงเรียนเค้าเป็นยังไงบ้าง โดนพักการเรียนตั้งนานอย่างนั้น คงไม่มีปัญหาอะไรหรอกใช่มั้ย "
" ไม่หรอกครับ พี่ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก พ่อผมเค้าออกจะเอ็นดูหมอนั่นขนาดนั้น ........เอ่อ พ่อผมเป็น ผอ. น่ะครับ " ประโยคสุดท้าย ชางมินยกมือขึ้นมาป้องปาก และกระซิบเบาๆ ก่อนจะยิ้มออกมา
" เอ๊ะ อ้อ หรอ " ซองมินรู้สึกกระจ่างทันที ว่าที่เค้ายังคงได้เรียนอยู่ได้นั่นเพราะเป็นเด็กเส้นนี่เอง
" พี่นี่น่าตาน่ารักจังนะครับ ตั้งแต่ได้ยินเจ้านั่นเล่าให้ฟัง ผมก็อยากเจอพี่มาตลอดเลย " ชางมินพูดด้วยท่าทียิ้มแย้ม
" อะ อะไรกัน ไม่หรอกน่า ชั้นเป็นผู้ชายนะ ชมกันอย่างนี้ไม่ดีหรอกรู้มั้ย "
" ฮ่าๆ โทษทีครับ ก็ผมเห็นว่ามันเป็นอย่างนั้นจริง " ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ก็ยังไม่วายพูดชมซองมินอยู่ดี ทำให้ซองมินถึงกับทำหน้าไม่ถูก และนึกขึ้นได้ว่า ถ้าลองคยูฮยอนเล่าเรื่องเค้าให้ฟังขนาดนี้ แสดงว่าก็คงจะสนิทกันมาก เลยคิดว่าไม่ว่าเรื่องอะไรก็ต้องรู้หมดแหงๆ
" เอ่อ นี่ ที่คยูฮยอนเค้าโดนพักการเรียนน่ะ เรื่องมันเป็นไงมาไงหรอ ชั้นถามอะไรไปเค้าก็ไม่ยอมตอบ เค้าไม่ค่อยเปิดใจกับชั้นสักเ่ท่าไหร่น่ะ แต่ชั้นเป็นห่วงพฤติกรรมของเค้าหลายๆ อย่างน่ะ เธอพอจะเล่าให้ชั้นฟังได้มั้ย "
" จริงๆ แล้วเรื่องนี้ผมก็มารู้ทีหลังน่ะฮะ เค้าไม่ได้เล่าให้ผมฟังหรอก แต่ผมว่าพี่ไปถามเค้าเองดีกว่า ขืนผมบอกไปเดี๋ยวงานเข้าแน่ๆ " ชางมินพูดพร้อมกับยิ้มเืจื่อนๆ
" อย่างนั้นหรอ " เฮ้อ เป็นคนยังไงกันนะคยูฮยอนนี่ แม้แต่เพื่อนเองยังขยาดไม่กล้าเล่าเรื่องอะไรเกี่ยวกับเค้า
" แต่ผมรู้สึกว่า ช่วงนี้เค้าดูแปลกๆ ไปน่ะฮะ " จู่ๆ ชางมินก็พูดขึ้นมา ทำให้ซองมินรู้สึกสนใจ
" มีอะไรอย่างนั้นหรอ "
" คือ..ผมว่าช่วงนี้ ไม่สิ เมื่อวันก่อนน่ะฮะ หลังจากวางโทรศัพท์จากใครก็ไม่รู้ ดูเค้าไม่อยู่กับร่องกับรอย ดูเหม่อๆ ยังไงชอบกล ส่วนเมื่อวานทั้งวันก็ไม่พูดไม่จาดูซึมๆ ผิดปกติน่ะฮะ ถึงมันจะเป็นคนเงียบๆ อยู่แล้ว แต่นี้มันดูเหมือนคนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวยังไงชอบกล แล้วพอวันนี้ก็ดันโดดเรียนซะอีก ผมเลยไม่รู้จะทำยังไงดีแล้วล่ะครับ " ซองมินได้ฟังถึงกับเงียบไปพักนึง
" พี่พอจะรู้อะไรบ้างรึเปล่าครับ " ชางมินถามเมื่อเห็นว่าจู่ๆ ซองมินก็เงียบไป
" เอ่อ ไม่หรอก ไว้ชั้นจะลองถามเค้าดูละกัน ถึงจะรู้อยู่แล้วว่ายังไงเค้าก็คงจะเงียบเหมือนเดิมนั่นล่ะนะ " ซองมินตอบกลับไปพร้อมกับฝืนยิ้มเล็กน้อย ชางมินจึงพุดขึ้นมาประโยคนึง
" พี่ไม่ต้องคิดมากกับพฤติกรรมของหมอนั่นหรอกฮะ มันก็เป็นคนอย่างนี้แหละ เพียงแต่ช่วงหลังๆ อาจจะรุนแรงไปบ้าง มันอยู่คนเดียวมานาน เพื่อนรึก็มีแต่ผม คงจะเหงาน่ะฮะ พี่ก็เข้าใจมันหน่อยละกัน อีกอย่างพี่เองก็ควรจะเชื่อใจหมอนั่นให้มากๆ ด้วยนะฮะ เรื่องบางเรื่องมันอาจจะไม่ได้ร้ายแรงอย่างที่คิดก็ได้ " ชางมินพูดกับซองมินและยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
" ดูเธอจะรู้จักเค้าดีจังเลยนะ ชั้นเองคงทำอะไรไม่ได้มาก ยังไงก็ฝากเธอดูแลเค้าด้วยละกัน " เขาพูดพร้อมกับยิ้มอย่างเศร้าๆ ชางมินที่มองอยู่รู้สึกเห็นใจขึ้นมาทันที
" ไม่ต้องห่วงหรอกฮะ ก็นั่นมันหน้าที่ผมนี่นา ถ้างั้นต่อไปนี้เรามาช่วยกันดูแลเจ้านั่นกันนะฮะ สองคนน่าจะดีกว่าอยู่แล้วนี่นา " ชางมินยิ้มให้ซองมินอีกครั้ง คราวนี้กลับทำให้ซองมินรู้สึกใจชื้นขึ้นมานิดหน่อย เขายิ้มรับกลับไปเล็กน้อย ก่อนที่ทั้งสองจากกล่าวคำอำลา ชางมินที่คำนับให้เขาอีกครั้งก่อนจะเดินจากไป ซองมินจึงรีบเดินหลบเข้าไปในซอยแคบๆ นั้น ก่อนจะเดินเข้าหลังร้านไป................
" ใครมางั้นหรอ " คิบอมที่กำลังพักหันมาถามเมื่อเห็นว่าซองมินเดินเข้ามาในห้อง
" อ่ะ อ๋อ เพื่อนคยูฮยอนน่ะ เค้าลืมกระเป๋าไว้ เพื่อนเค้าเลยเอามาฝากไ้ว้ที่ชั้นน่ะ " ซองมินพูดพร้อมกับเหิดล็อคเกอร์และเก็บกระเป๋าเข้าไปข้างใน
" แล้วเจ้านั่นมันไปไหนซะล่ะ นายคิดจะเอาไปให้เองรึไง "
" ชั้นก็ไม่รู้เหมือนกัน " เขาตอบเบาๆ เพราะไม่อยากพูดอะไรมาก เรื่องที่คยูฮยอนมาหาทีมหาลัยวันนี้เค้าก็ยังไม่ได้เล่าให้ใครฟังเลยซักคน
" งั้นหรอ " คิบอมที่มองดูซองมินเหมือนจะถามอะไรบางอย่าง แต่ก็เงียบไป เพราะคิดว่าอยู่เฉยๆ น่าจะดีกว่า
" งั้นชั้นไปทำงานก่อนนะ หมดเวลาพักชั้นแล้ว " ซองมินพูดพร้อมกับเดินเข้าไปในร้าน
" นี่ ซองมิน เมื่อกี้เจ้าของร้านเค้าโทรมาบอกว่า วันนี้ให้ปิดร้านเร็วหน่อย เพราะหิมะตกหนักมาก คงไม่มีใครออกจากบ้านแล้วล่ะ " พนักงานในร้านคนนึงพูดขึ้นเมื่อเห็นซองมินเดินเข้ามา
" อย่างนั้นหรอครับ อืม ผมก็ว่างั้นแหละฮะ วันนี้เงียบมากๆ เลย ข้างนอกก็แทบจะไม่มีคนเดินเลยด้วย "
" อืม งั้นก็ เริ่มเก็บป้ายหน้าร้านแล้วก็เช็คของได้แล้วล่ะ " พนักงานคนนั้นพูด พร้อมกับเดินไปข้างหลังร้าน ปล่อยให้ซองมินอยู่ในร้านเพียงลำพัง
" อ๊า อุตส่าห์ได้พัก ยังต้องทำงานอีกนะเนี่ย " จู่ๆ คิบอมก็เดินเข้ามาพร้อมกับบ่น
" อะไรของนาย งั้นก็รีบๆ เก็บของซะซี่ จะได้รีบกลับไปพักที่บ้านไงล่ะ "
" เออๆ รู้แล้วน่า " คิบอมพูดพร้อมกับเดินไปตรวจตราดูความเรียบร้อยในร้าน และเริ่มขนป้ายโฆษณาหน้าร้านเข้ามาเก็บ
" นี่ คิบอม มาช่วยชั้นยกไอ้นี่หน่อยซี่ " พนักงานร่างสูงตะโกนเรียกมาจากหลังร้าน
" ปัดโธ่ พี่ค้าบ ช่วยมองดูผมนิดนึงได้ม้ายย ไอ้ป้ายเหล็กเนี่ยมันจะทับผมตายอยู่แล้ว ซองมินเค้าว่างไม่เรียกล่ะคร้าบบ " คิบอมที่กำลังพยายามวางป้ายโฆษณาที่พาดอยู่บนบ่าลงอย่างทุลักทุเลบ่นเสียง ดัง
" ก็ชั้นไม่อยากใช้ซองมินนี่นา เค้าดูไม่เหมาะกับงานอย่างนี้ นายนั่นแหละ วางไอ้นั่นลงแล้วมาช่วยชั้นยกเดี๋ยวนี้ " พนักงานร่างสูงสั่งพร้อมกับหันไปยิ้มให้ซองมิน ที่กำลังยืนเช็คสต็อกอยู่
" ไรว้า ไม่เกิดมาน่ารักมั่ง ให้มันรู้ไปสิ " คิบอมบ่นพึมพำ
" พูดมาก เร็วๆ เข้า " พนักงานร่างสูงเร่ง ก่อนจะหายเข้าไปที่หลังร้านพร้อมกับคิบอม ปล่อยให้ซองมินยืนเช็คของต่อ
-
-
-
-
" นี่ ชั้นว่านายควรจะมาดูอะไรนี่หน่อย " คิบอมที่กลับเข้ามาอีกครั้งหลังจากหายไปเกือบ 30 นาที พูดขึ้น
" มีอะไรงั้นหรอ " ซองมินหันไปถาม
" เถอะน่า " คิบอมบอกพร้อมกับฉุดแขนซองมินให้เข้าไปที่หลังร้าน และเมื่อไปถึงประตู เขาจึงชี้มือให้ซองมินมองออกไปที่นอกร้าน ท่ามกลางหิมะสีขาวที่ตกเป็นระยะ ซองมินเห็นผู้ชายคนนึงยืนก้มหน้าเอาหลังพิงกำแพงอยู่ฝั่งตรงข้าม
" ไม่จริง เค้ามาที่นี่ได้ไง " ซองมินอุทานเบาๆ
" นายจะเอาไงล่ะ " คิบอมหันมาถาม
" เอ่อ ชั้น "
" ท่าทางจะหนาวมากนะนั่น เสื้อโค้ทก็ไม่ใ่ส่ " คิบอมพูดเบาๆ ทำให้ซองมินรีบเปิดประตูออกและเดินไปหาคนคนนั้นทันที
" คยูฮยอน นายมายืนทำอะไรตรงนี้ "
" ชั้นมารอนายน่ะ........ " คยูฮอนบอก
" อะไรกัน แล้วนี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่เข้าไปหาในร้าน "
" ชั้นคิดว่านายอาจจะไล่ชั้นออกมา " เขาตอบเบาๆ
" นี่ เข้าไปข้างในเถอะ เดี๋ยวจะไม่สบายไปอีก " ซองมินพูดพร้อมกับดึงแขนของคยูฮยอน แต่เขาไม่ขยับ
" ชั้นจะรออยู่ตรงนี้ นายเข้าไปทำงานเถอะ "
" ชั้นกำลังจะปิดร้าน วันนี้เลิกเร็ว นายนั่นแหละเข้ามานั่งรอข้างในก่อน อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว อีกอย่างของๆ นายก็อยู่ที่นี่ ชางมินเค้าเอามาฝากไว้กับชั้นน่ะ ข้างในคงจะมีเสื้อโค้ทอยู่ใช่มั้ย "
" ชางมินมาที่นี่งั้นหรอ "
" ก็ใช่น่ะสิ เลิกถามได้แล้ว รีบเข้าไปข้างในเถอะ " เขาพูดพร้อมกับลากคยูฮยอนเข้าไปด้วย
-
-
" เอ้านี่ กระเป๋าของนาย คิดอะไรอยู่นะ ถึงได้ไปไหนมาไหนไม่พกโทรศัพท์กับกระเป๋าตังค์อย่างนั้น " ซองมินพูดพร้อมกับยื่นกระเป๋าไปให้คยูฮยอนที่กำลังนั่งลงที่ม้านั่งข้างล็อค เกอร์
" ชั้นแค่อยากจะรีบไปเจอนายน่ะ ก็เลยลืม...... " ซองมินเงียบไปซักครู่เมื่อได้ยินคยูฮยอนตอบอย่างนั้น
" นายพุดอะไรของนายน่ะ ตั้งแต่กลางวันแล้ว สมองกระทบกระเทือนไปแล้วรึไง " ซองมินเริ่มหงุดหงิด แต่คยูฮยอนยังคงนั่งนิ่งๆ ไม่ตอบอะไร
" ชั้นจะไปเก็บร้านต่อล่ะ นายก็รีบกลับไปได้แล้ว "
" ให้ชั้นรอนายไม่ได้รึไง "
" นายจะรอชั้นไปทำไม "
" ชั้นอยากจะคุยกับนาย "
" คุย นายเนี่ยนะ อยากจะคุยกับชั้น นี่นายคิดจะทำอะไรกันแน่ จู่ๆ ก็มาพูดดีกับชั้นอย่างนี้ " คยูฮยอนนิ่งเงียบไปอีก ซองมินจึงไม่พูดอะไรต่อ เขาจึงเดินเข้าไปในร้านทันที แต่เมื่อกลับมา คยูฮยอนก็ไม่อยู่ซะแล้ว ทั้งในร้าน นอกร้านไม่มีวี่แววของเขาเลย
" อะไรของเค้ากันนะ " ซองมินพูดกับตัวเองเมื่อหาจนทั่วแล้วก็ไม่เจอคยูฮยอน
" นี่ คยูฮยอนไปไหนซะแล้วล่ะ " คิบอมถามในขณะที่กำลังเปลี่ยนเสื้อ
" ไม่รู้สิ คงจะกลับบ้านไปแล้วมั้ง "
" งั้นหรอ เค้าเป็นอะไรของเค้าน่ะ อยู่ดีๆ ก็โผล่มาแล้วก็หายไป "
" ไม่รู้สิ " ซองมินพูดพร้อมกับหยิบเป้ในล็อคเกอร์ขึ้นมาสะพาย
-
-
" นี่ งั้นชั้นไปแล้วนะ พรุ่งนี้เจอกัน "คิบอมพูดขึ้นเมื่อเดินมาถึงตรงที่ทั้งสองแยกกันเป็นประจำ
" อืม แล้วเจอกัน " ซองมินพูดด้วยท่าทีเหนื่อยๆ
" มีอะไรก็โทรมาล่ะ " คิบอมบอกก่อนจะเดินจากไป ปล่อยให้ซองมินเดินกลับมาที่ห้องเพียงลำพัง แต่ก็ต้องตกใจอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าคยูฮยอนนั่งรอเขาอยู่ที่หน้าห้อง ซองมินไม่พูดอะไร เขาชะงักไปพักนึงก่อนจะเดินเข้าไปเปิดประตู และเดินเข้าไปในห้องโดยไม่สนใจคยูฮยอนเลยแม้แต่น้อย
...............หลังจากที่อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย ซองมินที่นึกเป็นห่วงคยูฮยอนจึงเดินไปที่ประตูเพื่อจะแอบดูว่าเค้ากลับไปรึ ยัง ............แต่เมื่อแอบมองตรงหน้าต่างข้างประตูห้องก็ยังคงเห็นว่าคยูฮยอน ยังนั่งอยู่ที่เดิม เค้าดูอ่อนแรง ผมเผ้ายุ่งเหยิง ซองมินจึงเริ่มคิดในใจ ถึงท่าทีที่เปลี่ยนไปของคยูฮยอนบวกกับคำพูดของชางมินเมื่อหัวค่ำ เขาจึงเริ่มเป็นห่วงขึ้นมา
" เข้ามาสิ " ซองมินพูดเบาๆ และเปิดประตูทิ้งเอาไว้อย่างนั้น พร้อมกับเดินกลับเข้าห้องไป คยูฮยอนจึงค่อยๆ ลุกขึ้นและเดินตามเข้าไป.........................................
..............................................................................................................
talk : ฮ่าๆๆ มาอีกแล้วววววว รอบนี้ดูสั้นๆ ไงไม่รู้เนอะ เหอๆๆ ขอโทษก๊าบ แบบว่าวันนี้ยุ่งนิดหน่อย เลยอัพได้เท่านี้ หุหุ ตั้งใจอ่านกันนานๆนะ ให้คุ้มค่ากับที่นั่งพิม ฮา ( มะลิจะแต่งเรื่องทั้งหมดเอาไว้ในสมุดคร่าวๆ แล้วค่อยเอามาพิมพ์เวลาอัพ เพราะไม่ค่อยมีเวลามานั่งพิมใส่คอมฯ ไว้ เลยต้องเขียนใส่กระดาษเอา เหอๆ ดูทุลักทุเลเนอะ ฮ่าๆ )
ลุ้นๆ กันหน่อยนะจ๊ะ ตอนต่อไปหนุกแน่ เหอๆๆๆๆๆๆ
ปล. ฝากการบ้านให้คิดกันเล่นๆ ว่าทำไมคยูฮยอนถึงได้เปลี๊ยนไป๋ ++++++++++++
...มะลิ