Fic KyuMin+suJu+Lips+LoCk+ล็อคใจไว้ด้้วยรัก+++

                                   ...........ท่ามกลางอากาศหนาวและลมเย็นๆ ที่พัดมาเบาๆ เด็กหนุ่มคนหนึ่งนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่อัฒจรรย์ ข้างสนามฟุตบอลของโีรงเรียน



                                  " มานั่งทำอะไรตรงนี้น่ะี้ เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก " คยูฮยอนที่เพิ่งมาถึง ถามเสียงดังจากด้านล่าง

                                  " เออ มาช้าจริงเชียว... ไม่เป็นไรหรอกน่า ก็ชั้นชอบอากาศแบบนี้นี่นา " เด็กหนุ่มพูดขึ้น

                                  " อะไรกัน..... แล้วพ่อนายน่ะ อยากเจอชั้นเรื่องอะไรงั้นหรอ่ " คยูฮยอนถาม พร้อมกับเดินมาขึ้นมาบนอัฒจรรย์

                                  " ไม่รู้สิ ก็คงจะคุยอะไรนิดหน่อยหลังจากที่นายหยุดไปล่ะมั้ง จะไปรึยังล่ะ ป่านนี้คงจะรออยู่ที่ห้องแล้วล่ะ "

                                  " อืม " คยูฮยอนพูดพร้อมกับหันหลังกลับ แต่เมื่อเห็นเด็กหนุ่มอีกคนไม่ขยับ

                                  "  ชางมิน แล้วนายไม่ไปรึไง " เขาถาม

                                  " ไปสิ  นายเดินไปก่อนเลย ชั้นขออ่านตอนนี้ให้จบก่อน  "

                                  " อืม ตามใจ " พูดจบคยูฮยอนกลุกขึ้นแล้วเดินลงจากอัฒจรรย์ และปล่อยให้ชางมินนั่งอ่านหนังสือต่อไป

 

                                  ............ภายในห้องสี่เหลี่ยมสีขาวอันกว้างขวาง  ที่ริมหน้าต่าง ชายวัยกลางคนอายุประมาณ 40 ปลายๆ ยืนอยู่ลำพัง เขากำลังมองออกไปที่นอกหน้าต่าง เพื่อมองดูเด็กนักเรียนทำกิจกรรมยามเช้า ที่โต๊ะทำงานมีป้ายเขียนเอาไว้ว่า " ผู้อำนวยการ " ....


                                   ก๊อก ก๊อก ก๊อก.............


                                  " เข้ามาสิ " ชายคนนั้นพูด เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้น

                                  " สวัสดีครับ ผอ. " คยูฮยอนเปิดประตูและโค้งคำนับหนึ่งที ก่อนจะเดินเข้ามา

                                  " อืม นั่งก่อนสิ มีกันอยู่แค่นี้ เรียกอย่างที่เคยเรียกเถอะนะ " ชายวัยกลางคนบอก พร้อมกับเดินมานั่งที่โต๊ะทำงาน

                                  " ครับ คุณลุงมีอะไรรึเปล่าครับ " คยูฮยอนพูดพร้อมกับนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

                                  " ก็นิดหน่อยน่ะ แล้วชางมินไปไหนซะล่ะ "

                                  " กำลังตามมาน่ะครับ เค้าอยู่ที่สนามฟุตบอล "

                                  " งั้นหรอ อ่านหนังสืออีกล่ะสิ " เขาพูดด้วนน้ำเสียงนุ่มนวล ทันใดนั้น ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง และเป็นชางมินนั่นเอง ที่เปิดประตูเข้ามา

                                  " ขอโทษครับ " ชางมินพูด พร้อมกับคำนับและเดินเข้ามานั่งข้างๆ คยูฮยอน เขาแหยิบหนังสือขึ้นมาและเริ่มเปิดอ่านอีกรอบ

                                  " อืม ที่เรียกเธอมาวันนนี้ก็ไม่มีอะไรหรอกนะ ว่าแต่...เป็นยังไงบ้างล่ะ หยุดเรียนไปตั้งสองอาทิตย์คงเบื่อแย่สิ "

                                  " ไม่หรอกครับ " คยูฮยอนตอบ

                                  " งั้นหรอ อืม ตอนนี้ที่โรงเรียนก็ไม่มีปัญหาอะไร ทุกอย่างกำลังเข้าที่เข้าทาง เธอไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ ชั้นแค่จะบอกว่า หลังจากที่เธอถูกพักการเรียน ครูคิมก็เข้ามาหาชั้น และสารภาพผิดทุกอย่างแล้ว ถึงชั้นจะรู้อยู่แล้วว่าเรื่องจริงมันเป็นยังไง แต่ชั้นก็ไม่ได้ให้เค้าออกหรอกนะ ไม่อยากจะให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่ แต่ชั้นย้ายเค้าไปสอนที่โรงเรียนของคนรู้จักชั้นอีกเมืองนึงน่ะ "

                                  " อย่างนั้นหรอครับ " คยูฮยอนตอบเรียบๆ

                                  " ที่เค้าทำไปเป็นเพราะ่อารมณ์ชั่ววูบ เธอก็ยกโทษให้เค้าเถอะนะ " เขาพูดพร้อมกับมองหน้าคยูฮยอน แต่เมื่อเห็นว่าเค้าไม่ตอบอะไร จึงพูดต่อ

                                  " เรื่องที่มันผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะนะ ตอนนี้คงจะไม่มีอะไรแล้วล่ะ เธอก็อย่าไปรื้อฟื้นมันอีกเลย ตอนนี้ร่างกายเธอก็แข็งแรงดีแล้วนี่ จริงสิ ช่วงนี้อากาศเริ่มเย็นแล้ว เธอคงจะปวดแย่เลยสินะ ตรงหลังน่ะ  "

                                  " ครับ ก็นิดหน่อย  "

                                  " แย่หน่อยนะ... เฮ้อ นึกถึงทีไร ก็อดเสียดายไม่ได้ทุกทีสิน่า เรื่องนั้น..." ชายคนนั้นพูด

                                  " พ่อครับ ... "  ชางมินขัดขึ้นมา

                                  " อ่า โทษทีๆ " ชายวัยกลางคนรีบพูดกับคยูฮยอน

                                  " ไม่เป็นไรหรอกครับ เรื่องมันนานมาแล้ว " เขาพูดพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า

                                  " อืม เธอเองก็เป็นเด็กเรียนดี และชั้นเองก็รู้จักเธอมาตั้งแต่เด็กๆ ถึงพฤติกรรมของเธอตอนนี้จะเปลี่ยนไปมาก แต่ชั้นก้ยังเชื่อใจเธออยู่นะ รู้มั้ย .............อีกอย่าง อย่าไปเอาอย่างชางมินมันนักเลย เรื่องผู้หญิงน่ะ " เขาพูดพร้อมกับหันไปที่ชางมินที่ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสืออยู่ ทำให้เขารีบเงยหน้าขึ้นมา

                                  " อะไรกันครับ ผมก็แค่ใจดีกับผู้หญิงที่มาบอกรักผมเท่านั้นเอง อย่าเอาไปรวมกันสิครับ ส่วนคยูฮยอนเค้าก็แค่เหงาๆ เพราะอยู่คนเดียว มันก็ต้องมีเก็บกดบ้างล่ะน่า ใช่่มั้ย  " ชางมินพูดแหย่คยูฮยอน ่เขาไม่ว่าอะไร และหันไปพูดกับพ่อของชางมิน

                                  " ผมจะระวังครับ " คยูฮยอนตอบ

                                  " งั้นก็ไม่มีอะไรแล้ว ตั้งใจเรียนเข้าล่ะ มีอะไรก็มาปรึกษาชั้นได้ เธอก็เป็นเหมือนลูกชายคนนึงของชั้นแหละนะ "

                                  " ครับ ขอบคุณมากครับ งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ" คยูฮยอนพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืนและโค้งหนึ่งทีก่อนจะเดินออกไป

                                  " วันนี้ผมกลับเย็นนะพ่อ ฝากบอกแม่ด้วยล่ะ " ชางมินพูดขึ้นและรีบเก็บหนังสือก่อนจะเดินตามคยูฮยอนออกไป

                                 -                           

                                 -

                                 -


                                  " นี่......ชั้นได้ยินมาว่า นายไปก่อเรื่องที่ร้านคาราโอเกะมาหรอ "  ชางมินพูดขึ้น ระหว่างที่กำลังเดินไปที่ห้องเรียน

                                  " ใครบอกนาย " คยูฮยอนหันไปถาม

                                  " ชั้นเ่ป็นเพื่อนนายนะ เรื่องนายชั้นรู้หมดนั่นแหละน่า ....แล้วทำไมนายถึงไม่โทรหาชั้น รู้ที่อยู่มันแล้วงั้นหรอ "

                                  " ยังหรอก มีคนบอกว่าเจ้านั่นมันไม่ได้อยู่แถวนี้แล้ว " คยูฮยอนตอบ

                                  " งั้นหรอ " ชางมินตอบเรียบๆ และไม่พูดอะไรอีกจนกระทั่งถึงห้องเรียน.........






                          -----------------------------------------------------------------------------------------------------------

                         


                            ..... อีกด้านหนึ่ง ซองมินที่กำลังอึ้งและตกใจ เมื่อได้ยินสิ่งที่ดงแฮพูดออกมา



                                    " นายพูดว่าอะไรนะ " ซองมินถามเบาๆ

                                    " ชั้นบอก ..ว่าชั้นรักนาย.. " ดงแฮตอบพร้อมกับมองไปที่ซองมินอย่างไม่ละสายตา

                                    " อะ อะไรกัน อย่าล้อเล่นสิ เรื่องแบบนั้น.." ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ในใจกลับรู้สึกตื่นเต้นบอกไม่ถูก

                                    " ชั้นพูดจริง..... ชั้นรักนาย รักนายมาตลอด .......นายคงไม่เคยสังเกตเลยุสินะ จริงๆ แล้วชั้นก็ไม่อยากให้นายรู้หรอก ชั้นกลัวว่านายจะรังเกียจชั้น " ดงแฮพูดพร้อมกับก้มหน้าลง

                                    " มะ ไม่หรอกน่า ทำไมชั้นจะต้องรังเกียจนายด้วยล่ะ "

                                    " อืม.... แต่ตอนนี้ชั้นไม่สนใจแล้วล่ะ  ชั้นว่ามันถึงเวลาแล้ว ที่นายควรจะรู้ซักที .............นายไม่ต้องรีบตอบอะไรหรอกนะ ชั้นจะไม่บังคับ ฝืนใจนายเด็ดขาด ชั้นแค่อยากบอกจะความรู้สึกของชั้นให้นายได้รับรู้เท่านั้นเอง " ดงแฮพูดและเงยหน้าขึ้นมามองซองมินอีกครั้ง ทำให้ซองมินรู้สึกว่า เขาเองก็ไม่ได้รู้สึกไม่ดีอะไรกับเรื่องนี้ เพียงแค่ตกใจเล็กน้อยกับท่าทีของดงแฮ แต่ในใจลึกๆ กลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก.............นี่เค้าเป็นอะไรไปนะ...

                                    " นายคง.......ไม่ได้เกลียดชั้นหรอกใช่มั้ย " ดงแฮถามซ้ำอีกครั้ง

                                    " ชั้นบอกแล้วไง ว่าไม่มีทางเกลียดนาย แล้วอีกอย่างชั้นก็ไม่ได้รังเกียจอะไรหรอกนะ มันแค่รู้สึกแปลกๆ ที่นายบอกว่ารัก..ชั้นน่ะ..... " ซองมินพูดเบาๆ พร้อมกับก้มหน้าลงเล็กน้อย เพระาจู่ๆ ก็รู้สึกเขินขึ้นมา ดงแฮที่เห็นอย่างนั้น รู้สึกว่า ซองมิน ช่างน่ารักเหลือเกิน จึงเผลอเอามือไปสัมผัสที่แก้มซองมินเบาๆ ทำให้ซองมินสะดุ้งเล็กน้อย ดงแฮจึงรู้สึกตัว

                                    " ขะ ขอโทษที.....ชั้นลืมตัวน่ะ " ดงแฮพูดด้วยความตกใจ

                                    " ไม่เป็นไร " ซองมินตอบ ...........

                                   " ตลอดเวลา....ที่ชั้นอยู่กับนาย ชั้นต้องอดทนมาตลอดเพระกลัวว่าจะเผลอไปแตะ่ต้องนายเข้า ขอโทษนะที่ชั้นคิดไม่ดีกับนายอย่างนั้น....แต่นายรู้อะไรมั้ย..ตอนนี้ความ รักที่ชั้นมีให้นายมันมากมายซะจนแทบจะเก็บไว้ไม่อยู่แล้ว ชั้นคงจะรักนายมากจริงๆ....... " ซองมินได้ยินอย่างนั้น รู้สึกว่าหน้าร้อนผ่าว เขาไม่คิดว่าจะได้ยินดงแฮพูดอะไรแบบนี้ออกมา

                                     " อา นี่มันอะไรกัน ใจชั้นมันเต้นไม่เป็นจังหวะแล้ว นี่ดงแฮรู้สึกอย่างนี้มาตลอดเลยอย่างนั้นหรอ " เขาคิด

                                     " นาย ...ทำให้ชั้นตื่นเต้นไปหมดแล้วนะ " ซองมินบอก

                                     " อ่ะ ขอโทษที ชั้นจะไม่พูดอีกแล้ว " ดงแฮพูดเบาๆ

                                     " ชั้นไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น ชั้นเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ขอโทานะที่ชั้นไม่เคยรู้เลย นายคงจะทรมานมากสินะ .......คงจะเหมือนกับชั้นที่เป็นอยู่ตอนนี้ " ซองมินพูดแล้วก็ก้มหน้าลงเล็กน้อย เมื่อภาพของคยูฮยอนแวบเข้ามาในหัวอีกครั้ง

                                     " ไม่เป็นไรหรอกนะ......... ถ้านายจะยังรักเจ้านั่นต่อ ชั้นเข้าใจดี ว่ามันเป็นยังไง การที่ได้ชอบใครซักคน มันยากเหลือเกินที่จะถอนตัว แต่ไม่ว่ายังไง..ชั้นก็จะคอยอยู่เคียงข้างนายเอง "

                                     " ดงแฮ ... " ซองมินเรียกชื่อเค้าเบาๆ พร้อมกับน้ำตาคลอ

                                     "  นายเป็นคนดีจริงๆ ชั้นขอโทษนะ แต่ตอนนี้ชั้นยังทำใจไม่ได้ ชั้นไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อไปดี ชั้นไม่ได้รังเกียจความรักที่นายมีให้  ชั้นรู้สึกดีที่ได้ยินนายพูดแบบนั้น ชั้นดีใจนะ้ แต่ชั้นยังไม่กล้าที่จะตอบรับความรู้สึกของนาย ไม่กล้าพอที่จะบอกให้นาย...........รอ..ดงแฮ.....ชั้นขอโทษ " ซองมินพูดทั้งน้ำตา ทำให้ดงแฮรู้สึกปวดใจที่เห็นคนที่ตัวเองรักเป็นอย่างนั้น  เขาดึงซองมินเข้ากอดอีกครั้งด้วยความอ่อนโยน  ซองมินรับรู้ได้ถึงความรักที่ดงแฮส่งผ่านอ้อมกอดนั้นมา มันมากมายเสียเหลือเกิน มากซะจนทำให้น้ำตาของเขาไหลรินไม่หยุด ดงแฮใช้มือปาดน้ำตาที่แก้มของซองมินเบาๆ แล้วจึงช้อนคางเล็กๆ น่ารักนั้น ให้เงยหน้าขึ้นมา และประทับรอยจูบลงไปที่ริมฝีปากบางๆ อย่างอ่อนโยน ........................................

                 ถึงซองมินจะตกใจที่ดงแฮจูบเขา แต่เขากลับไม่มีท่าทีรังเกียจหรือขัดขืนแม้แต่น้อย เขาหลับตาพริ้มพร้อมกับตอบรับการจูบนั้น ทำให้ดงแฮใจสั่นไม่เป็นจังหวะ และรู้สึกได้ถึงความสุขที่ท่วมท้นขึ้นมาในจิตใจ ...


                                      จูบที่อ่อนโยนของดงแฮ  ทำให้ซองมินลืมภาพของคยูฮยอนไปชั่วขณะ จูบที่แสดงออกถึงความรักมากมายขนาดนี้ เขาจะกล้าขัดขืนได้อย่างไร ถึงแม้ว่ามันจะลบรอยจูบที่คยูฮยอนเคยให้ไว้จนหมดสิ้น แต่เขากลับยินดีที่จะรับมันไว้ด้วยความเต็มใจเช่นกัน ................................


                            -

                            -

                            -

 
                                   " โอ๊ยย หนาวเป็นบ้า นี่มันอะไรกันเนี่ย ไหนบอกว่าโลกร้อนไง เนี่ยชั้นหนาวจะตายอยู่แล้ว " ฮีชอลนั่งโอดครวญอยู่ที่โต๊ะประจำใต้ตึกของคณะ พร้อมกับถูมือไปด้วยเป็นระยะๆ

                                   " เป็นอะไรของนาย คิดว่าตัวเองหนาวอยู่คนเดียวรึไง ทำไมนายถึงได้ขี้บ่นแบบนี้นะ " อิทึกที่นั่งข้างๆ หันมาพูด

                                   " ก็มันหนาวนี่นา ไม่อยากจะออกไปไหนเลยให้ตายสิ หนาวจนสุดจะทนแล้ว " ฮีชอลยังคงบ่นต่อ พลันมองไปเห็นดงแฮและซองมินที่เพิ่งมาถึงกำลังเดินเข้ามาที่ตึก

                                   " หวัดดีฮะ พี่ " ซองมินทักทายด้วยสีหน้าสดชื่น พร้อมกับดงแฮที่ยิ้มกว้างมาแต่ไกล

                                   " แหม หน้าตาแช่มชื่นมาเชียวนะ พวกนายสองคน มีอะไรน่าดีใจนักรึไง " ฮีชอลถามขึ้น

                                   " เอ๋ เปล่านี่ฮะ หน้าตาผมดูมีความสุขมากอย่างนั้นหรอฮะ " ซองมินหันไปพูดกับฮีชอล พร้อมกับนั่งลงที่ฝั่งตรงข้าม

                                   " ไม่รู้ตัวเลยรึไง พวกนายนี่จริงๆ เลย " ฮีชอลบ่นพึมพำ

                                   " อ๊ะ ผ้าพันคอผืนนี้ไม่เคยเห็นเลยนี่ ซื้อใหม่รึไง " อิทึกถามขึ้น

                                   " อ๋อ ดงแฮซื้อให้น่ะฮะ ของขวัญวันเกิด " ซองมินพูดพร้อมกับเอามือไปจับที่ผ้าพันคอ และนึกได้ว่าต้องระวังเรื่องรอยจูบด้วย

                                  " งั้นหรอ สวยดีนี่ เข้าใจเลือกนะนาย " อิทึกพูด

                                  " คิบอมเค้าช่วยเลือกน่ะฮะ "

                                  " อย่างนั้นหรอ อ้อ แล้วนายอยากได้อะไรอีกรึเปล่า ซองมิน พวกชั้นเองก็ยังไม่ได้ให้อะไรนายเลยนี่นา "

                                   " ไม่เป็นไรหรอกครับ แค่พาผมไปเลี้ยงวันนั้น ก็ขอบคุณมากแล้ว "

                                   " ไม่เป็นไรหรอกน่า ได้จากดงแฮแล้วนี่ ยังจะเอาอะไรอีกล่ะ " ฮีชอลพูดทั้งที่ไม่ได้คิดอะไร แต่้ซองมิกลับยิ้มไม่หุบ

                                   " เอ่อ ..ชั้นจะไปซื้อน้ำ เอาอะไรมั้ย " ซองมินหันไปถามดงแฮ ที่เพิ่งจะนั่งลง

                                   " อ๋อ ไม่ล่ะ นายไปเถอะ " ดงแฮตอบพร้อมกับยิ้มอายๆ  ก่อนจะหลบหน้าไปทางอิทึกที่กำลังอ่านชีทอยู่

                                   " งั้นหรอ แล้วพวกพี่ๆ ล่ะฮะ " ซองมินหันไปถามพี่ชายทั้งสอง

                                   " ชั้นอยากได้โกโก้ร้อนๆ น่ะ นายถือมาได้รึเปล่า " อิทึกพูดขึ้น

                                   " ได้สิฮะ แล้วพี่ฮีชอลล่ะ "

                                   " ไม่เอาอ่ะ นายไปเถอะ " เขาพูดพลางเอามือกอดอกให้แน่นขึ้น

                                   " งั้นผมไปนะฮะ " ซองมินพูดพร้อมกับหันไปมองดงแฮ ที่ยังคงมองชีทในมือของอิทึกอยู่ ก่อนจะยิ้มน้อยๆ แล้วเดินไปยังที่ตู้กดน้ำที่อยู่ใกล้ๆ ........



                                   " พวกนาย.... มีอะไรกันงั้นเรอะ " ฮีชอลพูดขึ้นพร้อมกับหันไปมองซองมินที่กำลังยืนเลือกน้ำอยู่ และคิดว่าเค้าคงอยู่ห่างจากระยะที่จะได้ยินแล้ว ้อิทึกจึงละสายตาจากชีทในมือและหันไปมองหน้าดงแฮด้วยเหมือนกัน

                                   " เปล่านี่ฮะ " ดงแฮตอบพร้อมกับยิ้มกว้าง แต่ฮีชอลกลับยังไม่เลิกจ้อง ทำให้หน้าของดงแฮเิริ่มเดง

                                   " อะ อะไรกันพี่ อย่ามองแบบนั้นสิฮะ " ดงแฮเริ่มทำอะไรไม่ถูก

                                   " ชั้นว่าบรรยากาศมันดูแปลกๆ ไปนะ "

                                   " ก็เหมือนเดิมนี่ฮะ พี่นี่ล่ะก็ "

                                   " นายคิดจะปิดบังชั้นรึไง บอกมาซะดีๆ เถอะน่า ตั้งแต่รู้จักกันมา ชั้นไม่เคยเห็นพวกนายยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เวลาคุยกันอย่างนี้มาก่อนเลยนี่นา " ฮีชอลยังเซ้าซี้ต่อ แต่ดงแฮไม่พูดอะไร ได้แต่นั่งยิ้มกว้างอยู่อย่างนั้น ด้วยความเขิน แต่ฮีชอลก็ยังไม่เลิกมองด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

                                   " พอเถอะน่า นายนี่็ " อิทึกพูดขึ้น

                                   " อะไรเล่า ก็มันจริงนี่ "

                                   " ถ้าเค้าอยากบอกเดี๋ยวเค้าก็เล่าเองล่ะน่า ใช่มั้ย ดงแฮ " อิทึกหันไปหาดงแฮ

                                   " ครับ อ๊ะ ดะ เดี๋ยวสิ อะไรกันพวกพี่นี่ เลิกแหย่ผมซะทีเถอะน่า " ยังไม่ทันที่คนทั้งสามจะพูดอะไรต่อ ซองมินก็เดินกลับมาพอดี

                                   " นี่ครับโกโก้ร้อนๆ " ซองมินยื่นกระป๋องโกโก้ร้อนไปให้อิทึก พร้อมกับนั่งลงตรงที่ประจำ

                                   " ขอบใจนะ ..เอ้า นี " อิทึกหันไปหาฮีชอลพร้อมกับยื่นโกโก้กระป่องไปให้อีกที

                                   "่ อะไรของนาย ยื่นมาให้ชั้นทำไม " ฮีชอลดูจะงงๆ

                                   " ก็ให้นายดื่มไง เห็นบ่นว่าหนาวๆๆ ก็ดื่มเข้าไปซะสิ " อิทึกพูดพลางวางกระป๋องโกโก้ไว้ตรงหน้าฮีชอล แล้วหันไปอ่านชีทต่อ

                                   "  ขอบใจ " ฮีชอลตอบเบาๆ ก่อนที่จะเอื้อมมือออกมาเปิดกระป๋อง


                                   " นั่นพี่อ่านอะไรอยู่หรอฮะ ผมเห็นตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว " ดงแฮถามขึ้น

                                   " อ๋อ วันนี้มีสอบเก็บคะแนนน่ะ ครั้งที่แล้วชั้นทำได้ไม่ดีเท่าไหร่ " อิทึกหันไปตอบ พลางเหลือบไปมองฮีชอล ที่ยังคงเอามือจับทีกระป๋องโกโก้อยู่อย่างนั้น ไม่ยอมดื่ม

                                   " สอบอีกแล้วหรอฮะ พวกพี่นี่สอบกันบ่อยจริงเชียว " ซองมินหันมาเข้าร่วมวงสนทนา

                                   " คงเพราะครั้งที่แล้วคะแนนไม่คอ่ยดีกันล่ะมั้ง ก็มัวแต่ตื่นเต้นที่ได้ไปทัศนศึกษานี่นา " อิทึกพูด

                                   " ว้าาาา อยากไปบ้างจังน้าาาา เมือ่ไหร่ปีหนึ่งจะมีจัดไปเที่ยวอย่างนั้นบ้าง " ซองมินบ่นพึมพำ..


                                   " นี่ เดี๋ยวชั้นไปซื้อให้ใหม่ก็ได้นะ ถ้ากระป๋องนั้นมันหายร้อนแล้ว " อิทึกหันไปพูดกับฮีชอล ที่ยังคงนั่งอยู่ท่าเดิม

                                   " ช่างชั้นเถอะน่า " เขาตอบ พร้อมกับยกโกโก้ขึ้นมาดื่ม ทำให้อิทึกหัวเราะเบาๆ

                             ซองมินเห็นอย่างนั้น จึงอดยิ้มไม่ได้กับความน่ารักของคนทั้งสอง..

                         ...แต่ก็ต้องสะดุงเล็กน้อย เมื่อจู่ๆ ดงแฮก็เอื้อมมือมาจับที่มือเขาที่วางอยู่ใต้โต๊ะ ซองมินตกใจรีบเหลือบไปมองที่อิทึกกับฮีชอล เพราะกลัวว่าพวกเขาจะสังเกตุเห็น แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ดงแฮค่อยๆ เลื่อนมือของซองมินมาวางไว้ที่ตักของเขา ซองมินใจเต้นรัว และหันไปมองดงแฮ แต่เขากลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น พร้อมกับมองไปทางอื่น  ซองมินไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่นั่งเกร็งไปทั้งตัว ดงแฮค่อยๆ สอดประสานมือของพวกเขาทั้งสองเข้าไว้ด้วยกัน ้ยิ่งทำให้ซองมินเริ่มรู้สึกร้อนไปทั้งตัว  แต่ถึงอย่างนั้นในใจกลับคิดว่า ไม่อยากจะให้ช่วงเวลานี้ผ่านพ้นไปเอาซะเลย...............

  
                                -
                              
                                -

                                -


                              " อ้าว ดงแฮ มาทำอะไรที่นี่เนี่ย " คิบอมที่เพิ่งมาถึงร้าน ถามขึ้นเมื่อเห็นว่าดงแฮนั่งอยู่ในห้องพักของพนักงาน

                              " อ๋อ ชั้นมาส่งซองมินน่ะ ว่าแต่นายเข้างานสายใช่มั้ยเนี่ย ฮ่าฮ่า เดี๋ยวก็โดนหักตังค์หรอก " ดงแฮพูดพร้อมกับยิ้มกว้างให้คิบอม

                              " ฮึ้ยย ช่างชั้นเถอะน่า แล้วซองมินไปไหนซะล่ะ " คิบอมพูดพลางเก็บกระเป๋าเข้าล็อคเกอร์ พร้อมกับถอดเสื้อคลุมออกและดึงเอาเสื้อเชิร์ทสีฟ้าเข้มของพนักงานที่แขวน อยู่มาใส่

                              " เห็นเดินไปหลังร้านน่ะ โดนเรียกไปช่วยยกอะไรล่ะมั้ง "

                              " งั้นหรอ........."

                              " อ้าว มาได้ซะทีนะ " ซองมินที่กำลังถือกล่องอะไรบางอย่างเดินออกมาจากหลังร้าน

                              " อ่า โทษที ....แล้วนั่นอะไรน่ะ สินค้าใหม่เรอะ "

                              " อืม รีบๆ ไปยกมาเลย มีอีกเพียบ "

                              " คร้าบ คร้าบบ " คิบอมพูดพร้อมกับหันไปทำหน้าเบื่อๆ ใส่ดงแฮ ทำให้เขาหลุดหัวเราะออกมา

                              " ฮ่า ฮ่า ฮ่า อ้อ จริงสิ ให้ชั้นช่วยมั้ย ซองมิน หนักรึเปล่า " ดงแฮหันไปถาม

                              " ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้สบายมาก แล้วนายหิวรึยัง นี่คิดจะรอจนชั้นเลิกงานจริงๆ น่ะหรอ "

                              " อืม ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ชั้นว่าจะกลับไปเอาของที่บ้านก่อนแล้วค่อยกลับมารับนายน่ะ "

                              " นี่แล้วนายจะใส่ผ้าพันคอทำไมน่ะ อยู่ในร้านนะ ไม่ร้อนรึไง " คิบอมหันไปถาม

                              "  ชั้นไม่ค่อยสบายน่ะ " เขาหันไปตอบ ก่อนจะหันไปที่ดงแฮ " งั้นชั้นไปทำงานต่อก่อนละกันนะ " ซองมินพูดพร้อมกับยิ้มให้ และอุ้มกล่องนั้นเดินออกไปที่หน้าร้าน

                              " นี่พวกนาย ไปถึงขั้นไหนกันแล้วเนี่ย " คิบอมหันมาถามดงแฮด้วยอาการงงๆ

                              " ขั้นไหนอะไรของนาย ชั้นกับซองมินก็เหมือนเดิมนั่นแหละ "

                              " ไม่ใช่แล้วล่ะม้าง ..........บอกไปแล้วงั้นสิ " คิบอมถาม แต่ดงแฮไม่ตอบ เขาพยักหน้าเบาๆ หนึ่งที ก่อนจะยิ้มเล็กน้อย

                              " เห็นมั้ยเล่า ชั้นบอกนายแล้ว มัวแต่คิดมากไม่เข้าเรื่องอยู่ได้ " คิบอมพูดพร้อมกับยิ้ม

                              " อืม ขอบใจนะ คิบอม "

                              " แล้วเรื่องเจ้าเด็กนั่นล่ะ พวกนายจะเอาไง "

                              " ตอนนี้ยังไม่รู้น่ะ แต่ชั้นยังไม่อยากให้เค้ากลับไปที่นั่นเลย " ดงแฮเริ่มมีสีหน้ากังวล

                              " อืม  ก็แย่เหมือนกันนะ  แต่เดี๋ยวมันก็ดีเองนั่นแหละน่า " คิบอมพูดพร้อมกับจับที่ไหล่ของดงแฮเบาๆ

                              " เอาล่ะ งั้นชั้นไปทำงานก่อนล่ะ เดี๋ยวได้โดนหักตังค์กันจริงๆ พอดี " เค้าพูดด้วยท่าทางอารมณ์ดี ก่อนจะเดินจากไป ดงแฮจึงลุกขึ้นและเดินออกไปจากห้องพักพนักงานและกลับบ้าน

                              -

                              -

                              -

                              " อ๊า วันนี้เหนื่อยจังแฮะ มีของมาลงใหม่ตั้งแยะ " ซองมินนั่งบ่นพึมพำอยู่น่าร้าน หลังจากที่เค้ากับคิบอมช่วยกันปิดร้านจนเสร็จ

                              " นี่ ชั้นไปก่อนนะ " พนักงานที่ร้านอีกคนหันมาบอกก่อนจะเดินจากไป

                              " คร้าบ หวัดดีคร้าบ " คิบอมตอบกลับไปพร้อมกับซองมินที่โบกมือให้

                              " นี่นาย รอดงแฮใช่มั้ย เดี๋ยวชั้นนั่งเป็นเพื่อนนะ "

                              " อืม ขอบใจ "

                              " วันนี้ดงแฮค้างที่ห้องนายอย่างนั้นหรอ .....อย่าทำอะไรพิเรนท์ๆ ล่ะ " คิบอมหันมาแหย่

                              " จะบ้าเหรอ พูดอะไรของนาย " ซองมินหันไปตอบพร้อมกับหน้าแดงเล็กน้อย

                              " โทษที พอดีออกไปทำธุระให้ที่บ้านก่อนจะมาน่ะ เลยช้าไปหน่อย " ดงแฮที่เพิ่งมาถึงพูดขึ้น พร้อมกับแสดงอาการหอบหลังจากที่วิ่งมาไกล

                              " ไม่เป็นไรหรอก พวกชั้นเองก็เพิ่งจะเสร็จน่ะ " ซองมินลุกขึ้นยืน

                              " งั้นหรอ "

                              " นั่งพักก่อนมั้ย เดี๋ยวก็ไม่มีแรงทำอะไรหรอกวันนี้ " คิบอมหันมาแหย่คนทั้งสอง ทำให้ซองมินตีเข้าที่ไหล่ของเขาหนึ่งที

                              " นายนี่ จะเขินไปถึงไหนกันนะ ชั้นเจ็บตัวทุกทีเลยรู้มั้ย เวลาที่นายเขินน่ะ "

                              " ชั้นไม่เป็นไรหรอก จะกลับกันรึยัง " ดงแฮหันไปถามคนทั้งสอง พร้อมกับยิ้มเล็กน้อย
                         
                              " อืม ไปสิ " ซองมินพูด และทั้งสามคนก็เริ่มออกเดิน


                              " งั้นแยกกันตรงนี้ แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะ ซองมิน ไปนะดงแฮ "

                              " อืม แล้วเจอกัน "

                              " กลับดีๆ ล่ะ " ดงแฮตอบกลับไปพร้อมกับโบกมือให้ แล้วคิบอมก็เดินจากไป

                              " นายจะกินอะไรก่อนมั้ย " ซองมินหันไปถาม

                              " ไม่อ่ะ แล้วนายล่ะ หิวรึเปล่า "

                              " ชั้นอิ่มแล้ว เมื่อกี้ที่ร้านเค้าเลี้ยงพิซซ่าน่ะ งั้นก็กลับห้องเลยละกันนะ "

                              " อืม " ดงแฮตอบเบาๆ


                             -

                             -

                             -



                               " อ๊า ถึงซะที เมื่อยจะตายแล้วเนี่ย " ซองมินทิ้งกระะเป๋าลงบนพื้นพร้อมกับลงไปนอนกลิ้งอยู่บนเตียง ทำให้ดงแฮที่มองอยู่หัวเราะ

                               " นี่ชั้นคงไม่ได้มารบกวนนายหรอกใช่มั้ย " เขาถาม

                               " ไม่หรอก นายอุตส่าห์มาอยู่เป็นเพื่อนชั้นนี่นะ " ซองมินพูดพร้อมกับลุกขึ้นนั่ง

                               " อืม เผื่อไว้น่ะ ถ้าเจ้านั่นมาตาม ....... "

                               " นายจะอาบน้ำก่อนมั้ย ชั้นจะได้เอาผ้าเช็ดตัวมาให้ " 

                               " ไม่เป็นไร ชั้นอาบมาเรียบร้อยแล้ว  "

                               " งั้นหรอ แต่เมื่อกี้นายวิ่งมาซะเหงื่อท่วมอย่างนั้น ไม่ร้อนรึไง "

                               " อ่า จริงสิ .. ไม่เป็นไร นายไปอาบก่อนเถอะ ชั้นไว้ทีหลังก็ได้ "

                               " งั้นหรอ นายแน่ใจนะ " ซองมินถามอีกครั้ง

                               " นายนี่ ถามเซ้าซี้อย่างนี้ เดี๋ยวชั้นก็เข้าไปอาบด้วยซะเลย "

                               " อะ อะไรของนาย " ซองมินหน้าแดงขึ้นมาทันที พร้อมกับหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วรีบเดินเข้าห้องน้ำไป ดงแฮเห็นอย่างนั้นจึงหัวเราะออกมา ก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดทีวี

                               " บ้าจริง เขินอะไรกันนะ " ซองมินที่กำลังชำระล้างร่างกาย คิดในใจ เพราะนึกถึงคำพูดของดงแฮเมื่อกี้  ถ้าเป็นเมื่อก่อนคำพูดอย่างนั้นคงจะธรรมดามากสำหรับเขา ทำไมกันนะ ทั้งๆ ที่ทั้งสองคนก็ยังพูดจากันเหมือนเดิม แต่กลับไปตื่นเต้นกับคำพูดอย่างนั้นได้ง่ายๆ

                              " แต่มันก็รู้สึกแปลกๆ เหมือนกันนะ " จู่ๆ ซองมินก็เริ่มรู้สึกว่าตัวเองเริ่มมองดงแฮเหมือนอย่างผู้ชายคนหนึ่ง  " จริงๆ แล้วดงแฮก็ดูดีอยู่แล้ว ทั้งหน้าตา เสื้อผ้า ทรงผมแถมยังมีคนมาชอบตั้งเยอะแยะ แต่ทำไมกลับมาชอบชั้นไปซะได้นะ ยังไงก้ไม่เข้าใจแฮะ " ซองมินยืนครุ่นคิดอยู่อย่างนั้นเป็นเวลานาน

                              " อ๊ะ นี่ชั้นกำลังอาบน้ำ แล้วดงแฮก็อยู่ข้างนอกงั้นหรอ อ๊ะคิดอะไรน่ะ มันก็เป็นเรื่องปกตินี่นา โอ๊ย จู่ๆ อายอะไรขึ้นมานะ แล้วเจ้าคิบอมยังมาพูดอย่างนั้นอีก ชั้นเป็นอะไรของชั้นเนี่ย " ซองมินที่เริ่มฟุ้งซ่านจนลืมคิดไปว่า ตัวเองอยู่ในห้องน้ำนานเกินไปแล้ว

                               " ก๊อก ก๊อก .....  นี่ นายทำอะไรของนาย จะอาบน้ำทั้งคืนเลยรึไง ดงแฮเดินมาถามเพราะเห็นว่ามันนานไปจริงๆ

                               " อะ เอ่อ ชั้นกำลังจะออกไปแล้ว " ซองมินตอบกลับมา พร้อมกับดึงผ้าเช็ดตัวมาพันไว้รอบเอว
      
                               " นาย ช่วยหยิบเสื้อคลุมให้ชั้นทีสิ "

                               " อยู่ไหนอ่าา " ดงแฮตอบกลับไป

                               " แขวนไว้ตรงราวที่ระเบียงน่ะ " ได้ยินดังนั้น ดงแฮจึงเดินออกไปที่ระเบียง และหยิบเอาเสื้อคลุมอาบน้ำมา

                               " เอ้านี่ ออกมาได้แล้ว เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก " ดงแฮยืนรออยู่ที่หน้าห้องน้ำ จนซองมินเลื่อนประตูออกเล็กน้อย แล้วยื่นแค่มือออกมา เขาจึงแกล้งขยับผ้าไปทางซ้ายที ขวาที ทำให้ซองมินหงุดหงิด

                               " อีา อย่าแกล้งกันซี่ " เขาเปิดประตูห้องน้ำออกมา

                               " อายอะไรของนายน่ะ ห๊า " ดงแฮพูดพร้อมกับหัวเราะเสียงดัง ซองมินรีบคว้าเอาเสื้อคลุมไปใส่ ก่อนจะรีบเดินไปที่ห้องแต่งตัว

                                " อะไรเล่า นายก็เข้าไปอาบซะทีสิ มันดึกแล้วชั้นจะนอนล่ะ " ซองมินหันไปพูดกับดงแฮที่ยังคงยืนหัวเราะอยู่ ก่อนจะค้อนเล็กน้อยแล้วเลื่อนผ้าม่านมาปิดไว้

                               " ซองมิน ชั้นขอยืมเสื้อนายหน่อยสิ ชั้นลืมหยิบมาน่ะ " ดงแฮที่เดินออกมาจากห้องน้ำ มีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันอยู่ ซองมินที่เห็นอย่างนั้น รีบหันหน้ากลับไปที่ทีวีทันที

                               " นายก็เข้าไปหยิบเองสิ ปกติก็เป็นอย่างนั้นนี่นา " ซองมินยังคงมองที่จอทีวีต่อไป ปล่อยให้ดงแฮเดินเข้าไปหยิบเสื้อเอาเอง

                               " ไหนบอกว่าจะนอนแล้วไง นั่งดูทีวีทำไมล่ะ "

                               " ยุ่งน่า "

                               " เป็นอะไรไปตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว " ดงแฮพูดพร้อมกับนั่งลงข้างๆ

                               " เปล่านี่ ชะ ชั้นจัดที่นอนให้นายแล้ว จะนอนบนเตียงหรือข้างล่างดีล่ะ "

                               " ข้างล่างนี่แหละ ชั้นก็นอนตรงนี้ประจำ เวลามาห้องนาย จะถามทำไม "
 
                               " งั้น ชั้นนอนล่ะ ราตรีสวัสดิ์ " ซองมินพูดพร้อมกับลุกขึ้นไปนั่งบนเตียง พร้อมกับจัดที่จัดทางก่อนจะนอนลงไป

                               " อืม " ดงแฮตอบเบาๆ พร้อมกับลุกขึ้นไปปิดไฟ และกลับมานอนในที่ของตัวเอง ซองมินที่นอนหันมาทางทีวี เพราะแสงของมันทำให้เขาเหลือบไปเห็นหน้าของดงแฮที่นอนอยู่ข้างล่าง เขาก็กำลังหันไปทางนั้นเช่นกัน เขาจึงเผลอมองอยู่อย่างนั้น จนดงแฮหันกลับมา

                               " มีอะไรงั้นหรอ " ดงแฮพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าซองมินยังไม่หลับ

                               " ปะ เปล่านี่ " ซองมินสะดุ้งเล็กน้อย แล้วทันใดนั้น ดงแฮก็ลุกขึ้นมานั่ง และมองไปที่ซองมิน

                               " นายแอบมองชั้นรึไง " เขาถาม พร้อมกับยิ้มน้อยๆ

                               " มะ ไม่ใช่นะ ชั้นแค่ดูทีวีแล้วเผลอมองไปที่นายเท่านั้นเอง " ซองมินตอบพร้อมกับหลบตาดงแฮ ่เป็นเพราะดงแฮนั่งบังแสงจากทีวีอยู่ เหลือเพียงแต่แสงไฟ จากระเบียงด้านนอก เลยทำให้เขามองหน้าดงแฮไม่ถนัด

                               " รอยนั่น " ดงแฮพูดขึ้น " ถึงจะมืดอย่างนี้ แต่พอโดนแสงแค่นิดเีดียวมันก็ยังเห็นอยู่ดี " ซองมินได้ยินอย่างนั้น จึงเอามือขึ้นมาจับที่ต้นคอตัวเอง

                               " อย่างนั้นหรอ " ซองมินตอบเบาๆ และเห็นว่ามีอะไรบางอย่างขยับ ... มือของดงแฮนั่นเอง กำลังเลื่อนเข้ามาใกล้เขา  ซองมินรู้สึกร้อนวูบทันทีที่ดงแฮสัมผัส เขาใช้นิ้วกดเบาๆ ตรงรอยแดงๆ ที่ต้นคอของซองมิน

                               " เมื่อไหร่มันจะหายไปซะทีนะ " เขาพูดขึ้น พร้อมกับเลื่อนมือมาสัมผัสที่แก้มของซองมิน ถึงแม้ซองมินจะมองไม่เห็นหน้าดงแฮ แต่ก็รู้สึกได้ว่า เขากำลังมองอยู่ และเห็นว่าหน้าของดงแฮใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

                               " ซองมิน " เขาพุด ก่อนจะก้มลงจูบเบาๆ ที่เปลือกตาของซองมิน เลื่อนลงมาที่ใบหน้า และหยุดอยู่ที่ริมฝีปากบางๆจูบที่อ่อนโยนของดงแฮนั้นทำให้ซองมินเคลิ้มจน เผลอเอามือไปจับมือขอดงแฮที่ยังสัมผัสอยู่ตรงแก้ม ทำให้ดงแฮเริ่มกดริมฝีปากลงไปหนักขึ้น.......



                               ตรู๊ดดดดดดดดด...........


                               เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ทำให้คนทั้งสองตกใจ

                               " ของชั้นเองน่ะ " ซองมินรีบพูด ก่อนจะลุกขึ้นไปหาโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป่า

                               " อืม " ดงแฮตอบเบาๆ พร้อมกับนั่งหันหลังไปพิงที่เตียง และมองดูซองมินที่กำลังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แต่ไม่ยอมรับมัน

                                " ทำไมไม่รับล่ะ " ดงแฮถามพร้อมกับทำท่าจะลุกขึ้น




                                " คยูฮยอนโทรมา........................"






                              

                                
                            
                    ...............................................................................................................................         
                              

                             




...มะลิ