Mali alizex_suJu_KyuMiny

          ................... บนถนนในเมืองแห่งหนึ่ง ท่ามกลางผู้คนมากหน้าหลายตาเดินสวนกันไปมา นั้นดูเหมือนจะไม่ค่อยมีใครสนใจ ใครสักเท่าไหร่ แต่เด็กหนุ่มสองคนที่กำลังเดินพูดคุยกัน และเอาแต่ผลัดกันมองไปทางซ้ายที ขวาทีนั้น กลับเป็นกลับกลายเป็นจุดสนใจต่อคนรอบข้างได้ไม่น้อย

            
            " นี่ ชั้นว่าชั้นสายแล้วล่ะ " เด็กหนุ่มน่าตา ท่าทางน่ารักพูดขึ้น พร้อมกับยกแขนขึ้นเพื่อมองนาฬิกาสีชมพูอ่อน บนข้อมือ

            " อ้า จริงด้วยสิ  ชั้นก็ลืมดูเวลาไปเลย " เด็กหนุ่มผอมบาง น่าตาดีอีกคนหันมาตอบ

            " เฮ้อ ชั้นจะทำยังไงดีล่ะเนี่ย นี่มันสองอาทิตย์แล้วนะ ที่ชั้นมาเดินหางานพิเศษอย่างนี้ ทำไมมันถึงได้หายากหาเย็นอย่างนี้นะ " 

            " เอาเถอะน่า ขั้นว่าเดี๋ยวก็เจอเองแหละ เดี๋ยวชั้นจะลองหาข้อมูลในเนตให้ละกัน อีกอย่างนี่มันก็สายมากแล้วนะ ซองมิน รีบไปทำงานเถอะ " เขาหันไปพูดกับเพื่อนที่ดูท่าท่าเป็นกังวล

            " ขอบใจนะ ดงแฮ ชั้นรู้สึกว่ารบกวนนายมากไปจริงๆ ตั้งแต่รู้จักกันมา ชั้นก็ชอบทำให้นายเป็นกังวลอยู่บ่อยๆ นายนี่มันเพื่อนรักชั้นจริงๆ เลย " ซองมินพูดพร้อมกับเอามือขยี้หัวดงแฮ จนผมของเขาดูยุ่งๆ เหมือนคนเพิ่งตื่นนอน

            " อ่า ไม่เป็นไร " เขาตอบแบบเรียบๆ และดูนิ่งๆไป แต่ซองมินไม่ทันสังเกต

            " งั้นชั้นไปล่ะนะ แล้วเจอกัน " " อืม ไปดีๆ ล่ะ " ดงแฮตอบพร้อมกับมองตามเขาไป จนซองมินหายเข้าไปในฝูงชน
            

            ที่ร้านขายซีดี ที่ซองมินทำงานพิเศษอยู่..........................

             " มาแล้วๆ ขอโทษนะที่ชั้นมาสาย " ซองมินรีบขอโทษขอโพยเพื่อนร่วมงาน พร้อมกับแสดงอาการหอบที่เกิดจากการวิ่งมาอย่างรีบร้อน

             " สายอีกแล้วนะนาย มัวแต่ไปเดินหางานพิเศษอยู่ล่ะสิ " เด็กหนุ่มท่าทางใจดีพูดขึ้น และเริ่มจัดของที่เคาท์เตอร์

             " ก็ใช่น่ะสิ " " แล้วได้รึเปล่าล่ะ " 

             "ยังเลย สงสัยพรุ่งนี้ต้องไปเดินหาอีกที่แล้วล่ะ "  ซองมินตอบ

             " นายนี่มันยังไงนะ ทั้งๆที่ก็มีคนส่งตังค์มาให้เรื่อยๆ อยู่แล้ว ยังจะหางานทำเพิ่มไปทำไม "

             " ก็ชั้นเกรงใจนี่นา เค้าส่งชั้นเรียนมาตั้งแต่ ม.ต้น จนจบ ม.ปลาย ชั้นว่าชั้นควรจะเลิกพึ่งเขาได้แล้วล่ะ "

             " ทั้งๆ ที่นายบอกเค้าว่าไม่ต้องส่งเงินมา แต่เค้าก็ยังส่ง ชั้นว่าเค้าก็คงคิดว่านายเป็นเหมือนลูกชายแท้ๆของเขาล่ะน่า อย่าคิดมากเลย ดีซะอีกที่ยังมีคนคอยเป็นห่วงนาย นายควรจะดีใจนา "

             " ทำงานไปเถอะน่า พูดมากจริง " ซองมินพูดพร้อมกับ ค้อนตาใส่ แล้วอยู่ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นมาจากข้างหลังร้าน 
             " เฮ้ คิบอม นายมาช่วยชั้นขนของตรงนี้หน่อยเด้ "   

             " คร้าบ คร้าบ ไปเดี๋ยวนี้คร้าบ " เพื่อนร่วมงานของซองมินตะโกนกลับไปอย่างเบื่อหน่าย พร้อมกับบ่นพึมพำไป ตลอดทาง " ทำไมเวลาขนของมันต้องเป็นชั้นทุกทีซิน่า" ซองมินที่มองตามเขาไป ยิ้มเล็กน้อยกับท่าทีของเขา และหันกลับมาจัดของในเคาท์เตอร์แคชเชียร์ต่อ

             " คนที่คิบอมพูดถึง เค้าเป็นเพื่อนสนิทของพ่อกับแม่ผมเองล่ะครับ พวกเค้าเสียชีวิตตั้งแต่ผมเข้าเรียน ม.ต้น ได้แค่ปีเดียว เพราะอุบัติเหตุเครื่องบินตกตอนขากลับจากไปเที่ยวครบรอบวันแต่งงานปีที่ 23 ของพวกเขาน่ะครับ แทนที่จะเป็นเรื่องน่ายินดี กลับกลายเป็นว่าผมต้องกลายไปเด็กกำพร้าไปซะงั้น ตอนนั้นผมรู้สึกเศร้ามาก จริงๆ ครับ อยู่ดีๆ ก็ต้องมาอยู่คนเดียว ทำอะไรไม่ถูกจริงๆ แต่ก็ได้คุณลุงเนี่ยและแหละครับช่วยผมไว้ เค้าคอยดูแลเรื่องการเรียนและค่าใช้จ่ายของผมตั้งแต่นั้นมา ผมเองก็เกรงใจเขาเหมือนกัน ก็เลยบอกให้เค้าเลิกส่งเงินมาได้แล้ว แต่เค้าก็ไม่ยอม ขนาดผมเปลี่ยนไปใช้ชื่อบัญชีอื่น เค้าก็หาทางสืบจนรู้แล้วก็แอบส่งมาให้ผมจนได้ เนี่ยล่ะครับยอดคุณลุงของผม จริงๆแล้วเค้าก็มีลูกชายนะครับ เป็นน้องผมประมาณสองปีเห็นจะได้ เคยเจอกันตอนที่เค้ายังเด็กมากๆ แต่เพราะที่บ้านเค้าต้องเดินทางอยู่บ่อยๆ ผมก็เลยไม่ค่อยได้เจอพวกเขาซักเท่าไหร่ จนผมขึ้น ม.ต้น ผมก็ไม่เจอพวกเค้าอีกเลย แต่เค้าก็ยังติดต่อกับครอบครัวผมอยู่เป็นระยะๆ ครอบครัวเราสนิทกันมากซะอย่างกับเป็นญาติกันแน่ะ บางทีอาจจะยิ่งกว่าซะอีก อ้อ คุณลุงของผมกับภรรยา เป็นนักสำรวจครับ และก็เป็นแพทย์อาสาซะด้วย ทำให้ต้องเดินทางไปต่างประเทศอยู่บ่อยๆ ว่าแล้วก็คิดถึงจังน้า ไม่รู้ว่าเด็กนั่นจะโตรึยัง ผมว่าเค้าต้องหล่อมากแน่ๆเลยล่ะ "



                เช้าวันถัดมาในขณะที่ซองมินยังหลับไม่รู้เรื่องอยู่นั้น อยู่ดีก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นมา....................   ตรู๊ดดดดดดดด

                " อ๊า ใครนะโทรมาตอนนี้ " ซองมินที่กำลังงัวเงีย เริ่มควานหามือถึอบนโต๊ะข้างเตียง เขาขยี้ตาและมองไปที่หน้าจอ เพื่อจะดูว่าเป็นใคร 

                " คุณลุง หรอ " เขาพูดขึ้นพร้อมกับนึกในใจ เรื่องส่งเงินให้ชั้นอีกล่ะสิ ดื้อจริงๆ เลยน้า

                " สวัสดีครับ คุณลุง " 

                " อ้า หวัดดีๆ ซองมินเป็นไงบ้าง สบายดีมั้ย ไม่เห็นติดต่อมาบ้างเลย "

                " ผมสบายดีครับ คุณลุงไม่ต้องเป็นห่วง พอดีช่วงนี้ยุ่งๆ น่ะครับ กำลังหางานพิเศษเพิ่ม "

                " ชั้นบอกเธอแล้วไง ว่าไม่ต้องเรื่องเงินน่ะชั้นจัดการได้ "

                " นี่คุณลุงโทรมาเพราะเรื่องนี้อีกแล้วหรือครับ คิดไม่ผิดเลยจริงๆ " เขาพุดพร้อมกับหัวเราะคิกคัก ในความดื้อรั้นของคน คนนี้

                " มันก็ไม่ใช่ซะทีเดียวหรอกนะ ชั้นยังมีอีกเรื่องน่ะ " คู่สนทนาของซองมิน เปลี่ยนน้ำเสียงเป็นจริงจังขึ้นมา ทำให้ซองมินแปลกใจ

                " คือว่า ชั้นมีเรื่องจะขอร้องเธอน่ะ "

                " เอ๋ วะ ว่าอะไรนะครับ ขอร้อง ขอร้องผมเรื่องอะไรหรอ " ซองมินรู้สึกงงๆ

                " เธอจำ คยูฮยอน ลูกชายของชั้นได้มั้ย "

                " อ๋อ ได้สิครับ "

                " ลุงอยากให้เธอช่วยดูแลเค้าหน่อยน่ะ "

                " ดูแล เอ่อ ยังไงหรอครับ เค้าจะกลับมาเที่ยวที่งั้นหรอ "

                " คือว่าจริงๆ แล้วลุงให้เค้าเรียนอยู่ที่เกาหลี ตั้งแต่อยู่ ม.ต้น แล้วล่ะ ชั้นไม่อยากให้เค้าต้องเปลี่ยนที่เรียนบ่อยๆ เลยคิดว่าคงจะดีกว่าถ้าให้เค้าอยู่ที่นั่น "

                " งั้นหรอครับ ผมไม่เห็นรู้เลย แล้วเค้าอยู่กับใครล่ะครับ "

                " ชั้นจ้างคนดูแลเอาน่ะ ตอนที่พ่อแม่เธอเสีย ชั้นยังเคยชวนเธอให้มาอยู่ที่บ้านชั้นไง แต่ตอนนั้นเธอกำลังเศร้า เลยปฏิเสธชั้นไป เพราะอยากจะอยู่คนเดียว ชั้นก้เลยไม่ได้บอกน่ะ แล้วตอนนั้นมันก็ดูเหมือนจะไม่มีปัญหาอะไร แต่ตอนนี้มันกลายเป็นเรื่องชวนปวดหัวไปแล้วล่ะ "

                 ซองมินไม่ตอบอะไร เค้าจึงพุดต่อ " ตอนนี้เจ้านั่น กลายเป็นคนอยู่นอกเหนือการควบคุมไปซะแล้วล่ะ " " เอ๋ ทำไมล่ะครับ "

                 " เหตุผลส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะเราไม่ค่อยได้กลับบ้านน่ะ พอชั้นรู้อีกทีเค้าก็กลายเป็นเด็กเกเร เจ้าอารมณ์ ไปซะแล้ว ชั้นคิดผิดจริงๆ ที่ปล่อยให้เค้าอยู่ที่นี่ คนดูแลตอนนั้นบอกกับชั้นว่า อยู่ดีๆ คยูฮยอน ก็มีท่าทีเปลี่ยนไป กลายเป็นคนดื้อรั้น ไม่ฟังใคร ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนออกจะดูเป็นเด็กเรียบร้อย ว่าง่าย เค้าเริ่มไม่ไปโรงเรียน ออกไปเที่ยวทุกวัน ไม่ยอมกลับบ้าน และชอบโมโหหงุดหงิดใส่คนดูแลอยู่บ่อย จนเค้าเริ่มทนไม่ไหวมาขอลาออก ถึงชั้นจะจ้างอื่นมาอีก ก็ไม่มีใครทนเค้าได้ซักคน เค้าเลยอยู่คนเดียวมาได้ซักพักแล้ว ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงบ้าง ชั้นก็กลับไปไม่ได้เพราะที่นี่ก็ยุ่งมาก โทรไปทั้งมือถือ ทั้งโทรศัพท์บ้าน เค้าก็ไม่ยอมรับ ชั้นไม่รู้จะทำยังไงแล้ว "

                " ใครก็เอาไม่อยู่ แล้วผมจะไหวหรอครับ " ซองมินเริ่มกังวลอย่างบอกไม่ถูก

                " ชั้นไม่รู้จะหาใครแล้ว ก็มีแต่เธอนี่และที่ชั้นไว้ใจ ก็เธอน่ะ อยู่คนเดียวมาตลอด เข้าใจว่าความโดดเดี่ยวมันเป็นยังไง ชั้นก็เลยคิดว่าเธอ น่าจะเปลี่ยนเขาได้ "

                " โธ่ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะครับ ที่อยู่ดีๆ จะมาเปลี่ยนแปลงความเป็นอยู่ในชีวิตของใครซักคน " ซองมินตอบพร้อมกับความรู้สึกกังวลที่มากขึ้น

                " ชั้นรู้ ว่ามันยาก ขอโทษจริงๆ ทีทำให้เธอลำบากใจ "

                " มะ ไม่หรอกครับ "

                " แล้วเธอว่าไง จะช่วยชั้นได้มั้ย ชั้นไม่ได้ขอร้องเธอเฉยๆ หรอกนะ ชั้นจะจ่ายค่าตอบแทนให้ " " อ๊า มะ ไม่ต้องหรอกครับ ทุกวันนี้คุณลุงก็ส่งเงินให้ผมอยู่แล้ว ไม่ต้องทำอย่างนั้นหรอกครับ "

                " แต่เธอก็ส่งกลับมาทุกทีนี่นา เถอะนะ ซองมิน ตกลงเถอะ ชั้นมีลูกชายแค่คนเดียว "

                ซองมินที่ได้ฟังอย่างนั้น จึงรูสึกเห็นใจ 

                " งั้นตกลงก็ได้ครับ  แต่คุณลุงไม่ต้องจ้างผมหรอกฮะ ยังไงเค้าเป็นน้องผมคนนึงเหมือนกัน "

                " จริงหรอซองมิน ชั้นขอบใจเธอจริงๆ นะ ขอบใจมากจริงๆ "

                " ไม่เป็นไรหรอกครับ เราก็ครอบครัวเดียวกัน "

                " แต่เรื่องเงินน่ะ ยังไงชั้นก็อยากจะให้ งั้นเอาอย่างนี้ละกัน เอาเป็นว่าชั้นจะส่งเงินให้นายทุกเดือนๆ เหมือนอย่างเคย ถือว่านั่นเป็นค่าจ้างละกัน "

                " เอ๋ มะ มะ "

                " เถอะน่า จะได้ตัดปัญหาที่เธอไม่ยอมรับเงินชั้นซะทีไงล่ะ โอเคนะ "

                " คะ ครับ " ซองมินตอบตกลงอย่างไม่เต็มใจ เพราะไม่กล้าที่จะปฏิเสธ อีกใจหนึ่งก็คิดว่า ก็ดีเหมือนกัน เขาสองคนจะได้ไม่ต้องมาถกเถียงกันถึงเรื่องนี้ให้เป็นปัญหา กวนใจ 

                " เอ่อ เรื่องเวลาน่ะ เอาตอนที่เธอว่างก็แล้วกันนะ ไม่ต้องถึงกับอยู่เฝ้าก็ได้ เมื่อไหร่ที่เธอไม่มีเรียน หรือไม่ต้องไปทำงาน ก็ช่วยเข้าไปดูเขาหน่อยละกัน หรือจะย้ายเข้าไปอยู่เลยก็ได้ ชั้นไม่ว่า " " เอ่อ คงไม่รบกวนขนาดนั้นหรอกครับ แต่ผมจะคอยดูแลเค้าเอง คุณลุงไม่ต้องเป็นห่วง " ซองมินพูดทั้งที่ในใจ ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี ทั้งยังกังวลว่า ตัวเค้าจะเอาคยูฮยอนอยู่จริงหรือ " อ้อ ชั้นลืมบอกอะไรเธอไปอย่าง เจ้านั่นน่ะ ตอนนี้มันกำลังโดนพักการเรียนอยู่ เพราะว่ามันไปมีอะไรกับอาจารย์สอนสังคมน่ะสิ " ซองมินได้ฟังถึงกับอึ้ง แย่ล่ะสิ นี่มันชักจะกลายเป็นเรื่องใหญ่ไปซะแล้วละสิเนี่ย .................          

               -------------------------+++++++----------------------------------+++++++----------------------






talk : อ่า เหนื่อยจังนอนไปนิดเดียวเอง แต่ก็สู้ๆค่ะ 
เป็นยังไงบ้าง เริ่มสนุกรึยังคะ ว้า ตื่นเต้นจิงงๆ นะคะ
เนี่ย ยังไงก็อย่าลืมเป็นกำลังใจเม้นให้ด้วยละกันน้า 
อิอิ

ไปน้า แล้วเจอกันงับ


...มะลิ