ในห้องของคยูฮยอน
ซองมินที่กำลังใส่เสื้อผ้าถึงกับตะลึงกับสิ่งที่เพิ่งได้ยินจากปากของคยู
ฮยอน จู่ๆ ก็ลุกพรวดขึ้นจากเตียง ..................
" นายจะไปไหน เอาเสื้อตัวนี้ไปใส่สิ " คยูฮยอนยื่นเสื้อยืดให้ซองมิน
เมื่อเห็นว่าตัวเก่าใช้การไม่ได้แล้ว ( เพราะใครล่ะยะ )
ซองมินรับเสื้อมา พร้อมกับหันไปมองหน้าของคยูฮยอน
เค้ารู้สึกสับสนกับสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้
" นี่ชั้นปล่อยให้มันเป็นอย่างนี้ได้ยังไง
ทุเรศตัวเองชะมัดที่ดันไปรู้สึกดีกับสิ่งที่คยูฮยอนทำ ทั้งๆ
ที่เค้าเห็นชั้นเป็นแค่ของเล่นเท่านั้น แล้วไงล่ะ
ตอนนี้ก็มานึกเสียใจงั้นหรอ บ้าสิ้นดี " ซองมินคิดในใจ
พร้อมกับใส่เสื้อที่เพิ่งรับมา และทำท่าจะเดินออกไปจากห้อง
" นายจะไปไหน " คยูฮยอนถามซ้ำ พร้อมกับเอื้อมมือไปจับที่แขนของซองมิน
" อย่ามายุ่งกับชั้น " ซองมินตะโกน และผลักคยูฮยอนลงไปที่เตียงอย่างแรง
เขาวิ่งออกไปจากห้องอย่างรวดเร็ว คยูฮยอนที่กำลังงงๆ
รีบลุกขึ้นและจึงวิ่งตามลงบันไดไป แต่ไม่ทัน เมื่อลงไปถึงชั้นล่าง
ก็พบว่าซองมินไม่อยู่แล้วพร้อมกับกระเป่าของเขาด้วย
-
-
-
-
ตื๊ด..... " ฮัลโหล "
" ฮัลโหล ตอนนี้นายอยู่ไหน " ซองมินที่กำลังรีบเร่งถามขึ้นเมื่อคิบอมรับโทรศัพท์
" ชั้นอยู่ที่ห้อง " คิบอมถาม
" ชั้นไปหานายตอนนี้ได้มั้ย "
" ได้สิ แล้วนายอยู่ที่ไหนล่ะ "
" ชั้นอยู่แถวบ้านของคยูฮยอน อีกประมาณ 20 นาทีก็คงจะถึง "
" นายมีอะไรรึเปล่า ทำไมดูรีบร้อนอย่างนี้ "
" เปล่าหรอก แล้วเจอกันนะ ขอบใจมาก คิบอม "
" ไม่เป็นไร ๆ แล้วเจอกัน "
คิบอมกดวางโทรศัพท์ นึกสงสัยที่ซองมินดูแปลกๆ " เป็นอะไรของเค้านะ " เขาคิดในใจ
ระหว่างทางที่ซองมินไปหาคิบอม มือถือของเค้าก็ดังเป็นระยะๆ
คยูฮยอนนั่นเองที่โทรมา แต่เขาไม่ยอมรับ
และเมื่อเห็นว่าคยูฮยอนยังไม่หยุดโทร ซองมินจึงปิดเรื่องทันที
เมื่อเขาไปถึงตึกที่คิบอมอยู่
ก็เห็นว่าคิบอมนั่งรออยู่ที่บันไดชั้นล่างเรียบร้อยแล้ว
" โทษทีนะ ที่มารบกวนอย่างนี้ " ซองมินพูดขึ้นเมื่อเดินมาใกล้คิบอม
" อืม อย่าคิดมากน่า ขึ้นไปคุยกันบนห้องเถอะนะ ป่ะ "
คิบอมพุดพลางลุกขึ้นยืนและเอามือโอบที่ไหล่ซองมินเบาๆ.....................
" มีอะไรงั้นหรอ "
คิบอมพูดขึ้นขณะที่กำลังยื่นแก้วน้ำให้ซองมินที่นั่งอยู่บนเบาะที่พื้นห้อง
แต่ซองมินไม่ตอบ เขาสังเกตุสีหน้าซองมินที่ดูเลื่อนลอย
เหมือนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว
และนึกได้ว่าซองมินเพิ่งจะมาจากบ้านของคยูฮยอน
" เจ้าเด็กนั่นอีกล่ะสิ " เขาพูดขึ้น ทำให้ซองมินเงยหน้าขึ้นมามอง คิบอมที่กำลังนั่งลงที่เบาะอีกอันข้างๆ เขา
" ทะ ทำไม " ซองมินอึกอัก
" ชั้นแค่เดาเอาน่ะ ก็เห็นนายบอกว่าเพิ่งมาจากบ้านเจ้านั่น "
ซองมินวางแก้วไว้ที่โต๊ะเล็กๆ ตรงหน้า พร้อมกับก้มหน้าลง
" ชั้นจะทำยังไงดี ชะ ชั้นไม่รู้จะเริ่มเล่าจากตรงไหนดี คิบอม ชั้น
ชั้น.... " ซองมินที่พยายามจะเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้คิบอมฟัง
แต่ก็ยังทำใจไม่ได้ เพราะมันไม่ใช่เรื่องที่คนทั่วไปจะเจอบ่อยๆ
และกลัวว่าคิบอมจะรังเกียจเขา
" เล่ามาเถอะ ชั้นเต็มใจฟัง อย่าเก็บเอาไว้คนเดียวเลยนะ " คิบอมพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
" คือว่า ชั้น กับ ....เอ่อ .. คยูฮยอน กับ .....ชั้น ................."
เขาหยุดพูด คิบอมจึงเอื้อมมือไปจับที่แขนของซองมินเบาๆ
ทำให้ซองมินเงยหน้าขึ้นมามองหน้าเขา
" พูดมาเถอะ " คิบอมบอก
" ชั้นกับคยูฮยอนทำเรื่องที่ไม่สมควรทำ มัน มันเป็นเรื่องน่าอาย " ซองมินพูดพร้อมกับหันหน้าหลบไปอีกทาง
" นายกับเจ้านั่น .... มีอะไรกันงั้นหรอ " คิบอมพูด
" ปะ เปล่า ยัง ยังไม่มีอะไร ตะ แต่.........แต่ เค้าทำชั้น เอ่อ คือ
เค้าทำ ชะ ชั้น แต่ชั้นไม่ได้ยินยอมนะ ชั้นโดนบังคับ
ชั้นพยายามหนีแล้วแต่ไม่สำเร็จ เอ่อ จริงๆ แล้ว................"
" จริงๆ แล้ว.... " คิบอมพูดขึ้นเมื่อเห็นว่าซองมินเงียบไป
" จริงๆ แล้วชั้นเองก็ผิด ทั้งๆ ที่โดนทำอย่างนั้นแต่กลับรู้สึกดีซะเอง
ชั้นมันน่าขยะแขยงจริงๆ นายคงเกลียดชั้นแล้วใช่มั้ย " ซองมินพูดเบาๆ
" ไม่เอาน่า อย่าคิดอย่างนั้นสิ มันไม่ใช่ซักหน่อย เรื่องอย่างนี้มันบังคับกันไม่ได้หรอก นายอย่ากังวลไปเลย "
" แต่มันจริงนี่ ชั้นผิดเอง ที่ปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น
ชั้นไม่รู้จะทำยังไง ทำไงดี คิบอม ชั้นไม่อยากให้ดงแฮรู้เรื่องนี้
เค้ากับชั้นคบกันมานาน คงจะรับไม่ได้ที่ชั้นเป็นแบบนี้ "
" ไม่ต้องห่วง ชั้นไม่บอกดงแฮหรอก แต่นายไม่ได้มีอะไรกันจริงๆ ใช่มั้ย "
" ยะ ยัง แค่ แค่เกือบน่ะ คือจริงๆ แล้วเค้าเป็นฝ่าย ทะ ทำ หะ ให้ชั้นน่ะ
" ซองมินพูดพร้อมกับก้มหน้าลงเพราะอายกับสิ่งที่ตัวเองเพิ่งพูดไป
" เข้าใจแล้วล่ะ ถ้าอย่างงั้น..........ชั้นถามอะไรนายอย่างนึงสิ " ซองมินเงยหน้าขึ้นมองคิบอมช้าๆ
" อะ อะไรหรอ "
" นายชอบไอ้เด็กนั่นรึเปล่า " คำถามนี้ทำให้ซองมินถึงกับเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะพูดออกมา
" นายจำเรื่องเมื่อตอนนั้นได้ใช่มั้ย ที่เค้าจูบชั้น " ซองมินหันไปถามคิบอม
" ได้สิ แล้วยังไงล่ะ "
" ตั้งแต่ตอนนั้น ชั้นก็รู้สึกแปลกๆ บอกไม่ถูก
ชั้นเอาแต่คิดถึงจูบนั้นนอยู่ตลอดเวลา
ตอนนั้นชั้นคิดว่าชั้นรู้สึกดีมากกับจูบของเค้า
ชั้นไม่เคยรู้สึกอย่างนั้นมาก่อน ถึงชั้นจะเคยจูบกับคนอื่น
นายก็รู้แฟนเก่าชั้นน่ะ แต่ก็ไม่เคยเป็นอย่างนี้เลย "
" อย่างงั้นหรอ " คิบอมพูดเบาๆ
" ชั้นแปลกใช่มั้ย นายคิดหยั่งงั้นใช่มั้ย "
" ไม่หรอกน่า บอกแล้วไงว่าอย่าคิดมาก มันไม่ผิดซักหน่อยถ้านายจะรู้สึกแบบนั้นกับใครซักคนน่ะ "
" แต่นั่นมันผู้ชายนะ " ซองมินรีบพูด
" แล้วมันยังไงล่ะ นายแค่ซื่อสัตย์กับใจตัวเองไม่เห็นจะผิดตรงไหน " ซองมินที่ได้ฟังนิ่งไปซักครู่
" แต่เค้าไม่ได้คิดอย่างนั้นกับชั้นน่ะสิ
เค้าเห็นชั้นเป็นแค่ของเล่นของเค้าเท่านั้น ถึงชั้นจะชอบเค้าจริงๆ
แต่ต้องเป็นแบบนี้ต่อไปชั้นคงทนไม่ไหว "
" งั้นนายคิดยังไงล่ะ "
" ชะ ชั้นไม่รู้ แต่ตอนนี้ชั้นไม่อยากกลับไปที่นั่นอีกแล้ว
ชั้นกลัวที่จะต้องยอมรับความจริงว่าเค้าไม่ได้ชอบชั้น ชั้นควรจะทำยังไง "
" นายไม่คิดว่าเจ้านั่นอาจจะชอบนายบ้างหรอ ซองมิน "
" ไม่มีทาง เค้าก็แค่สนุกที่ได้แกล้งชั้น มันไม่ใช่ความชอบพอเลยซักนิด " คิบอมจึงไม่ได้ถามอะไรอีก
" งั้น..........วันนี้นายก็อยู่กับชั้นไปก่อนละกัน วันนี้นายหยุดนี่ " คิบอมบอก
" อืม ขอบใจนะ "
" อือ หรือว่าจะให้ดงแฮมารับ จริงๆ แล้ว นายอาจจะอยากอยู่กับดงแฮมากกว่าก็ได้นะ "
" มะ ไม่เอา ถ้าดงแฮรู้ว่าชั้นมาขออยู่กับนายคืนนึง เค้าต้องสงสัยแน่ๆ ว่าชั้นเป็นอะไรไป "
" งั้นหรอ เอางั้นก็ได้ แล้วนายกินอะไรรึยัง หิวมั้ย "
" เรียบร้อยแล้ว นายล่ะ "
" ชั้นกะว่าจะกินตอนที่ไปทำงานน่ะ "
" งั้นหรอ " ซองมินตอบเบาๆ คิบอมจึงลุกขึ้นเพื่อไปเปิดทีวี
" ชั้นก็รู้น่ะนะ ว่านายกำลังกลุ้ม แต่ชั้นอยากจะพูดอะไรหน่อย " คิบอมหันกลับมาพู
" อือ เอาสิ " ซองมินที่กำลังมองไปที่หน้าจอทีวีพูดลอยๆ
" อืม หึหึ งั้นที่ชั้นเคยคิดไว้ก็ไม่ผิดสินะ ฮ่าฮ๋าฮ่า
นายเนี่ยมันกลืนน้ำลายตัวเองจริงๆ ชั้นว่าแล้วต้องเป็นอย่างนี้
ฮ่าฮ่าฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ "
" อ๊ะ อะไรของนายน่ะ เมื่อกี้ยังดูเป็นคนมีเหตุผล พึ่งพาได้อยู่เลย "
ซองมินหันมาพูดกับบคิบอมที่กำลังหัวเราะไม่หยุด
" หึหึหึ ก็มันอดไม่ได้นี่นา ไอ้ชั้นเองก็แค่แซวเล่นๆ แต่นี่นาย กลับเป็นอย่างนั้นจริงๆ โอ๊ย ปวดท้องไปหมดแล้ว "
" นี่นายเห็นเรื่องของชั้นเป็นเรื่องสนุกอีกแล้วไช่มั้ย " ซองมินพูดเสียงดัง ทำให้หน้าเริ่มแดง
" เปล่าๆๆ ชั้นแค่ไม่คิดว่าเรื่องอย่างนี้มันจะเกิดขึ้นกับคนใกล้ตัวไปได้น่ะ ฮ่าๆๆ โอ๊ย จริงๆ เลยชั้น "
" ชั้นก็ไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้มันจะเกิดขึ้นกับชั้นเหมือนกันและน่า ชิ อย่างกับละครน้ำเน่า "
" เออน่ะ ละครมันก็เอามาจากชีวิตพวกเรากันทั้งนั้นแหละ หึหึหึ "
" ยัง ยังไม่หยุด "
" เออๆ หยุดแล้วๆ เฮ้อ
หายใจเกือบไม่ทันแน่ะ..............................นี่ นี่ นี่
แล้วมันเป็นยังไงบ้างล่ะ หุหุ ที่เจ้านั่นมันทำให้น่ะ "
ซองมินที่ได้ยินอย่างนั้น หน้าแดงยิ่งกว่าเดิมเป็นสามเท่า
" อ๊าก หยุดนะ เมื่อไหร่นายจะหยุดซะทีเนี่ย ชั้นไม่อยากจะคิดดดดด ฮืออออออ
" เค้าพูดพร้อมกับก็มหน้ากอดเข่าและเริ่มฟุ้งซ่าน
" โธ่ อย่าเขินสิ เรื่องแค่นี้เอง ต่อไปนายอาจจะเจอมากกว่านี้ก็ได้ ใครจะไปรู้ "
" ต่อไปงั้นหรอ อ๊า ชั้นจะทำยังไงดี ถึงตอนนี้ชั้นจะไม่ไปบ้านคยูฮยอนได้
แต่ยังไงมันก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ สัญญาที่ชั้นให้ลุงไว้
ถ้าไม่ทำชั้นต้องแย่แน่ แถมยังรับเงินมาแล้วอีกต่างหาก "
" ใจเย็นๆ สิ เดี๋ยวก็คงมีอะไรดีขึ้นเองล่ะน่า นายลองเล่าให้ดงแฮฟังสิ "
" ชั้นเพิ่งบอกนายไปว่าไม่อยากให้เค้ารู้ แล้วทำไมนายยังบอกให้ชั้นบอกเค้าอีกล่ะ มันจะมีอะไรดีขึ้นงั้นหรอ "
" ไม่รู้สิ เค้าอาจจะช่วยอะไรนายได้บ้าง "
" ชั้นว่าไม่ดีกว่า ตอนนี้ใครก็ช่วยชั้นไม่ได้ทั้งนั้น
มันอยู่ที่ชั้นเองแล้วล่ะ..........................................
แต่....ไม่ว่าจะทำยังไง ชั้นก็หยุดชอบคยูฮอนไม่ได้ ทั้ง ๆที่หลายๆ ครั้ง
ชั้นพยายามจะตัดใจ แต่สุดท้ายแล้วก็ยังคิดถึงหน้าเค้าอยู่ดี มันปวดใจ
ชั้นรู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้ ระหว่างเค้ากับชั้น แต่...........ชะ
ชั้นไม่อยากเป็นแบบนี้เลย คิบอม " ซองมินเริ่มก้มหน้าอีกครั้งอีกครั้ง
" ซองมิน " คิบอมพูดเบาๆ และเดินไปที่ซองมินช้าๆ
" นายชอบเจ้านั่นมากขนาดนี้เลยหรอ... นี่
ถ้านายคิดว่ากับเจ้าเด็กนี่มันไม่มีทางเป็นไปได้
ทำไมไม่ลองมองคนอื่นดูบ้างล่ะ " ซองมินเงยหน้าขึ้นมา
" ไม่รู้สิ ตอนนี้ชั้นคิดอะไรไม่ออกแล้วล่ะ " คิบอมได้ยินอย่างนั้น
จึงไม่พูดอะไรอีกเค้านั่งลงข้างๆ และปล่อยให้ซองมินนั่งอยู่เงียบๆ
อย่างนั้นต่อไป จนถึงเวลาทำงาน คิบอมจึงออกไปจากห้อง
ปล่อยให้ซองมินอยู่ในห้องตามลำพัง
-
-
-
-
" ชิ เจ้าบ้านั่น " คยูฮยอนที่เพิ่งกดวางโทรศัพท์
หลังจากที่พยายามโทรหาซองมินหลายครั้งแต่ไม่ได้ผล
เขายืนอยู่ที่หน้าห้องของซองมิน ( รู้ที่อยู่มินได้ไงอ่ะ )
" ไปไหนกันนะ ถ้าเจอล่ะก็ ไม่รอดแน่ " พูดจบคยูฮยอนจึงเดินออกไปตามทางเดิน
ในระหว่างที่กำลังลงบันไดอยู่นั้น เขาเดินสวนกับผู้ชายคนนึง
" คยูฮยอน " คนคนนั้นเรียกชื่อเขาทำให้คยูฮยอนหันกลับไปมอง
" อ่า หวัดดี ชั้นดงแฮไง จำได้มั้ย นายมาทำอะไรที่นี่ "
" เอ่อ ปะเปล่า " คยูฮยอนตอบ
" มาหาซองมินหรอ แล้วนี่จะกลับแล้วหรอ "
" เค้าไม่อยู่น่ะ เรียกแล้วไม่มีใครตอบ "
" งั้นหรอ ชั้นก็มาหาเค้าเหมือนกัน แปลกนะ ที่เห็นนายที่นี่ "
ดงแฮมองไปที่คยูฮยอน พร้อมกับแปลกใจตัวเองที่ไม่รู้สึกเฉยำบเค้าทั้งๆ
ที่ก่อนหน้านี้เม่ชอบหน้าคยูฮยอนเอาเสียเลย
" เอ่อ งั้นชั้นไปละ " คยูฮยอนพูดพร้อมกับรีบเดินจากไป
" อะไรของเค้านะ อายุน้อยกว่าแท้ๆ ไม่มีสัมมาคารวะเอาซะเลย " ดงแฮคิด
พร้อมกับมองดูคยูฮอนที่กำลังเดินลงบันไดไป
" อ่า ไปไหนของเค้านะ โทรศัพท์ก็ปิดเครื่อง อืม หรือจะไปที่ร้าน อ๊ะ
วันนี้วันหยุดซองมินนี่ เอ เอาไงดีนะ " ดงแฮบ่นพึมพำกับตัวเอง "
แล้วทำไมเจ้าเด็กนั่นถึงมาที่นี่นะ แสดงว่าซองมินไม่ได้ไปหา อ๊า
ไปไหนของนายกันแน่เนี่ย "
-
-
-
-
ซองมินที่อยู่ในห้องคิบอม หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหลายครั้ง แล้วก็วางลงไป
คิดว่าควรจะเปิดเครื่องดีมั้ย และบางทีก็นั่งเหม่อลอย
อยู่อย่างนั้นจนกระทั่งคิบอมกลับมาจากทำงานพิเศษ ซองมินก็ยังอยู่ที่เดิม
คิบอมจึงชวนออกไปหาอะไรกิน หลังจากนั้นก็กลับมาห้อง นั่งดูทีวีกันทั้งคืน
จนซองมินผล็อยหลับไป.....................
.......................
" คิบอม ๆ ชั้นไปก่อนนะ ขอบใจมาก " ซองมินที่ล้างหน้าล้างตาเสร็จแล้ว
กระซิบเบาๆ พร้อมกับสะกิดคิบอม ทำให้คิบอมงัวเงียตื่นขึ้นมา
" อ่า ไปแล้วหรอ ยังเช้าอยู่เลยนะ โห นี่เพิ่งจะ 6.20 เองง่ะ " เขาบอก
" อืม วันนี้ชั้นมีเรียนตอน 11 โมงน่ะ ไปแล้วนะ นายนอนต่อเถอะ "
" อืม แล้วเจอกันที่ร้าน ( ที่ทำงานพิเศษ ) นะ "
" อืม เจอกันๆ " ซองมินพูดเสร็จก็ออกไปจากห้อง ทันทีที่เปิดประตู
ก็รู้สึกได้ถึงความหนาว ซองมินจึงหยิบเอาผ้าพันคอในกระเป๋าขึ้นมา
พันไว้รอบคอ ก่อนจะเดินกลับห้อง
" อ่า หนาวจริงๆ แฮะ ปีนี้......... " เขาพูดเบาๆ พร้อมกับควันจางๆ ที่ออกมาจากปาก
-
-
ตึก ตึก ตึก
..........7.15 น. ซองมินที่กำลังเดินขึ้นบันได
พยายามหากุญแจห้องในกระเป๋าเป้ของเขา เพราะจะถึงห้องแล้ว
เขาขึ้นมาถึงชั้นสาม ในขณะที่กำลังจะเลี้ยวขวาไปยังห้อง
ซองมินก็เห็นว่ามีใครคนนึงกำลังยืนอยู่หน้าประตู
" คยูฮยอน .. " ซองมินตกใจจึงเผลอพูดชื่อเขาเสียงดัง ทำให้คยูฮยอนหันมา
ซองมินรีบวิ่งลงบันได แต่คยูฮยอนก็มาถึงตัวซะก่อน
เขาพลักซองมินจนหลังไปชิดกับผนัง..
" นายไปไหนมา ชั้นโทรหาก็ปิดเครื่อง แล้วพอมาที่ห้อง นายก็ไม่อยู่ "
เขาพูดในขณะที่จับแขนของซองมินไว้อย่างแน่นหนา ซองมินหลบตาคยูฮยอน
ทำให้เขาสังเกตุเห็นว่าวันนี้คยูฮยอนใส่ชุดนักเรียน
" นายมาที่นี่ได้ยังไง "
" เรื่องของนายชั้นรู้หมดนั่นแหละ นายยังไม่ตอบชั้น ว่านายหายไปไหนมา "
" ชะ ชั้น ..นายจะรู้ไปทำไม มันไม่เกี่ยวกับนายนี่ ชั้นจะไปไหนมันก็เรื่องของชั้น " ซองมินพูด
" ชั้นมีสิทธิ์ที่จะรู้ เพราะนายเป็นของเล่นของชั้น "
" เลิกพูดคำนี้ซะทีได้มั้ย " ซองมินพูดเสียงดัง
" ทำไมล่ะ รับไม่ได้รึไง "
" ชั้นไม่ชอบที่นายเรียกชั้นอย่างนั้น
แล้วก็ไม่ชอบสิ่งที่นายทำกับชั้นเมื่อวานด้วย "
ซองมินพูดพร้อมกับจ้องไปที่คยูฮยอน
" งั้นหรอ สีหน้าอย่างนั้นน่ะหรอ ที่เรียกว่าไม่พอใจน่ะ นายออกจะมีอารมณ์ ขนาดนั้นแท้ๆ "
" ไม่ใช่นะ นั่นมัน ... "
" รู้อะไรมั้ย ถึงนายจะไม่ชอบก็ไม่เป็นไรหรอกนะ
เพราะชั้น......จะทำให้นายชอบมันจนได้นั่นล่ะ "
พูดจบคยูฮยอนก็ลากซองมินมาที่หน้าห้อง
พร้อมกับหยิบกุญแจในมือซองมินขึ้นมาเปิดประตู
" จะทำอะไรน่ะ ปล่อยชั้นเดี๋ยวนี้นะ "
ซองมินที่กำลังขัดขืนแต่ก็แพ้แรงคยูฮยอนจนได้ เขาพลักซองมินไปที่พื้น
ทำให้ซองมินล้มลง คยูฮยอนปิดประตูและก้มลงไปจับซองมินที่พยายามจะหนีไว้
" ปล่อยนะ " ซองมินทั้งผลักทั้งดัน ปัดมือไปมาจนไปโดนหน้าคยูฮยอน
" คิดจะตบชั้นรึไง " คยูฮยอนตะคอก
" ปล่อยชั้นนะ ทำไมต้องทำอย่างนี้ด้วย " ซองมินร้อง
" ชั้นก็แค่จะช่วยให้นายชอบมันเร็วขึ้นยังไงล่ะ "
คยูฮยอนพูดพร้อมกับกดแขนซองมินลง และเริ่มไซร้ไปที่ซองคอของซองมิน
เขาจูบลงไปจนรอยแดงๆ เริ่มปรากฏให้เห็น
" หยุดนะ อย่าทำแบบนั้น " ซองมินรีบพูดเพราะกลัวว่าจะมีรอยช้ำ
" ช้าไปแล้วล่ะ ไม่ชอบอีกล่ะสิ งั้นชั้นจะทำเยอะๆ ละกัน "
พูดจบคยูฮยอนก็เริ่มจูบไปที่คอของซองมินอีกครั้ง
เขาดึงผ้าพันคอของซองมินออกพร้อมกับดึงคอเสื้อให้กว้างขึ้น
ผิวขาวของซองมินเผยให้เห็นรอยจ้ำแดงๆ หลายรอยเพิ่มขึ้น
หลังจากที่พ้นจูบของคยูฮยอน
เขาใช้มืออีกข้างลูบไล้ไปที่แขนของซองมินก่อนที่จะสอดมือเข้าไปใต้ชายเสื้อ
" อย่านะ " ซองมินพูดพร้อมกับตัวสั่นน้อยๆ ด้วยความกลัว
" ยังไม่ชินอีกหรือไง ทั้งๆ ที่เมื่อวานทำไปมากกว่านี้แท้ๆ "
คำพูดนั้นทำให้ซองมินนึกถึงความอับอายที่เขาพยายามจะหลีกเลี่ยง
ในขณะที่คยูฮยอนกำลังจะเอื้มมือไปถอดเข็มขัดซองมินนั้น จู่ๆ
ก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
ตื๊ดดดดดดดดดดด.....
คยูฮยอนไม่สนใจจนกระทั่งมันดับไปและก็ดังขึ้นมาอีกรอบ
เขาผะตัวจากซองมินที่กำลังหลับตาปี๋ ทำให้ซองมินรู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที
" ฮัลโหล มีอะไร " คยูฮยอนพูด
" นายอยู่ที่ไหน จะมาเรียนรึเปล่าเนี่ย " เสียงในสายตอบกลับมา
" เออๆ กำลังจะไป นายอยู่ที่ไหนน่ะ "
" ชั้นรอนายอยู่ที่หน้าโรงเรียนเนี่ย พ่อชั้นอยากจะเจอนายน่ะ "
" มีอะไรอีกงั้นหรอ ชั้นโดนพักการเรียนไปแล้วนี่ "
" ไม่รู้สิ เค้าแค่ฝากชั้นมาบอกน่ะ นายรีบมาละกัน "
" เออๆ ..." คยูฮยอนตอบไปอย่างเสียไม่ได้ พร้อมกับกดวางโทรศัพท์ และหันไปที่ซองมิน
" เอาไว้แค่นี้ก่อนละกัน เลิกงานแล้วไปหาชั้นด้วยล่ะ
ถึงตอนนั้นชั้นจะต่อให้ " เขาพูดพร้อมกับหันไปหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพาย
" ชั้น........ " ซองมินที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง
" หรือนายคิดว่าจะไม่ไปที่บ้านชั้นอีกแล้ว หึ อย่าพยายามเลย ไม่สำเร็จหรอก
ยังไงชั้นก็จะตามหานายจนเจอ " คยูฮยอนพูดพร้อมกับแสยะยิ้ม
ซองมินจึงก้มหน้าลงและไม่พูดอะไรต่อ
" ไปล่ะ " คยูฮยอนพูดพร้อมกับเดินไปที่ประตูและออกไปทันที ทิ้งให้ซองมินนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม
.......................................................................
......เป็นเวลากว่า 40 นาทีที่ซองมินนั่งเหม่อลอยอยู่อย่างนั้น
เขาไม่เข้าใจตัวเองที่ปล่อยให้เป็นอย่างนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
" ชั้นจะทำยังไงดี ............... "
ก๊อก ก๊อก ก๊อก....... เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้ซองมินสะดุ้ง เขาคิดว่าเป็นคยูฮยอนจึงไม่สนใจ
" ซองมิน อยู่รึเปล่า ซองมิน " เสียงคุ้นหูดังขึ้น
" ดงแฮ " เขาอุทานเบาๆ เมื่อรู้ว่าเป็นดงแฮ
ซองมินจึงรีบลุกขึ้นและรีบเดินไปที่ประตู
ทันใดนั้นซองมินเหลือบไปเห็นรอยจ้ำแดงๆ บนคอ
เมื่อเดินผ่านกระจกบานใหญ่ที่ตั้งไว้ก่อนจะถึงประตูห้อง
" บ้าจริง " เขาคิดในใจพร้อมกับฉวยเอาผ้าพันคอผืนบางที่พาดไว้ที่กระจกมาพันเอาไว้รอบๆ คอ
" ซองมินน " ดงแฮยังคงเรียกต่อ แต่เมื่อไม่มีใครตอบเขาจึงทำท่าจะเดินจากไป
ผลัวะ !!
" อ่า ซองมิน ตกใจหมด ถ้าอยู่ก็น่าจะส่งเสียงหน่อยสิ "
ดงแฮที่ยืนอยู่หน้าห้องรีบแทรกตัวผ่านเข้าไปในห้อง
เพราะทนไม่ไหวกับความหนาวข้างนอก
" นายหายไปไหนมา ชั้นตามหานายตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะ รู้มั้ย " ดงแฮหันไปพูดกับซองมินที่ยังคงเงียบอยู่
" อ่ะ เอ่อ ชั้นไปหาคิบอมมาน่ะ " ซองมินพูดพร้อมกับมองดงแฮที่กำลังวางกระเป่า และนั่งลงที่เตียง
" แล้วต้องปิดโทรศัพท์ด้วยรึไง "
" แบตมันหมดน่ะ พอดีวันก่อนชั้นลืมชาร์ต " ซองมินตอบพร้อมกับเดินไปหาดงแฮ
และลากเก้าอี้ที่โต๊ะหนังสือมานั่งลงใกล้ๆ
" อย่างนั้นหรอกหรอ แต่นี่มันเช้าแล้วนะ นายยังไม่รีบชาร์ตอีกหรือไง หรือว่านายเพิ่งกลับมา " ดงแฮเริ่มสงสัย
" อะ อืม อ๊ะ เปล่าๆ " ซองมินอึกอัก
" นายนี่มีอะไรแปลกๆ นะ เมื่อวานนี้เจ้าคยูฮยอนก็มาหานายที่ห้อง
พอดีชั้นสวนกับเจ้านั่นน่ะ พวกนายมีอะไรรึเปล่า "
ดงแฮจ้องไปที่ซองมินที่เริ่มกระอักกระอ่วน
" ปะ เปล่านี่ ไม่มีอะไร " ซองมินพูดพร้อมกับยกมือมาจับผ้าพันคอให้กระชับขึ้น พร้อมกับลุกขึ้นยืน
" ช่างเถอะ นี่ซองมิน นายทำนมอุ่นๆ ให้ชั้นกินหน่อยสิ หนาวจะแย่แล้วเนี่ย
" ดงแฮบอกพร้อมยกมือที่สมถุงมืออยู่มาจับหน้าเบาๆ
" อะ อืม ได้สิ รอแป๊ปนึงนะ " ซองมินที่รู้สึกโล่งใจเมื่อดงแฮไม่ถามต่อ เขารีบหันหลังไปที่มุมครัวทันที
" นี่ นายไม่หนาวรึไง " ดงแฮถามขึ้น
" หนาวสิ ทำไมหรอ " ซองมินหันมาตอบ แต่ไม่ทันเห็นว่าดงแฮกำลังล้วงมือเข้าไปหยิบบางอย่างในกระเป๋า
" ก็ดูสิ ผ้าพันคอนายผืนบางเชียว " ดงแฮพูดพร้อมกับลุกขึ้นยืนพร้อมกับถุงกระดาษที่ใส่อะไรบางอย่างไว้ข้างใน
" อ่ะ ก็อยู่ในห้องนี่นา ไม่เป็นไรหรอกน่า " ซองมินตอบ
และรีบยกมือขึ้นมาจับที่ผ้าพันคอของเขาเมื่อเห็นดงแฮกำลังเดินใกล้เข้ามา
" อ่ะ นี่ชั้นให้ " ดงแฮหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากห่อกระดาษนั้น
สิ่งที่ซองมินเห็นคือ ผ้าพันคอไหมพรมลายทางยาวสีขาวสลับกับชมพู
มันดูหนาและนุ่มมาก
" ว้าวว นี่ให้ชั้นหรอ " ซองมินที่ตื่นเต้นกับของขวัญที่ดงแฮให้รีบยื่นมือไปรับทันที
" ของขวัญวันเกิดน่ะ โทษทีที่ให้ช้าไปหน่อย " ดงแฮพูดพร้อมกับยิ้มให้อย่างอ่อนโยน
" ไม่เป็นไรหรอก ขอบใจมากนะ มันสวยจัง " ซองมินยิ้มกว้าง
" มานี่สิ เดี๋ยวชั้นพันให้ ลองดูไงล่ะ "
ดงแฮพูดพร้อมกับเอื้มมือไปจับผ้าพันคอผืนบางของซองมิน ทำให้ซองมินสะดุ้ง
เพราะกลัวดงแฮจะเห็นรอยจูบ
" อ๊ะ ไม่เป็นไร ชั้นยังไม่ใช้ตอนนี้หรอก เดี๋ยวจะเลอะน่ะ "
เขาพูดพร้อมกับเอาผ้าพันคอไปวางไว้ที่โต๊ะก่อนจะกลับมาที่เดิม
" เอางั้นหรอ อืม ตามใจละกัน แต่ว่านายชอบมันใช่มั้ย " ดงแฮรีบถาม
" ชอบสิ ชั้นชอบมาก มันสวยมากเลย "
" งั้นหรอ รู้มั้ยตอนที่ชั้นไปเลือกซื้อไอ้นี่น่ะ คนมองเต็มเลย
เพราะมันวางอยู่ตรงโซนของผู้หญิงน่ะสิ ชั้นอายแทบตายแน่ะ "
" ฮ่าๆๆ " ซองมินหัวเราะชอบใจ " งั้นหรอ แล้วนายไปกับใครล่ะ "
" คิบอมน่ะ พอดีไปเจอกันระหว่างทาง ก็เลยไปเลือกด้วยกัน "
" เอ๋ นี่นายไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ชั้นไม่เห็นรู้เลย " ซองมินดูจะงงๆ กับเรื่องนี้
" ก็นิดหน่อยน่ะ วันที่เมาชั้นก็ไปนอนห้องเจ้านั่นมาไง เลยสนิทกันเร็วน่ะ "
" อืม ....เอ้านี่ " ซองมินยื่นถ้วยนมมาให้ดงแฮ
" ว้าว หอมจังๆ .อ้าว แล้วนายไม่ดื่มหรอ " ดงแฮถามเมื่อเห็นว่าซองมินทำมาแค่แก้วเดียว
" อ้า จริงสิ " ซองมินพูดพร้อมกับทำท่าจะหันกลับไป ดงแฮจึงคว้าไหล่เค้าไว้ ทำให้มือไปโดนผ้าพันคอจนเลื่อนลงมา
" เอานี่ไปสิ เดี๋ยวชั้นไปทำใหม่ก็ได้ อะ ................" ดงแฮ
เหลือบไปเห็นรอยแดงๆ ที่คอของซองมินที่หันกลับมา ถึงกับชะงัก
พร้อมกับทำสีหน้าตกใจ ซองมินจึงรีบเอาผ้าขึ้นมาไว้ที่เดิม
" นั่นมันอะไรน่ะ รอยนั่น " ดงแฮวางแก้วไว้ที่เค้าท์เตอร์ตรงครัว พร้อมกับเอื้อมมือจะไปจับที่ผ้า
" มะ ไม่มีอะไร " ซองมินรีบพูดพร้อมกับเอี้ยวตัวหลบมือของดงแฮ แต่ไม่ทัน
ดงแฮคว้าเอาผ้าพันคอออกมาอย่างรวดเร็ว
ทำให้เห็นว่ารอยแดงนั้นมีมากเหลือเกิน
" ใครมันทำกับนายอย่างนี้ " สีหน้าของดงแฮเริ่มเปลี่ยนไป
" เปล่า บอกว่าไม่มีอะไรไง "
" นี่นายกับคิบอม............ "
" ไม่ใช่นะ ไม่ใช่คิบอม " ซองมินรีบพูด
" งั้นใครกันล่ะ " ดงแฮถามพร้อมกับมีภาพใครบางคนแว้บเข้ามาในหัว
" คยูฮยอนงั้นหรอ "
" ซองมินไม่ตอบพร้อมกับยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น "
" เป็นมันสินะ ถึงว่าทำไมเมื่อวานมันถึงได้มาที่นี่ " ดงแฮมองไปที่ซองมิน
เหมือนกับจะรอให้ซองมินตอบกลับมาว่าไม่ใช่ แต่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ซองมินยังคงเงียบอยู่อย่างนั้น
" ทำไม นี่มันอะไรกัน " ดงแฮพูดเบาๆ และหันหลังให้ซองมิน
" ชะ ชั้นขอโทษ นาย นายอย่าเกลียดชั้นเลยนะ " ซองมินพูดเบาๆ ดงแฮยังคงนิ่งเงียบ ก่อนจะพูดขึ้น
" ไม่หรอก ชั้นไม่มีทางเกลียดนายเด็ดขาด
คนที่ชั้นเกลียดคือไอ้บ้านั่นต่างหาก "
ดงแฮพูดพร้อมกับทำท่าจะออกไปที่ประตู
" เดี๋ยว นายจะไปไหน " ซองมินรีบวิ่งไปจับแขนดงแฮไว้
" ชั้นจะไปบ้านคยูฮยอน " เขาพูดเสียงแข็ง
" อย่าไปนะ อย่าไปเลย ไม่เป็นไรหรอก "
" นายจะบอกว่าไม่เป็นไรงั้นหรอ หรือว่านายชอบที่มันทำอย่างนี้ "
" เปล่านะ ไม่ใช่อย่างนั้น ชั้น ชั้น " ซองมินเงียบไปอีกครั้ง
" งั้นก็บอกเหตุผลมาสิ หรือว่านายกับมัน..........มีอะไรกันแล้วอย่างนั้นใช่มั้ย "
" ไม่ ไม่นะ ชั้นยังไม่มีอะไรกับเค้า " ซองมินรีบตอบ
" งั้นทำไม ........" ดงแฮทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจ
" คือว่า....ชั้น ...." ซองมินเงียบไปพักนึง ก่อนจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ดงแฮฟัง
" แล้วทำไมนายต้องยอมมันขนาดนั้น ชั้นไม่เข้าใจ "
" ชั้นเองก็ไม่รู้ " ซองมินไม่อยากเล่าถึงเรื่องคลิปนั้น และไม่อยากให้ดงแฮรู้ว่าเป็นเค้าเองที่ชอบคยูฮยอน
" จริงๆ แล้ว นายก็ชอบมันใช่มั้ย " ซองมินถึงกับอึ้งเมื่อได้ยิน
" ไม่อย่างนั้น นายจะปล่อยให้มันทำกับนายถึงขนาดนั้นได้ยังไง
เพียงแค่ทำให้เจ้านั่นไม่พอใจเล็กๆ น้อย
มันก็ทำกับนายเหมือนเป็นแค่สิ่งของ นายยอมได้ยังไง "
ดงแฮถามพร้อมกับมองไปที่ซองมินอีกครั้ง
" ชั้น ..............มันไม่ใช่แค่เรื่องนั้น " ซองมินตอบเรียบๆ แต่กลับยิ่งเพิ่มความข้องใจให้ดงแฮมากขึ้น
" หมายความว่าไง "
" คือชั้น ....... ทั้งหมดมันเป็นเพราะชั้นเอง "
ซองมินพูดและคิดว่าเมื่อเรื่องมันมาถึงขั้นนี้แล้วเก็บไว้ก็คงจะไม่มี
ประโยชน์ ซองมินจึงเริ่มเล่าตั้งแต่ที่เค้าเกิดความรู้สึกกับจูบของคยูฮยอน
ไปจนถึงเรื่องที่เค้าเป็นฝ่ายจูบคยูฮยอนตอนวันเกิด และเรื่องคลิปวีดีโอ
" นายชอบมันจริงๆ ด้วยสินะ ทำไมถึงเป็นอย่างนี้นะ ทำไม " ดงแฮพูดขึ้น
" ชั้นขอโทษ ทั้งที่นายบอกให้ชั้นระวัง
แต่ชั้นกลับเป็นคนไปชอบคยูฮยอนซะเอง ชั้นขอโทษ ชั้นผิดเอง "
ซองมินถึงกับน้ำตาคลอ
" ถึงมันจะทำกับนายอย่างนั้น นายก็ยังจะชอบมันอีกงั้นหรอ "
" ชั้นเองก็ไม่รู้ จริงๆ แล้วชั้นเองก็ปวดใจเหมือนกันทั้งๆ
ที่เค้าทำกับชั้นอย่างนั้น ....แต่ชั้นไม่รู้จะทำยังไงดี "
ซองมินพูดพร้อมกับทรุดนั่งลงที่เตียง
" ทำไมนายต้องชอบมันด้วย " ดงแฮพูด
" ชั้นเองก็อยากจะเลิก แต่มันทำไม่ได้ ชั้นควรทำยังไงดี ดงแฮ ช่วยชั้นที
มันทรมานเหลือเกิน " ซองมินเริ่มร้องไห้เมื่อรู้สึกได้ว่าจริงๆ
แล้วตัวเองชอบคยูฮยอนมากแค่ไหน
" งั้นต่อไปนี้นายก็อย่าไปหามันอีกสิ " ดงแฮพูดพร้อมกับเดินไปหาซองมิน
" ทำอย่างนั้นไม่ได้ ถึงยังไงคุณลุงก็ฝากเค้าไว้กับชั้น
นายจะให้ชั้นผิดสัญญารึไง " ซองมินหันมามองดงแฮที่นั่งลงข้างๆ
" ถ้าอย่างนั้น ต่อไปนี้ ชั้นจะดูแลนายเอง "
ดงแฮพูดพร้อมกับคว้าตัวซองมินเข้ามากอด ทำให้ซองมินถึงกับตกใจ
แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด
" ทำไมมันถึงได้รู้สึกอบอุ่นขนาดนี้นะ " ซองมินคิดในใจ
เมื่อรู้สึกว่าจริงๆ ความอ่อนโยนแบบนี้เป็นสิ่งที่เค้าใฝ่หามาตลอด
" ซองมิน " ดงแฮพูดเบาๆ
" มีอะไรหรอ "
" ชั้นจะปกป้องนายเอง อย่าไปไหนอีกนะ "
" อะไรกัน ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะ " ซองมินเงยหน้าขึ้นมามอง และรู้สึกสงสัยในท่าทีของดงแฮ
" ซองมิน..............ชั้นรักนาย........"
.............................................................................................................................
talk : อ่า เป็นยังไงบ้างอ่า ลุ้นกันมั่งป้ะเนี่ย หุหุหุ
รอบที่แล้วแอบมี nc นิดหน่อย ให้พอหอมปากหอมคอ เหอๆๆๆๆๆๆๆ
ไม่ต้องรีบร้อน....ยังมีอีกเยอะ ฮาาาาาาาาาาาา.......................
อ่านะ ไรเตอร์ส่วนใหญ่เค้ามีแต่พิมพ์แล้วไม่กล้ากลับไปอ่าน แต่ไรเตอร์มะลิไม่มีทาง
มีแต่พิมพ์ไม่ออกซะมากกว่า เหอๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มือไม้แข็งไปโม้ดดดดด
อ่า แต่เห็นว่าได้รับความนิยมล้นหลาม ( ตรงไหน ) ขนาดนี้ ก็เอาฟระ
จะพยายามหน้าด้านแต่งต่อปายยยยยยยยยยยย ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เอิ๊กกก
ปล. ขอบคุณสำหรับคอมเมนท์ให้กำลังใจมากมายนะค้า สู้ๆๆๆๆ จ้า เมนท์กันต่อไปนะ
...ต้นมะลิ
